Πάνε τρία χρόνια από την τελευταία σοβαρή παρουσία της Formula 1 στον χώρο των videogames. Και ακόμη περισσότερα χρόνια πάνε από τότε που ένα αξιόλογο παιχνίδι Formula 1 έχει να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα πέραν του PS2. Ήταν το 2002 που κυκλοφόρησε το τελευταίο multiformat επίσημο F1 παιχνίδι από την Electronic Arts για να γίνει για τα επόμενα πέντε χρόνια αποκλειστικότητα της Sony η οποία εξασφάλισε τα δικαιώματα και κάθε χρόνο παρουσίαζε ένα νέο τίτλο για το PS2. Έπειτα ο Σουμάχερ αποχώρησε, ο θεσμός έχασε τον προσωποποιημένο «θεό» του, η FIA από τους πολλούς πειραματισμούς με τους κανονισμούς κούρασε ομάδες, οδηγούς και θεατές και ο κόσμος του gaming έπαψε εν μία νυκτί να ασχολείται με τον βασιλιά των μοτοσπόρ – άλλωστε οι ετήσιες κυκλοφορίες «τύπου FIFA» τελικά κατάντησαν να μήν προσφέρουν καμία ουσιαστική βελτίωση πέραν του ανακατέματος του ρόστερ.

Αλλά σαν από θαύμα, το ενδιαφέρον επέστρεψε πέρσι. Νέες ικανές ομάδες και νέοι ικανοί οδηγοί έσπασαν το ντουέτο «Μακλάρεν-Φεράρι» με το πρωτάθλημα να πηγαίνει στην ομάδα αντίστοιχη του... Ολυμπιακού Βόλου. Και με την Εθνική ποδοσφαίρου της Αγγλίας να σφαλιαροτρώει σε κάθε διοργάνωση που εμφανίζεται και τους Βρετανούς να βλέπουν στην (βρετανική) Μακλάρεν και τους δύο (Βρετανούς) πιλότους της μία νέα «εθνική» που θα τους εξιλεώσει, τι πιο λογικό, λοιπόν, για μία βρετανική εταιρεία όπως η Codemasters να ποντάρει πως, άπαξ και φτιάξει τώρα ένα παιχνίδι Formula 1, τουλάχιστον η εγχώρια αγορά θα το υποδεχτεί με χέρια και πόδια ανοιχτά; Όπερ και εγένετο.

Όμως ο πρόσκαιρος ενθουσιασμός των Βρετανών (οι οποίοι δεν πανηγυρίζουν τον τελευταίο καιρό, βέβαια, αφού το αχώνευτο βλαστάρι τους οργώνει χωράφια) από μόνος του δεν αρκεί για να καταδείξει αν ένα παιχνίδι είναι καλό ή όχι. Ας μην ξεχνάμε πως διανύουμε μία εποχή όπου μεσουρανούν τα φαντασμαγορικά (arcade) racing games και όχι οι απαιτητικοί προσομοιωτές. Οπότε το στοίχημα για την Codemasters είναι πολύ μεγάλο και δύσκολο: να δώσει ένα παιχνίδι αντάξιο του αθλήματος και ταυτόχρονα να το κάνει φιλικό προς όλους. Χμμμ...

Δυο καρπούζια

Καθότι λάτρης του σπορ (εντάξει, όχι «άρρωστος», δεν έχω σημαίες και αφίσες, αλλά το γουστάρω πολύ περισσότερο απ' ότι το ποδόσφαιρο αν αυτό σας λέει κάτι) ήταν σαν να ήξερα τί θα με ενδιέφερε και τι δέν θα με ενδιέφερε σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Και, ξεκινώντας, αισθάνθηκα ότι η Codemasters ήταν στο μυαλό μου. H Formula 1 δεν είναι Gran Turismo. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πλήθος και την ομορφιά των αυτοκινήτων. Όχι ότι τα γραφικά των μοντέλων δεν είναι εξαιρετικά, αλλά αφορούν σε 12 σχεδόν όμοια μεταξύ τους μονοθέσια με διαφορετικό βάψιμο. Ούτε ζάντες για να γυαλίσουμε, ούτε σπόιλερ για να χαζέψουμε, ούτε φινιρίσματα για να επιλέξουμε – αν ξεκινήσεις με νέο πιλότο μπορείς να επιλέξεις διαφορετικό κράνος και... τέλος! Οι δε πίστες; Ναι μεν είναι πιστές αναπαραστάσεις των 19 διαδρομών του πρωταθλήματος, ναι μεν είναι εντυπωσιακές σε βαθμό κακουργήματος αλλά έως εκεί – ούτε χαλικόστρωτο σε κάποια κωμόπολη στην Ιταλία, ούτε εναλλακτικές διαδρομές, ούτε ξεκλείδωμα περισσότερων. Και όσον αφορά στον «χαβαλέ» του διπλού με το φιλαράκι... το F1 2010 δεν προσφέρεται για χαβαλέ, οπότε διπλό με split-screen, γιοκ!

Πρώτη εντύπωση; Θετική! Το F1 2010 δεν είναι racing game. Είμαι χαρούμενος...