Fable III

Λίγοι τίτλοι έχουν την ιστορία του Fable. Με την παραπάνω πρόταση, δεν αναφέρομαι μόνο στην ταραχώδη ιστορία του παιχνιδιού ως προϊόν, αλλά και στην ίδια την αίσθηση της «ιστορίας» που χαρακτηρίζει κάθε νέο τίτλο της σειράς. Σίγουρα, μετά από τρία παιχνίδια και δύο γενιές μηχανημάτων, δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να δούμε να υλοποιούνται όλες αυτές οι υποσχέσεις που είχε δώσει ο Peter Molyneux με το περίφημο (ή περιβόητο;) Project Ego στο πρώτο Xbox. Δεν έχουμε δει ακόμα ένα πραγματικά βαθύ RPG, το οποίο θα βασιζόταν στην αλληλεπίδραση του παίκτη με τον κόσμο, αντί στα «στεγνά» στατιστικά. Δεν έχουμε δει ακόμα αποφάσεις που να αλλάζουν ριζικά την ιστορία ενός κόσμου, με μια μοναδική ίσως εξαίρεση στο Fable 2, η οποία δεν είχε βέβαια την ανάλογη βαρύτητα. Δεν έχουμε δει ακόμα πραγματικά και ρεαλιστικά ηθικά διλήμματα (εδώ μας προσπέρασε η Bioware, κ. Molyneux). Δεν έχουμε δει ακόμα το βελανίδι μας να γίνεται δέντρο με το πέρασμα του χρόνου και τους απογόνους του ήρωά μας να μεγαλώνουν (εντάξει, εδώ που τα λέμε ποιος θέλει να ασχοληθεί με κηπουρική σε ένα fantasy RPG;).

Εν ολίγοις, το «πολύ» Project Ego, ίσως ο πιο φιλόδοξος τίτλος στην ιστορία του gaming (έστω, του console gaming) δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Στη θέση του πήραμε το Fable, ένα ιδιαίτερο, κεφάτο, γοητευτικό και αρκετά ατμοσφαιρικό action RPG το οποίο αντικατέστησε το στατιστικό βάθος των πιο ορθόδοξων τίτλων του είδους με κοινωνικά στοιχεία τύπου Sims και με ένα απλοϊκό σύστημα ηθικής, το οποίο αντανακλούσε στον χαρακτήρα. Αυτό που δεν φάνηκε αμέσως, όμως, όταν κυκλοφόρησε το Fable ήταν το ότι πρωταγωνιστής του παιχνιδιού δεν ήταν ο ανώνυμος Hero που είχε υπό τον έλεγχό του ο παίκτης. Πραγματικός πρωταγωνιστής ήταν ο ίδιος ο κόσμος της Albion, ίσως ο πιο ζωντανός και, γιατί όχι... παραμυθένιος κόσμος που είδαμε ποτέ σε videogame.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει την Albion τόσο ιδιαίτερη. Είναι ο ιδιοφυής τρόπος με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους οι περιοχές, ο οποίος εξασφαλίζει ταυτόχρονα πειστική σταθερότητα και γοητευτική ποικιλία; Είναι το (ανελέητα βρετανικό) χιούμορ, το οποίο χρωματίζει τα πάντα με μια αίσθηση σκανδαλιάς; Είναι ο τρόπος με τον οποίο το ευχάριστο συνδυάζεται με το επικό; Είναι η ιστορία, η οποία μπορεί να έχει κωμικό χαρακτήρα, αλλά είναι ικανή και για στιγμές μεγαλοπρέπειας;

Όπως και αν έχει, η επιστροφή στην Albion είναι πάντα συγκινητική, ευπρόσδεκτη και… επική. Πλέον, έχει καταντήσει ιεροτελεστία: Αρχικά, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι οι συγγραφείς της Lionhead θα σε βάλουν στο πνεύμα της ιστορίας με σωστό και δημιουργικό τρόπο. Αυτή τη φορά, πρωταγωνιστής της εισαγωγής είναι μια… επαναστατημένη κότα, οι καρτουνίστικες περιπέτειες της οποίας συνοδεύονται από έναν αφηγητή που περιγράφει τα δεινά της Albion κατά τη μετάβαση από την ελισαβετιανή εποχή του Fable 2 στη βικτωριανή περίοδο του Fable III. Στη συνέχεια, γνωρίζεις τον ήρωα, δένεσαι μαζί του και συνειδητοποιείς τον κίνδυνο που απειλεί αυτή τη φορά την Albion. Λίγο μετά, η περιπέτεια ξεκινά και η Albion απλώνεται στα πόδια του παίκτη, έτοιμη για εξερεύνηση. Παράλληλα, η πολύ δυνατή αφήγηση, τραβά τον παίκτη μπροστά, δίνοντάς του συνεχώς κίνητρα για να δει τι γίνεται παρακάτω. Είναι ένας πραγματικά ακαταμάχητος συνδυασμός. Από τη μία πλευρά,  υπάρχει η απόλαυση της ξέγνοιαστης περιπλάνησης: ένας ήρωας, ο πιστός του σκύλος και μια χώρα γεμάτη μυστήριο, μαγεία, θησαυρούς και πανέμορφα τοπία. Από την άλλη, η πρόοδος της ιστορίας ανοίγει ακόμα περισσότερες περιοχές για εξερεύνηση, ενώ δίνει και περισσότερα εργαλεία στον παίκτη για να απολαύσει το περιεχόμενο του παιχνιδιού. Το αποτέλεσμα; Ένα μαγικό σύνολο, ένας ιδιόμορφος, όσο και ιδιοφυής συνδυασμός mainstream gameplay, επικής αφήγησης, ευρηματικού χιούμορ και αστείρευτης δημιουργικότητας. Όλα αυτά βέβαια, με την προϋπόθεση ότι θα το προσεγγίσεις με καλή θέληση και δεκτικότητα σε αυτό που έχει να προσφέρει. Γιατί, όπως θα δούμε και παρακάτω, το τελευταίο δημιούργημα της Lionhead εξακολουθεί να πάσχει από μερικά σοβαρά προβλήματα, τα οποία δεν είναι εύκολο να παραβλέψει κανείς.