Final Fantasy: The 4 Heroes of Light

Όπως έχω αναφέρει αρκετές φορές είτε σε reviews είτε στο forum του byteme, το αγαπημένο μου παιχνίδι ανεξαρτήτως εποχής, πλατφόρμας, είδους κλπ είναι το Final Fantasy VII. Με τους προκατόχους του δεν έχω καμία επαφή, αλλά όλα τα μετέπειτα παιχνίδια της σειράς με άφησαν τουλάχιστον ικανοποιημένο (συμπεριλαμβάνω στη λίστα και το εκπληκτικό Lost Odyssey). Ας δούμε αν το 4 Heroes of Light συνεχίζει να διατηρεί ψηλά τον πήχη της σειράς.

Το πρώτο πράγμα που με ξένισε καθώς ξεφύλλιζα το booklet του παιχνιδιού ήταν το artwork που παρά τις προφανείς ιαπωνικές καταβολές αποπνέει έναν ανησυχητικά «δυτικό» αέρα. Η ανησυχία μου μεγάλωνε καθώς διάβαζα την ιστορία του παιχνιδιού. Μου φάνηκε πολύ «παιδική» και το πλαίσιο ακόμη πιο «δυτικό» από το artwork. Συγκεκριμένα, η ιστορία του παιχνιδιού εκτυλίσσεται στο βασίλειο Horne. Κεντρικός ήρωας είναι ο νεαρός Brandt ο οποίος σύντομα θα κλείσει τα 14. Στον κόσμο του παιχνιδιού αυτή είναι η ηλικία ενηλικίωσης και όσοι τη φτάνουν, σύμφωνα με την παράδοση, οφείλουν να παρουσιαστούν στον βασιλιά. Έτσι λοιπόν κι ο Brandt κινάει να πάει στο κάστρο για να υποβάλλει τα σέβη του. Φτάνοντας βλέπει τους αυλικούς και τον βασιλιά σε πλήρη απόγνωση. Η μάγισσα του βορά έχει απαγάγει την πριγκίπισσα Aire και κανείς από όσους στάλθηκαν για να τη σώσουν δεν έχει επιστρέψει. Πάνω στην απελπισία του ο βασιλιάς αναθέτει τη διάσωση της πριγκίπισσας στον Brandt. Και η περιπέτεια αρχίζει…

Όπως βλέπετε και οι ίδιοι, το σενάριο του παιχνιδιού θυμίζει περισσότερο δυτικοευρωπαϊκό παραμύθι παρά τις εξωφρενικές και περίπλοκες ιστορίες στις οποίες μας έχουν συνηθίσει οι Ιάπωνες. Όπως συμβαίνει όμως κατά κανόνα με τα Final Fantasy, έτσι κι εδώ η εξέλιξη τόσο της ιστορίας όσο και των χαρακτήρων προσδίδει ιδιαίτερο βάθος στο παιχνίδι ανατρέποντας το φαινομενικά «παιδικό» πλαίσιο στο οποίο βασίζεται αυτό.

Όσον αφορά τον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού, η κατάσταση αντιστρέφεται τελείως σε σχέση με τα δύο JRPGs που έκρινα πρόσφατα για το PSP. Συγκεκριμένα, ο κόσμος είναι σχεδιασμένος με μεγάλη ποικιλία και ζωντάνια, αλλά οι χαρακτήρες φαντάζουν αρκετά χοντροκομμένοι (από τεχνικής απόψεως, όχι αισθητικής). Η μουσική του παιχνιδιού είναι απλά εκπληκτική και θυμίζει «Final Fantasy» από μακριά.

To gameplay ακολουθεί τις νόρμες που έχουν θέσει τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Η δράση του παιχνιδιού χωρίζεται σε τρεις «καταστάσεις». Πρώτα έχουμε τον παγκόσμιο χάρτη μέσω του οποίου μπορούμε να μεταβούμε από μία περιοχή στην άλλη. Δεύτερον, έχουμε τις περιοχές: χωριά, κάστρα, μπουντρούμια κλπ. Σε αυτές μπορούμε είτε να συνδιαλλαγούμε με  τους διάφορους NPCs (χωρικοί, μαγαζάτορες κλπ) είτε να φέρουμε εις πέρας κάποιες αποστολές. Τρίτον, έχουμε τις μάχες, οι οποίες είναι φυσικά turn based.

Η πρώτη απορία που είχα πριν καν ξεκινήσω το παιχνίδι ήταν κατά πόσο θα απαιτούταν η γνωστή λογική του grinding για να προχωρήσω. Όπως σε προηγούμενα μέρη της σειράς, έτσι κι εδώ το grinding είναι από πολύ σημαντικό έως απαραίτητο, αν θέλετε να φτάσετε στο επίπεδο που απαιτείται για να τα βάλετε με κάποια από τα ισχυρότερα bosses. Ευτυχώς η συχνότητα με την οποία «μας την πέφτουν» τα τέρατα στον παγκόσμιο χάρτη είναι αρκετά μεγάλη, οπότε δεν θα χρειαστεί να γυρνάμε γύρω γύρω άσκοπα μέχρι να ξεκινήσει η μάχη (ένα από τα ελάχιστα ελαττώματα του FF VII).