echoshift

Το ξέρω ότι θα μου βγει πάλι το όνομα του Nintendo fanboy (είπαμε, είμαι… ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ Nintendo fanboy!), αλλά για να πω την αμαρτία μου ουδέποτε το είχα σε ιδιαίτερη υπόληψη το PSP. Το σφάλμα δεν ήταν της ίδιας της κακόμοιρης της κονσολίτσας της Sony, αλλά των παιχνιδιών που είχε ή για να το θέσω καλύτερα, των παιχνιδιών που ΔΕΝ είχε. Ειλικρινά, παρόλο που επρόκειτο για το μόνο μηχάνημα της παρούσας γενιάς με το οποίο δεν είχα μεγάλη επαφή, οι τίτλοι του που δεν με άφηναν παγερά αδιάφορο, ήταν απειροελάχιστοι. Μια από αυτές τις λιγοστές εξαιρέσεις ήταν και το εξαιρετικό προπέρσινο echochrome, ένα άκρως πρωτότυπο και εγκεφαλικό puzzle/platform, στο οποίο τα επίπεδα έμοιαζαν βγαλμένα από τα σκίτσα του M.C. Escher και οι νόμοι της φυσικής, αλλά και της λογικής καταρρίπτονταν ο ένας μετά τον άλλον. Όταν λοιπόν έμαθα πως ετοιμαζόταν sequel και με δεδομένη την ύπαρξη του byteme, δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ ιδιαίτερα για να επιστρατεύσω την πειθώ μου ώστε να μου δανείσει ο Πετράκης το PSP του, για μια ακόμα φορά.

Οι αλλαγές ωστόσο που έχει το echoshift να επιδείξει σε σχέση με τον προκάτοχό του, είναι τόσες πολλές, που δεν ξέρω καν, αν μπορεί το echochrome να θεωρείται πραγματικός του πρόγονος. Από λιγότερο σημαντικές, όπως το γεγονός ότι η ανάπτυξη ανατέθηκε σε άλλη εταιρεία (Artoon) ή πως το αυστηρά ασπρόμαυρο σκηνικό του πρώτου μέρους απέκτησε μερικές απαλές δόσεις χρωμάτων, μέχρι πιο άμεσες, όπως ο κεντρικός μηχανισμός του gameplay.

Καταρχάς, από εκεί που το echochrome “έπαιζε” με τον τρισδιάστατο χώρο και μια πλειάδα από οπτικά τρικ, το echoshift μεταφέρεται σε αυστηρά δισδιάστατα επίπεδα. Ο σκοπός φυσικά παραμένει ο ίδιος, το να φτάσετε στο τέλος του επιπέδου, όπως και το ότι για να το πετύχετε αυτό θα πρέπει να κάψετε μπόλικη από την περισσευούμενη φαιά ουσία σας. Εδώ όμως δεν θα εκμεταλλευτείτε τις παραξενιές του χώρου, αλλά του χρόνου. Ο ήρωάς σας, αποτελείται από 9 ξεχωριστές υποστάσεις και κάθε φορά που θα κληθείτε να ξεκινήσετε το επίπεδο θα ενεργοποιείται μια από αυτές. Όταν τελειώσει το χρονικό όριο, επιστρέφετε στην έναρξη, όμως παράλληλα με την παρούσα υπόστασή σας, επαναλαμβάνονται και όλες οι παρελθούσες, ξανακάνοντας ως φαντάσματα του παρελθόντος ό,τι είχατε κάνει (ανοίγουν πόρτες, ενεργοποιούν διακόπτες κ.λπ.). Αν η όλη ιστορία σας θύμισε κάτι, ναι, πρόκειται για τον ίδιο πάνω-κάτω μηχανισμό που χρησιμοποιήθηκε και στο The Misadventures of P.B. Winterbottom, αλλά και λίγο νωρίτερα σε κομμάτι του μοναδικού αριστουργήματος που ακούει στο όνομα Braid.

Όπως μπορείτε να μαντέψετε, τα επίπεδα είναι σχεδιασμένα με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην προβλέπεται να φτάσετε στο τέρμα με την πρώτη. Από εκεί και πέρα, σε πολλά από αυτά μπορείτε να ακολουθήσετε διαφορετικές μεθόδους, ενώ σας απονέμονται και βραβεία ανάλογα με το πόσο λίγες “κόπιες” σας ξοδέψετε. Γενικά ο βαθμός δυσκολίας των επιπέδων αυξάνει αρκετά και όσο προχωράτε τα πράγματα θα γίνονται ολοένα και πιο πολύπλοκα. Έτσι στο μενού προστίθενται χρωματιστοί διακόπτες, πόρτες που σας μεταφέρουν σε άλλο σημείο της πίστας, σκοτάδι όπου φωτίζονται μόνο τα σημεία όπου βρίσκονται οι χαρακτήρες, αντικείμενα που σας κλείνουν το δρόμο και απαιτούν πάνω από ένα άτομο (ή ένα άτομο και κάποιες “σκιές” του, τέλος πάντων) για να πεταχτούν κ.λπ.