reviewsvideogames

ELEX

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PC • επίσης διαθέσιμο για: PS4, Xbox One
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: RPG, PEGI: 16+

Κάποτε υπήρχε ένα role playing game που το έλεγαν Gothic. Ήταν δημιούργημα ενός μικρού στούντιο από τη Γερμανία, ονόματι Piranha Bytes, το οποίο ιδρύθηκε το 1997 ειδικά για τη δημιουργία του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Το Gothic κυκλοφόρησε τελικά το 2001 στη Γερμανία, αλλά έκανε αισθητή την παρουσία του τέλη του 2001 προς αρχές του 2002, όταν κυκλοφόρησε σε περισσότερες χώρες, μεταφρασμένο στα Αγγλικά. Το γεγονός ότι αυτός ο τίτλος, από αυτή τη μικρή ομάδα, κατάφερε να μην περάσει απαρατήρητος, αποτελεί από μόνο του μεγάλο κατόρθωμα, γιατί εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε και το Elder Scrolls III: Morrowind, ένας πραγματικός κολοσσός του είδους, με μεγάλη παράδοση και τεράστιο κοινό.

 
 Μικρή εισαγωγή, σταδιακή εξοικείωση και μετά μπαμ, είσαι μόνος σου. Και μπορείς να πετάς και ως έναν βαθμό.

Μεγάλη επιτυχία, σίγουρα, αλλά υπήρχε ένα θέμα: βλέπετε, το Gothic, τουλάχιστον σύμφωνα με τη γνώμη του γράφοντα, ήταν αρκετά σκαλοπάτια ανώτερο του Morrowind. Σίγουρα δεν είχε την έκταση και την καλλιτεχνική αρτιότητα του τρίτου Elder Scrolls, αλλά είχε κάτι που η σειρά Elder Scrolls ακόμη δεν έχει καταφέρει να προσφέρει σε ικανοποιητικό βαθμό: πραγματικά δυναμικό gameplay και την αίσθηση ενός ζωντανού κόσμου. Εκεί που το Morrowind παρουσίαζε έναν μαγευτικό και τρομερά ποικίλο fantasy κόσμο, ο οποίος όμως δυστυχώς είχε βάθος βιτρίνας, το Gothic έγραφε μια πιο ενήλικη ιστορία, με ένα μικρότερο κόσμο που συμπεριφερόταν, όμως, ως πραγματικός. Τη νύχτα, για παράδειγμα, ο κόσμος κλεινόταν στα σπίτια του, κλείδωνε τις πόρτες ή μαζευόταν στις πλατείες γύρω από τη φωτιά και μιλούσε ψιθυριστά (μιλάμε για το 2001, έτσι;). Αντιθέτως, στις πόλεις του Morrowind οι ίδιοι φρουροί έκαναν τις ίδιες περιπολίες μέρα-νύχτα, ενώ όλοι οι μη διακοσμητικοί περαστικοί ακολουθούσαν σχεδόν το ίδιο πρόγραμμα.

Τέλος πάντων, για να μη μακρηγορώ, το Morrowind ήταν ό,τι καλύτερο είχαμε δει ποτέ από την κλασική σχολή των RPG, ενώ το Gothic ήταν έτοιμο να προκαλέσει τα πάντα. Βέβαια, η Piranha Bytes δεν είχε τους προϋπολογισμούς της Bethesda και αυτό ήταν προφανές: σχετικά επίπεδες υφές, κάπως αδέξια μοντέλα, λίγα φαντασιακά στοιχεία, ΠΑΡΑ πολλά bugs (ναι, ακόμα και σε σύγκριση με ένα Elder Scrolls), ενώ το σύστημα χειρισμού του ήταν ένα περίεργο συνονθύλευμα που έμοιαζε να έχει σχεδιαστεί για χειριστήριο κονσόλας, παρόλο που το παιχνίδι δεν υποστήριζε χειριστήριο κονσόλας. Νομίζω, τουλάχιστον. Από την άλλη πλευρά, είχε μια πιστευτή, ευφάνταστη ιστορία, έναν πραγματικά ανοιχτό κόσμο με πολλά σημεία ενδιαφέροντος και ελάχιστη φόρτωση. Ήταν με λίγα λόγια ένα παιχνίδι για όσους δεν θα άφηναν ορισμένες επιφανειακές -αλλά και αρκετά σημαντικές- ενοχλήσεις και ελλείψεις να τους στερήσουν μια πραγματικά μεγαλειώδη και πρωτότυπη εμπειρία RPG.

Μπορεί να φάγαμε σχεδόν το μισό review με αυτόν τον πρόλογο, αλλά υπάρχει λόγος: το ELEX είναι σε όλα του ένα Gothic για μια νέα γενιά μηχανημάτων και παικτών. Σε αντίθεση με τη σειρά Risen που μεσολάβησε, αυτή τη φορά η Piranha Bytes δεν κάνει κανέναν συμβιβασμό. Ο νέος της κόσμος δεν είναι μια αποικία καταδίκων σε έναν φανταστικό κόσμο, δεν είναι ένα μαγεμένο βασίλειο, δεν είναι ένα καταραμένο αρχιπέλαγος. Αυτή τη φορά έχουμε τον Magalan, έναν ολόκληρο πλανήτη που μπορούμε να εξερευνήσουμε. Έναν πλανήτη που ήταν κάποτε τεχνολογικά προηγμένος, αλλά λίγο έλειψε να καταστραφεί ολοσχερώς όταν έπεσε επάνω του ένας πελώριος μετεωρίτης.Ο μετεωρίτης άφησε πίσω του ένα αλλόκοτο και δηλητηριώδες υλικό, ονόματι Elex, το οποίο έχει ευεργετικές, αλλά και πολύ επικίνδυνες ιδιότητες. 

 
 Κάθε επιλογή διαλόγου επηρεάζει τις αντιδράσεις του συνομιλητή, αλλά και τον... χαρακτήρα του... χαρακτήρα μας, καθώς πέρα από όλα τα άλλα στατιστικά, το παιχνίδι παρακολουθεί και το πόσο "ανθρώπινες" είναι οι αντιδράσεις του παίκτη και ρυθμίζει ανάλογα διάφορα μπόνους και επιλογές. Όπως συνήθως, όμως, δεν υπάρχει "σωστό" μονοπάτι. Μόνο διαφορετικές επιπτώσεις.

Με τον καιρό, οι λιγοστοί επιζήσαντες του μεταποκαλυπτικού Magalan χωρίστηκαν σε φράξιες, ανάλογα με τον τρόπο που επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν το Elex. Σε μια ήπειρο του πλανήτη υπάρχουν οι Berserkers, οι οποίοι ζουν σαν ιππότες του Μεσαίωνα, με κώδικες τιμής και αυστηρά καθορισμένες κάστες, οι οποίοι κατάφεραν να χαλιναγωγήσουν τη δύναμη του Elex για να δημιουργήσουν κάτι σαν μαγεία. Οι περιπλανώμενοι παράνομοι δεν έχουν ανάγκη την οργανωμένη κοινωνία, καθώς αρπάζουν ο,τι χρειάζονται για να επιβιώσουν και να αμυνθούν, αλλά επιθυμούν το Elex, γιατί το χρησιμοποιούν ως βάση για διάφορες χημικές ουσίες, τόσο για... ψυχαγωγικούς σκοπούς, όσο και για να βελτιώνουν την απόδοσή τους στη μάχη. Η τρίτη φράξια είναι οι λεγόμενοι Clerics, οι οποίοι έχουν αναγάγει την προσκόλλησή τους στο παρελθόν του Magalan σε θρησκευτική λατρεία και χρησιμοποιούν το Elex για να τροφοδοτήσουν τον οπλισμό και τα οχήματα που έχουν μείνει στην κατοχή τους από την κατάρρευση του πολιτισμού. Υπάρχει όμως και μια τέταρτη φράξια, οι μυστηριώδεις Albs, οι οποίοι χρησιμοποιούν το υλικό για να δημιουργήσουν προηγμένες τεχνολογίες και για να στρατολογήσουν παντοδύναμους πολεμιστές που δεν καταλαβαίνουν από πόνο και χάνουν την επαφή με τα συναισθήματά τους. Ένας από αυτούς είναι και ο Jax, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, ο οποίος μετά από μια προδοσία (;) και ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας αναγκάζεται να μείνει μέρες χωρίς Elex, με αποτέλεσμα να απαλλαγεί από τον εθισμό του και να δει τον κόσμο με άλλο μάτι.

Από αυτό το σημείο και μετά, ο παίκτης είναι εντελώς ελεύθερος να εξερευνήσει τον κόσμο του παιχνιδιού όπως θέλει. Όταν λέμε «ελεύθερος», το εννοούμε, καθώς το ELEX εφαρμόζει αρχές σχεδιασμού που προέρχονται από μια άλλη εποχή, όχι και τόσο μακρινή, όταν τα παιχνίδια δεν κρατούσαν τον παίκτη από το χέρι. Παρόλο που ο κόσμος δεν έχει να ζηλέψει τίποτα σε έκταση και πλούτο από τα Fallout και τα Witcher αυτού του κόσμου, η γενικότερη αφήγηση είναι τόσο χαλαρή και τόσο στηριγμένη στον παίκτη που δεν υπάρχουν καθόλου τεχνητά όρια. Για την ακρίβεια, υπάρχουν, αλλά είναι αυτά που θα περίμενε κανείς από ένα παραδοσιακό RPG, καθώς ο κόσμος ανοίγεται όσο ο παίκτης γίνεται πιο δυνατός. Με λίγα λόγια, αν θέλεις να πας κάπου, μπορείς, αρκεί να είσαι σε θέση να επιβιώσεις. Όχι μόνο αυτό, αλλά η Piranha Bytes τολμά να πάει ενάντια στο ρεύμα και να προσφέρει στον παίκτη την ελευθερία της πτήσης από την αρχή της ιστορίας (μέσω ενός jetpack που λειτουργεί με αρκετά αυστηρούς περιορισμούς, βέβαια), ενώ παράλληλα «κλειδώνει» τα επίπεδα των εχθρών που περιπλανιούνται στον κόσμο. Ναι, αυτό σημαίνει ότι μπορεί ο παίκτης να βρεθεί σε μέρη όπου οι εχθροί θα είναι εξευτελιστικά αδύναμοι ή αδυσώπητα ισχυροί, αλλά σημαίνει επίσης ότι δεν θα ζήσει ντροπιαστικές στιγμές όπου πρέπει ένας πάνοπλος ήρωας να παλέψει κάπου 2-3 λεπτά για να σκοτώσει ένα ποντίκι.

Πιστή στην παράδοσή της, η Piranha Bytes στηρίζει αυτόν τον κόσμο επάνω σε ένα τεράστιο, ίσως ακόμα και υπερβολικό, πλήθος μηχανισμών. Η ανάπτυξη του χαρακτήρα είναι μια περίπλοκη υπόθεση η οποία βασίζεται σε οθόνες επί οθονών και άπειρες αποφάσεις. Υπάρχουν πόντοι ικανοτήτων, πόντοι δεξιοτήτων, διαφορετικά είδη εκπαιδευτών, όπλα και εργαλεία με υψηλές απαιτήσεις σε διαφορετικούς τομείς... με άλλα λόγια, μην περιμένετε ότι ο χαρακτήρας σας θα μπορέσει να κάνει τα πάντα με ένα playthrough. Επίσης, μην περιμένετε ότι θα τα καταλάβετε όλα χωρίς να κάνετε πρώτα λάθη. Πολλά λάθη. Δεν είναι επιστήμη, φυσικά, αλλά το ELEX συνδυάζει μεταξύ τους τόσα διαφορετικά στοιχεία που κάθε επιλογή μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς ότι αποκλείεις κάτι άλλο.

 
 Το ELEX προσφέρει έναν εντυπωσιακό, όσο και πολυδιάστατο κόσμο, ο οποίος εκτείνεται και στον κατακόρυφο άξονά του, όχι μόνο περιφερειακά.

Ένα άλλο σημείο με αρκετά ανισόρροπο σχεδιασμό είναι και οι μάχες. Το σύστημα μάχης είναι μια μετεξέλιξη των αντίστοιχων συστημάτων στο Gothic, το οποίο, ωστόσο, έχει εμπλουτιστεί με ένα ακόμη επίπεδο τεχνικής που δεν προσφέρει πολλά στην ουσία. Η λογική του είναι να αναγκάσει τον παίκτη να επιλέγει πιο προσεκτικά τις στιγμές που θα χτυπήσει δυνατά με το όπλο του, ώστε να αποτρέψει το button mashing. Η πρόθεση είναι σεβαστή, αλλά δεν ήταν ανάγκη να προστεθεί μια μπάρα δύναμης που λειτουργεί κάπως σαν προσομοιωτής γκολφ, ΕΠΙΠΛΕΟΝ από το παραδοσιακό σύστημα σωματικής αντοχής που έχουμε στα Souls. Κατανοητή η προσπάθεια διαφοροποίησης, ευπρόσδεκτη η απαιτητική τεχνική, αλλά κάπου πρέπει να μπει και ένα όριο. Ή, τέλος πάντων, θα μπορούσαν να εισαχθούν σταδιακά όλοι αυτοί οι μηχανισμοί, όχι να πρέπει να τους μάθει κανείς από την αρχή, όταν ακόμα και ένα σκυλί μπορεί να σκοτώσει τον ήρωα με 2 χτυπήματα.

Επίσης, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι πρόκειται για την πιο καλογραμμένη εμπειρία RPG εκεί έξω. Ο κόσμος είναι μεγαλειώδης, η ιστορία ενδιαφέρουσα, αλλά οι διάλογοι δεν έχουν πάντα την ίδια ποιότητα, ενώ και τα μοντέλα των χαρακτήρων δεν πείθουν με την εκφραστικότητά τους. Είναι στιγμές σαν κι αυτές που σου θυμίζουν ότι η Piranha Bytes έχει στη διάθεσή της ένα μέρος μόνο του budget ενός Witcher, πράγμα που περιορίζει τις δυνατότητές της να επενδύσει σε capturing και ερμηνείες. Όσον αφορά τα περιφερειακά στοιχεία της εμπειρίας, το ELEX προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα, προτιμώντας να εστιάσει στο «ψαχνό».

Σε τελική ανάλυση, όμως, τα θετικά στοιχεία υπερισχύουν σαφώς των αρνητικών. Ο συνδυασμός επιστημονικής και επικής φαντασίας δημιουργεί μοναδικές στιγμές, όπως η πρώτη φορά που ο παίκτης συνειδητοποιεί ότι μπορεί απλά να παρακάμψει τον φρουρό που του κλείνει τον δρόμο, αν χρησιμοποιήσει έξυπνα το jetpack του. Είναι μια στιγμή αγνής απόλαυσης, όπως η πρώτη φορά που θα καταφέρει -επιτέλους- να δαμάσει το σύστημα μάχης και να εξοντώσει τον αντίπαλό του με ένα εντυπωσιακό combo. Οι διάφορες αποστολές, αλλά και η ίδια η μορφολογία του κόσμου έχουν σχεδιαστεί λαμβάνοντας υπόψη την τεχνολογική υπεροχή του παίκτη (τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας) και προσφέρουν μια όμορφη φαντασίωση ισχύος.

 
 Μην περιμένετε να δεθείτε με τους χαρακτήρες του παιχνιδιού, ούτε να συγκινηθείτε ιδιαίτερα με τη γραφή. Ωστόσο, υπάρχει αρκετή προσωπικότητα ώστε να νοιάζεσαι για αυτό που κάνεις.

Σίγουρα, το ELEX δεν είναι η καλύτερη επιλογή για κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με τα RPG παλαιάς κοπής ή για κάποιον που δεν έχει απολαύσει ακόμα ένα Witcher 3, ένα Bloodborne ή ίσως κι ένα Breath of the Wild. Αλλά αν ανήκετε σε όσους αναζητούν την επόμενη μεγάλη εμπειρία RPG και μπορείτε να ανεχτείτε τις αδεξιότητες, τις κακοτεχνίες και τις απαιτήσεις ενός ελαφρώς φτωχότερου, πιο «σκληροπυρηνικού» παιχνιδιού, πιστεύω ότι το ELEX μπορεί να προσφέρει ξεχασμένες συγκινήσεις για το είδος. Οπλιστείτε με υπομονή και δώστε του μια ευκαιρία.

 

Εξαιρετική εμπειρία εξερεύνησης, απόλυτη ελευθερία, πλούσιοι και ανταποδοτικοί μηχανισμοί, μεγαλειώδης κόσμος.
Αρκετά bugs και κακοτεχνίες, μέτρια υλοποίηση χαρακτήρων και διαλόγων, υπερβολικά περίπλοκα συστήματα σε κάποια σημεία.

 

1 σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
Tim
12:40 15.11.17 Tim χωρίς τίτλο
Αυτό είναι rpg. Όχι σαν κάτι άλλες μαιμουδιές που φτιάχνονται λες και έχουν ενσωματωμένο GPS για τα πάντα.