Eat Them!

Οι παλαιότεροι σχεδόν σίγουρα θα έχουν πετύχει σε κάποια κονσόλα, σε home computer «εποχής» ή σε κάποιο ουφάδικο το Rampage. O τίτλος της Midway με το πέρασμα των χρόνων «γέννησε» sequels που διατήρησαν σχεδόν ευλαβικά την βασική φόρμουλα, χωρίς ωστόσο κάποιο από αυτά να τολμήσει να μεταφέρει τη δράση στις τρεις διαστάσεις. Ε, ήρθε η ώρα να γίνει κι αυτό από έναν... εν δυνάμει συγγενή!

Μπον απετίτ!

Για όσους δεν έπιασαν το «hint» από την εισαγωγή, το Eat Them! θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί το επόμενο κεφάλαιο της σειράς Rampage, μιας και οι ομοιότητες μεταξύ των δύο βασικών ιδεών ξεπερνούν τα όρια της απλής έμπνευσης. Παίρνουμε το τέρας της επιλογής μας, διαλέγουμε επίπεδο και ξεκινάμε να ισοπεδώνουμε ό,τι βρούμε μπροστά μας, να λιώνουμε σαν μυρμήγκια τους στρατιώτες και αστυνομικούς που τόλμησαν να τα βάλουν μαζί μας. Κι αν μας πιάσει και καμιά λιγούρα, χλαπακιάζουμε αθώους περαστικούς λες και είναι γαριδάκια. Αυτά που διαφοροποιούν κάπως τον τίτλο της Fluffy Logic από αυτόν της Midway (και στο τέλος τη γλιτώνουν κιόλας από μία επίσκεψη από τους δικηγόρους της εταιρείας που κατέχει αυτή την στιγμή τα δικαιώματα του franchise), είναι βασικά τρία στοιχεία.

Κατ’ αρχάς το Eat Them! αφήνει την 2D προοπτική του Rampage και το γυρίζει στο 3D, με το τέρας μας να μπορεί να κινείται ελεύθερα προς πάσα κατεύθυνση, τουλάχιστον μέχρι τα όρια του εκάστοτε επιπέδου. Δεύτερον, μας δίνονται συχνά-πυκνά διαφορετικά objectives, που σπάζουν κάπως την μονοτονία του «κατάστρεψε ότι βλέπεις μπροστά σου». Κάποιες φορές μας ζητείται να τρέξουμε μέσα από διάφορα checkpoints προσπαθώντας να κάνουμε τον καλύτερο δυνατό χρόνο, ορισμένες να φάμε συγκεκριμένο αριθμό ατόμων και άλλες να καταστρέψουμε συγκεκριμένα κτίρια πριν τελειώσει ο χρόνος. Τρίτο και ίσως πιο σημαντικό, είναι πως πλέον μπορούμε να φτιάξουμε το δικό μας τέρας. Όσο προχωράμε στο παιχνίδι, ξεκλειδώνονται νέα μέλη με τα οποία μπορούμε να συναρμολογήσουμε το τέρας των ονείρων μας… ή καλύτερα των εφιαλτών μας. Οι αλλαγές που επιφέρουν τα νέα μέλη όμως δεν αφορούν μόνο την εμφάνιση αλλά και τα στατιστικά του τέρατός μας.

Γκαρσόν, λεκιάστηκα!

Γενικά ο τίτλος της Fluffy Logic, θα είχε όλα τα φόντα για να αποτελέσει μία ιδανική επιλογή για κάποιον που ψάχνει κάτι διασκεδαστικό και δεν απαιτεί κατανάλωση υψηλών ποσοστών φαιάς ουσίας, ωστόσο κάποιες επιλογές των δημιουργών του, εμποδίζουν από το να επιτύχει κάτι τέτοιο. Οι διαφορετικές αποστολές που μας δίνονται σε κάθε επίπεδο, αν και κρατούν τα πράγματα σχετικά «φρέσκα», στην πλειοψηφία τους δεν είναι τόσο διασκεδαστικές όσο θα περίμενε κανείς από έναν τέτοιο τίτλο. Καλές, χρυσές και άγιες οι αποστολές όμως πολλές φορές τα objectives που μου δίνονταν δεν με άφηναν να κάνω με την ησυχία μου αυτό που ήθελα να κάνω στο Eat Them!: να καταστρέφω ό,τι και όποιον βρίσκω μπροστά μου. Άλλο ένα στοιχείο που βρήκα ενοχλητικό ήταν η ευκολία με την οποία έχανα ενέργεια. Βλέπετε, για κάποιο περίεργο λόγο ακόμα και όταν δεν έκανα κάτι ή ενώ φαινομενικά δεν δεχόμουν κάποια επίθεση, έχανα συνεχώς ενέργεια την οποία έπρεπε να αναπληρώσω τρώγοντας ανθρώπους. Αυτό δεν αποτελεί σοβαρό πρόβλημα όταν μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε και να καταστρέψουμε χωρίς περιορισμό ό,τι βλέπουμε μπροστά μας, όμως σε αποστολές όπου οι στόχοι μας βρίσκονται σε προκαθορισμένα σημεία και ο χρόνος που μας δίνεται είναι περιορισμένος, τότε το όλο concept καταντά εκνευριστικό.