Fairytale Fights

Περιστέρι: Δικός σας είναι ο μικρός;

Μπαμπάς Σπουργίτης: Δυστυχώς!

Περιστέρι: Μα γιατί; Είναι πολύ χαριτωμένος! Προηγουμένως ήρθε και μου ζήτησε να του διηγηθώ ένα παραμύθι!

Μπαμπάς Σπουργίτης: Ναι, του αρέσουν τα παραμύθια… Όμως μην ξεγελαστείτε! Ταυτόχρονα του αρέσει να λέει και να κάνει τα πιο φριχτά πράγματα!

Περιστέρι: Αλήθεια; Και δείχνει τόσο αθώος…

Μπαμπάς Σπουργίτης: Αυτό είναι το περίεργο μ’αυτόν! Είναι ένα φοβερό κράμα αθωότητας και προστυχιάς!

Σπουργιτάκι: Κάτι σαν την Κοκκινοσκουφίτσα με ζαρτιέρες!

(Αρκάς, “Χαμηλές Πτήσεις”, Τόμος 3, “Τίμα τον Πατέρα σου…”)

Δεν ξέρω γιατί, αλλά η παραπάνω σκηνή από το κορυφαίο έργο του Αρκά μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό όση ώρα ασχολήθηκα με το Fairytale Fights. Ίσως έφταιγε το γεγονός ότι ο χαρακτήρας που έλεγχα ήταν… η Κοκκινοσκουφίτσα. Ίσως το ότι το σκηνικό του παιχνιδιού πάντρευε την αθωότητα και το χαριτωμένο κλίμα των παιδικών μας παραμυθιών με την… καφρίλα του splatter. Ε, δεν ήθελε και πολύ για να κάνω το συνειρμό.

Αν πάντως δεν είχατε ακουστά μέχρι τώρα το παιχνίδι της Playlogic, ίσως να μην καταλαβαίνετε πώς μπορούν να συνδεθούν τα παραμύθια με το splatter, πόσω μάλλον όταν αυτό συμβαίνει στα πλαίσια ενός videogame. Κι όμως, όταν η Κοκκινοσκουφίτσα, η Χιονάτη, ο Τζακ (του “…και η Φασολιά”) και ο Αυτοκράτορας που ήταν γυμνός κατανοούν ότι έχουν φάει τα ψωμιά τους και ότι οι δικές τους ιστορίες φαντάζουν πλέον γλυκανάλατες, “φλιπάρουν” και αρχίζουν να πετσοκόβουν όποιον και ό,τι βρουν μπροστά τους για να ξανατραβήξουν τα βλέμματα του παραμυθο-status πάνω τους. Πραγματικά, μιλάμε για μια ατμόσφαιρα τόσο διεστραμμένη που κάνει το περιβόητο Happy Tree Friends να μοιάζει με καρτούν της Disney!

Μην περιμένετε τρομερή πολυπλοκότητα από το gameplay του FF. Μπορεί να υπάρχουν -ελάχιστοι- arcade γρίφοι, ολίγον platforming και ορισμένα -αδικαιολόγητα χρονοβόρα- boss fights, αλλά αυτό που χαρακτηρίζει το παιχνίδι είναι γραμμικότητα, ανελέητο button-mashing και… σφάξαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! “Button mashing” είπα; Γράψτε “λάθος”, μάλλον περισσότερο κάτι σε… “Analog stick mashing” ήθελα να γράψω, αφού για κάποιον περίεργο λόγο οι άνθρωποι της Playlogic είχαν τη φαεινή ιδέα να αναθέσουν τα χτυπήματα στο δεξί αναλογικό μοχλό του χειριστηρίου. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι αυτό έχει τη χρησιμότητά του, αφού ανάλογα με την κατεύθυνση που δίνετε το μοχλό φέρετε και τα χτυπήματα με αποτέλεσμα να πετσοκόβετε τις μπριζόλες τους εχθρούς σας όπως και όσο εσείς επιθυμείτε, κάτι που –οφείλω να ομολογήσω- έχει την πλάκα του, ειδικά στην αρχή. Από την άλλη όμως, αν συνυπολογίσουμε τη συχνότητα των χτυπημάτων που πρέπει να δίνετε (γύρω στα 1315 ανά δευτερόλεπτο, μέχρι, εχμ… να ολοκληρώσετε το παιχνίδι!), καταλαβαίνετε πως δεν είναι και ό,τι πιο βολικό να πηγαινοφέρνετε το δεξί μοχλάκι πάνω-κάτω-δεξιά-αριστερά-και-διαγώνια ωσάν αλλοπαρμένοι! Γενικά πάντως ο χειρισμός θα σας εκνευρίσει, αφού και ο έλεγχος του χαρακτήρα σας έχει τα προβληματάκια του (γλιστράει, δεν μπορείτε να υπολογίσετε καλά τα άλματά του κ.λπ.)

Ένα ακόμα κομμάτι από το οποία έχω παράπονα είναι η κάμερα. Η θέση της είναι προκαθορισμένη και πολλές φορές μάλιστα κάνει αχρείαστα zoom-out, κάτι που έχει ως συνέπεια να μην μπορείτε να διακρίνεται τι συμβαίνει μέσα στο λουτρό αίματος που λαμβάνει χώρα στο πεδίο της μάχης. Όχι τίποτα άλλο, αλλά είναι κρίμα που χάνουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τα καλοσχεδιασμένα κατά τ’άλλα καρτουνίστικα πλασματάκια να διαμελίζονται από κάποιο από τα δεκάδες φυσιολογικά και παράλογα όπλα που περιλαμβάνει το υπερπλήρες οπλοστάσιό σας: Από απλά, “καθημερινά” πριόνια, τσεκούρια, σπαθιά, καραμπίνες, ρόπαλα, μέχρι πιο… σοφιστικέ όπλα όπως γραμματοκιβώτια, τεράστια γλειφιτζούρια, παγωτά, σπάτουλες, μουσικά όργανα, διαβήτες, ποτιστήρια, άγκυρες πλοίων, ξιφίες, κάστορες στη σούβλα, και ορισμένα ακόμα πιο τρελά που σας τα αφήνω για έκπληξη!

Να σημειώσω εδώ πως στο συγκεκριμένο παραμύθι μπορείτε να έχετε μέχρι τρεις ακόμα συνοδοιπόρους (είτε online είτε στο ίδιο μηχάνημα) ή απλώς να πλακωθείτε μέχρι θανάτου στο “Arena Mode”.

Για να είμαι ειλικρινής, αν και αρχικά λόγω της παρανοϊκής του ατμόσφαιρας κυρίως, το Fairytale Fights με ενθουσίασε (σε πόσα παιχνίδια μπορείς να κάνεις “γλίστρες” πάνω σε πισίνες από αίμα;), όσο προχωρούσε άρχισε να φαντάζει ελαφρώς αδιάφορο και ίσως και προχειροφτιαγμένο σε ορισμένα σημεία. Είναι λιγάκι σαν τα κάφρικα ανέκδοτα με την Αννούλα. Όταν τα πρωτοακούς ξεκαρδίζεσαι με το μαύρο χιούμορ τους, αλλά μετά από είκοσι χρόνια και άλλες τόσες επαναλήψεις καταντούν βαρετά και κακόγουστα…