Fighters Uncaged

Ήταν πρωί του Αυγούστου, κοντά στη ροδαυγή. Ο Simon βγήκε να πάρει αέρα στην ανθισμένη γη όταν ξάφνου βλέπει τον γέρο πατέρα του (τον μπάρμπα Θόδωρο, συνταξιούχο του ΟΓΑ) να απάγεται από έναν έμπορο ναρκωτικών. Ο λόγος προφανής: τόσο προφανής που παραμένει άγνωστος ακόμα και σήμερα – και αύριο, και μεθαύριο. Ανήμπορος να κάνει κάτι για να σώσει την τιμή της οικογένειάς του, ο Simon, ο νεαρός της διπλανής πόρτας (όχι αυτής, της άλλης), αποφασίζει να αφήσει για λίγο το κυνήγι πεταλούδων και να αφοσιωθεί στο βρωμόξυλο, προκειμένου να γλιτώσει τον πατέρα του – και να εξακολουθήσει να του τρώει τη σύνταξη.

Η συγκινητική ιστορία που μόλις διαβάσατε και η οποία θα μπορούσε να παίξει άνετα στην εκπομπή της κυρίας Τατιάνας τη Δευτέρα, είναι το σενάριο του Fighters Uncaged, ενός τίτλου που υπόσχεται να προσφέρει μια διαφορετική fighting εμπειρία στους κατόχους Xbox 360 και Kinect και εν τέλει τα καταφέρνει: δεν θυμάμαι να έχω ξαναπαίξει πιο χάλια fighting τίτλο…

Εγώ ο ηλίθιος

Με το Fighters Uncaged παρεξηγήθηκα απ’ την πρώτη στιγμή: το παιχνίδι με πέρασε για ηλίθιο – οι απόψεις διίστανται εδώ αλλά το θέμα δεν είναι της παρούσης. Δεν φτάνει που με ανάγκασε να παρακολουθήσω ένα tutorial διάρκειας μισής ώρας για να μου πει ότι με γονατιά δίνω γονατιά και με δεξιά γροθιά δίνω δεξιά γροθιά, παρά με έβαλε να κάνω κάθε κίνηση τρις και μάλιστα ξανά-μανά με το άλλο χέρι/πόδι – βέεεεβαια, διότι δεξί με αριστερό κροσέ διαφέρουν. Αφού τέλειωσα με το «Λόλα, να ένα μήλο» κομμάτι του tutorial, κλήθηκα να «παλέψω» κόντρα σε έναν εκπαιδευτή που ήταν πιο άσχημος κι απ’ τον Μαργέτη τη στιγμή που ξυπνάει και πιο στόκος κι από κολώνα της ΔΕΗ. Αφού τον κέρδισα μία φορά, τον κέρδισα και μια δεύτερη και μετά και μια τρίτη και κάπου εκεί, επιτέλους τα βάσανά μου έλαβαν τέλος αφού ξεκλειδώθηκε και το υπόλοιπο παιχνίδι. Ω ναι, αν δεν τελείωνα το tutorial, δεν είχε main game! FFS!

Βέβαια, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, καλύτερα χίλιες φορές να ‘μενα στο tutorial… Υποτίθεται ότι ο Simon, ο νταγλαράς που χειριζόμουν, μπαίνει σε ένα κύκλωμα παράνομων αγώνων ξύλου, ξεκινώντας απ’ τη League 3 και ανεβαίνοντας σταδιακά κατηγορίες (βγαίνει και Champions League) μέχρι να φτάσει να στεφθεί πρωταθλητής κόσμου – και μετά να αντιμετωπίσει τον Liu Kang από τα Mortal Kombat, για να σώσει τον ντάντι του. Στο παιχνίδι θα παίξετε φάπες με κάθε στερεότυπο που κυκλοφορεί στον χώρο της ψυχαγωγίας: τον μηχανόβιο με τα πέτσινα, το «ντούκι» με τα tattoo, τον λωποδύτη με το μουσάκι (αυτός έφερνε λίγο στους Μουργόλυκους), τον πρώην φυλακισμένο με τα «αστεράκια» και πάει λέγοντας. Μουάααιστα, από πρωτοτυπία σκίζουμε…

Πέραν της εμφάνισης, αυτό που αλλάζει είναι ο βαθμός δυσκολίας τους, αφού όσο προχωράτε στο παιχνίδι, απαιτείται περισσότερη προσπάθεια εκ μέρους σας για να επικρατήσετε των αντιπάλων σας. Μιας και αναφέρθηκα στην εμφάνισή τους, μη φανταστείτε καμιά υπερπαραγωγή. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι άχαρα, δυσκίνητα και δίχως πνοή ενώ μία από τα ίδια ισχύει και για τα περιβάλλοντα που βρωμάνε «θανατίλα» από μακριά. Γενικότερα τα γραφικά είναι μάλλον πτωχά αφού σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να σας βάλουν στο κλίμα του παιχνιδιού και να σας μεταδώσουν το feeling του – αν αυτό υπήρχε ποτέ.