echochrome ii

Το echochrome ii μου κίνησε εξ’ αρχής την προσοχή για δύο λόγους. Πρώτον, διότι από τα όσα είδα μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του Move και δεύτερον διότι μοιάζει αρκετά σε ό,τι αφορά τον εικαστικό τομέα σε ένα άλλο πολύ αγαπημένο μου παιχνίδι στο PSP, το echoshift. Δημιούργημα των ιαπωνικών στούντιο της Sony, το echochrome ii είναι ένα από ‘κείνα τα παιχνίδια που ενώ στηρίζονται σε ένα φαινομενικά απλό concept, η δυσκολία τους είναι τέτοια που σας κρατούν κολλημένους για ώωωρες και ώωωρες μπροστά στην οθόνη.

Η βασική ιδέα στο echochrome ii είναι πως μετατρέπει το Move (παίζεται μόνο μ' αυτό) σε… φακό! Σε κάθε επίπεδο έχετε μια σειρά από blocks (τούβλα ντε!) σε έναν πλήρως τρισδιάστατο χώρο. Εσείς, χειριζόμενοι το Move ωσάν φακό, ρίχνετε το φως με τέτοιο τρόπο προκειμένου να δημιουργήσετε με τις σκιές των blocks αυτών έναν δρόμο για να φτάσει το κλασσικό άβουλο dummy doll που πάει μόνο μπροστά, στον στόχο του – μια πόρτα. Απλό έτσι; Κι όμως… Οι σπαζοκεφαλιές στις οποίες θα σας υποβάλλει το παιχνίδι θα σας κάνουν να σκίσετε τα πτυχία σας, ειδικά στα προχωρημένα επίπεδα! Τα blocks, βλέπετε, μπορούν να έχουν τρύπες, να μετατρέπονται σε τραμπολίνα, να γίνονται ασανσέρ, ακόμα και να συνδυάζονται κατά τέτοιο τρόπο προκειμένου να δημιουργούν την πόρτα στην οποία πρέπει να φτάσει το ανθρωπάριό σας!

Για τον λόγο αυτό ορισμένα εξ’ αυτών έχουν διαφορετικό χρώμα απ’ τα υπόλοιπα με το κάθε ένα να συμβολίζει και μια ξεχωριστή δυνατότητα και αν έχετε αρχίσει ήδη να μπερδεύεστε, fear not αφού όλα εξηγούνται λεπτομερώς στο κατατοπιστικότατο tutorial. Η πλάκα με το echochrome ii είναι ότι πέραν των πραγματικά πολλών levels που περιλαμβάνει (μιλάμε για πάνω από 100, με βαθμιαία αυξανόμενη δυσκολία), για κάθε ένα απ’ αυτά προσφέρει τρεις διαφορετικές εκδοχές! Η πρώτη είναι η escort όπου καλείστε απλά να οδηγήσετε το dummy doll σας στην έξοδο. Η δεύτερη είναι η echo όπου εκτός του να βρείτε τον σωστό δρόμο, πρέπει να μαζέψετε και διάφορες «σκιές» (echoes, όπως τις ονομάζει το παιχνίδι) του εαυτού σας που βρίσκονται διάσπαρτες στο επίπεδο. Η τρίτη είναι το paint το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι και το πιο απαιτητικό. Στο κάθε επίπεδο βγαίνουν παγανιά διάφοροι χρωματιστοί χαρακτήρες. Αυτοί βάφουν κάθε block πάνω στο οποίο πατούν και εσείς έχετε ως στόχο όχι απλά να τους καθοδηγήσετε προς την έξοδο αλλά να βάψετε επιπλέον και έναν συγκεκριμένο αριθμό blocks (να πιάσετε, με άλλα λόγια, το clear percentage). Στο συγκεκριμένο mode δεν χρειάστηκε πολύ: στο πέμπτο κιόλας επίπεδο είχα κολλήσει άσχημα!

Το echochrome ii μου άρεσε. Πολύ. Παρ’ ότι μιλάμε για έναν first-party downloadable τίτλο (η διάθεσή του θα γίνεται αποκλειστικά μέσω PSN, ενώ η τιμή απόκτησης δεν είναι ακόμη γνωστή), είμαι σε θέση να πω ότι πρόκειται για το πιο πρωτότυπο παιχνίδι για το Move και αυτό που θα συνιστούσα ανετότατα στον καθένα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ναι, ΟΚ, μπορεί να μην έχει τα γραφικά του Gran Turismo 15 και τα εφέ του Killzone 42, μιλάμε όμως για έναν εξαιρετικά προσεγμένο τίτλο (τρέχει στα 1080p, έχει και πολύ aaawwww soundtrack) με πανέξυπνο concept και ΠΟΛΥ περιεχόμενο. Α, και όταν τελειώσετε με το single player κομμάτι, αφ’ ενός υπάρχει το Create όπου καλείστε να εξαντλήσετε τη δημιουργικότητα σας φτιάχνοντας τα δικά σας levels κι αφ’ ετέρου υπάρχει και το World όπου μπορείτε να κατεβάσετε τις δημιουργίες άλλων και να προσπαθήσετε να τις λύσετε. Βέβαια τώρα που γράφω το review, το παιχνίδι δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα (22 Δεκεμβρίου θα διατεθεί) οπότε δεν υπάρχει κάτι για να δοκιμάσω, ωστόσο παίζω και το σπίτι μου άμα λάχει, ότι μια βδομάδα μετά το launch του θα γίνεται πανικός!

Ως εκ τούτου λοιπόν, δεν έχω λόγο να μη σας το προτείνω.