Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers

Όταν ο Χάρης μου ανέθεσε το Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers (ουφ, όνομα σιδηρόδρομος) ομολογώ πως περίμενα ένα JRPG στα χνάρια των παλαιότερων παιχνιδιών της σειράς, μιας και δεν είχα υπόψη το προηγούμενο Crystal Chronicles, το οποίο αν δεν κάνω λάθος κυκλοφόρησε στο Gamecube (την οποία κονσόλα απόκτησα αρκετό καιρό μετά την απόσυρσή της από την αγορά). Έτσι με έπιασε κάπως στον ύπνο βλέποντας τελικά ότι επρόκειτο ουσιαστικά για ένα action adventure, στα πλαίσια παιχνιδιών όπως το Zelda. Αυτό βέβαια ελάχιστα με πείραξε - όπως λέει και η παροιμία, άλλωστε, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Έτσι έβγαλα το Tatsunoko vs Capcom από το Wii μου και ετοιμάστηκα για επικές περιπέτειες στον μαγικό κόσμο του Chrystal Bearer. Δυστυχώς μετά από μερικές ώρες ενασχόλησης μπορώ να πω ότι το νέο παιχνίδι της Square Enix δεν θα κρατήσει για πολύ καιρό τον τίτλο της Capcom έξω απ’ το Wii, αφού σοβαρές ελλείψεις και προβλήματα σε καίρια σημεία του στερούν αυτά που θα μπορούσε να διεκδικήσει.

Χίλια χρόνια μετά...

Αν και το Crystal Bearers είναι ουσιαστικά ο δεύτερος τίτλος στην σειρά The Crystal Chronicles, δεν συνεχίζει ουσιαστικά την ιστορία του προκατόχου του. Η πλοκή εξελίσσεται χίλια χρόνια μετά τα γεγονότα του πρώτου. Ένας πόλεμος μεταξύ των Lilties και των Yukes, δύο εκ των τεσσάρων φυλών του παιχνιδιού, βρίσκει θριαμβευτές τους πρώτους, ενώ οι Yukes πιστεύεται ότι έχουν εξολοθρευτεί. Η μαγεία γίνεται απαγορευμένη από τους Lilties και την θέση της παίρνει η τεχνολογία η οποία εξελίχθηκε τρομερά μέσα στην χιλιετία. Σε αυτό τον κόσμο ζει ο Layle, ένας μισθοφόρος από τους λίγους εκλεκτούς που μπορούν ακόμα να χρησιμοποιούν την μαγεία, γνωστοί και ως «Crystal Bearers». Τελευταία αποστολή του ήρωα είναι η προστασία ενός τεράστιου επιβατικού ιπτάμενου πλοίου, το Alexis, καμάρι και τεχνολογικό επίτευγμα των Lilties. Όμως ξαφνικά γίνεται επίθεση από τέρατα που καθοδηγεί ένας Yuke, ο Αmidatelion, ο οποίος κλέβει τους κρυστάλλους που δίνουν ενέργεια στο Alexis. Ο Layle παίρνει το θέμα... πατριωτικά και ξεκινά ένα άγριο κυνηγητό για να βρει τον Amidatelion και να ανακτήσει τους κρυστάλλους αν και στην πορεία θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια συνωμοσία που θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο τον κόσμο. Η ιστορία του Crystal Bearers είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη, με συμπαθέστατους πρωταγωνιστές και έναν ιδιαίτερα καλοσχεδιασμένο κόσμο, πράγματα γνώρισμα στην Square Enix και σήματα κατατεθέντα όλων των Final Fantasy.

Το παιχνίδι ξεκινά εντυπωσιακά με τον πρωταγωνιστή να κάνει ελεύθερη πτώση προς το αεροσκάφος που καταλείφθηκε, πυροβολώντας ιπτάμενα τέρατα στην πορεία ενώ στην συνέχεια αναλαμβάνει να πιλοτάρει το εκτός ελέγχου σκάφος σε ασφαλή προσγείωση. Δυστυχώς όμως η δράση δεν συνεχίζεται με τους ίδιους, έντονους ρυθμούς. Σε αυτό συντελεί το ιδιαίτερα βαρετό και προβληματικό σύστημα μάχης του τίτλου το οποίο ουσιαστικά μας περιορίζει στο να πετάμε τους εχθρούς μας ή να εκσφενδονίζουμε αντικείμενα σε αυτούς με τις τηλεπαθητικές ικανότητες του ήρωα. Η δράση κατά την διάρκεια της μάχης είναι εξαιρετικά μονοδιάστατη και επαναλαμβανόμενη μιας και το μόνο που κάνουμε είναι να επιλέγουμε με τον κέρσορα το αντικείμενο που θέλουμε να πετάξουμε και τον εχθρό που θέλουμε να πετύχουμε, παρακαλώντας ταυτόχρονα να βρούμε στόχο μιας και εχθροί δεν είναι μόνο τα διάφορα τέρατα που βρίσκονται στον δρόμο μας, αλλά και η κάμερα. Για κάποιο περίεργο λόγο που μόνο η Square Enix γνωρίζει, ο χειρισμός του κέρσορα είναι εντελώς διαφορετικός και ανεξάρτητος από την γωνία της κάμερας που ακολουθεί τον Layle, κάνοντας υπερβολικά δύσκολη την στόχευση ειδικά στους μεγαλύτερους εχθρούς και bosses. Ακόμα όμως και αν συνηθίσουμε την κάμερα και το δύστροπο χειρισμό του κέρσορα, οι μάχες παραμένουν βαρετές και κουραστικές.