FIFA 12

Ομολογώ ότι η προοπτική παρουσίασης ενός ποδοσφαιρακίου σε handheld δεν με ξετρέλαινε κιόλας. Αν είναι να παίξεις ποδόσφαιρο ρε φίλε δηλαδή, καν’ το σωστά: πάρε το FIFA/PES σου στην κονσολάρα ή τον υπολογιστή σου και απόλαυσέ το μόνος ή με παρέα στην 52άρα τηλεόραση ή την 32άρα οθόνη που σίγουρα θα έχεις. Από την άλλη όμως υπάρχουν κι εκείνοι που ίσως να ψάχνουν για μια κάπως πιο «ανάλαφρη» και σίγουρα πιο portable ποδοσφαιρική εμπειρία. Δεκτό και «πάσο» και κάπως έτσι πείστηκα και ανέλαβα το review του FIFA 12 στο 3DS. Με το PES 2011 να μην με έχει ικανοποιήσει ιδιαίτερα στο φορητό της Ninty, ήμουν πολύ περίεργος να δω πώς θα τα πάει το αντίπαλο δέος…

Ανοιχτό γήπεδο μπροστά…

Όλα τα λεφτά στο παιχνίδι είναι βέβαια η Pro 3D Close κάμερα του παιχνιδιού η οποία φέρνει στη Be a Pro αλλά βρίσκεται λίγο πιο κοντά στον κάτοχο της μπάλας προσφέροντας παράλληλα μια «χορταστική» τρισδιάστατη απεικόνιση του γηπέδου. Το 3D δουλεύει εδώ όντως καλά δίνοντας βάθος στο γήπεδο και κατ’ επέκταση την όλη εμπειρία, ωστόσο προσωπικά με δυσκόλεψε αφάνταστα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού κι αυτό διότι έβλεπα τι γινόταν μεν, μόνο μπροστά δε. Δεν μπορούσα να αποκτήσω με τίποτα, όσους αγώνες 11 εναντίον 11 κι αν έπαιξα σωστή αντίληψη του χώρου και το ραντάρ που καταλαμβάνει την οθόνη αφής του 3DS, δεν βοηθά στο ελάχιστο. Απεικονίζονται σε αυτό οι παίκτες ως 22 κουκίδες και η μπάλα σαν ένας κίτρινος σταυρός, ωστόσο δεν μπορείτε να δείτε για παράδειγμα τον παίκτη που ελέγχετε με αποτέλεσμα, αν εκείνος δεν φαίνεται στην οθόνη να είστε αναγκασμένοι να το παίζετε στο… περίπου.

Το gameplay πάντως δεν είναι κι άσχημο με τους παίκτες να διαθέτουν ικανοποιητικό ρεπερτόριο κινήσεων, έστω κι αν ο ρυθμός παιχνιδιού θυμίζει αγώνα… Σούπερ Λιγκ! Σοβαρά, παίζοντας το FIFA 12 στο 3DS δεν θα αργήσετε να αντιληφθείτε πως το παιχνίδι κυλάει αργά κι όταν λέμε αργά, εννοούμε αργά! Οι παίκτες δεν είναι «δύστροποι» στον χειρισμό και τις κινήσεις τους, απλά τα πάντα μοιάζουν να εξελίσσονται σε slow motion ή εν πάση περιπτώσει, ένα (άντε, για ‘σας δύο) «κλικ» πιο αργά απ’ ότι θα περιμένατε. Αυτό βέβαια στην αρχή, όσο θα μαθαίνετε δηλαδή το παιχνίδι, θα σας βολέψει μια χαρά. Στη συνέχεια θα σας ξενίσει λίγο –εμένα μπορώ να πω πως με χάλασε κιόλας.

Όταν φτάνετε σε απόσταση βολής από την αντίπαλη εστία (κάτι παραπάνω από 30 μέτρα μακριά και περίπου 15 μέτρα έξω απ’ την περιοχή), το ραντάρ στην κάτω οθόνη του 3DS αντικαθίσταται από ένα τέρμα το οποίο μπορείτε να αγγίξετε. Διαλέγετε, ας πούμε το σημείο που θέλετε να στείλει τη μπάλα ο παίκτης σας και ανάλογα με τις ικανότητές του (άλλο πράμα να σουτάρετε με τον Ριμπερί κι άλλο με τον Γκατούζο) το σουτ θα έχει και τη σχετική κατάληξη. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε και στις στημένες φάσεις (κόρνερ, φάουλ, πλάγια, ελεύθερα). Σε καμία περίπτωση το όλο concept δεν με βόλεψε ωστόσο. Στα μεν στημένα απλά έμαθα να σημαδεύω, στα δε σουτ, όσες φορές δεν μπερδεύτηκα με την αλλαγή οθόνης, ο αντίπαλος τερματοφύλακας ήταν εκείνος που χαμογέλασε στο τέλος –αντίθετα, όταν σούταρα με τον… παραδοσιακό τρόπο, πατώντας δηλαδή το σχετικό κουμπί, είχα περισσότερες πιθανότητες να πανηγυρίσω.