Dungeons & Dragons: Daggerdale

Το Dungeons & Dragons: Daggerdale το φοβόμουν. Από τη μία ψοφάω για D&D καταστάσεις, είτε αυτές είναι στο PC (ή τις… κονσόλες –μπρρ), είτε είναι στο τραπέζι με χαρτί και ζάρια. Κάθε παιχνίδι που ενσωμάτωνε κανόνες D&D, για ‘μένα δεν ξεκινούσε απ’ τη βάση αλλά από αρκετά ψηλότερα, απλά και μόνο λόγω του setting του, λόγω των οικείων κανόνων και περιβάλλοντος αλλά και λόγω των αναμνήσεων που μοιραία μου ξυπνούσε. Το Daggerdale όμως ήταν διαφορετικό. Ένα action RPG (έτσι το ξέραμε, τουλάχιστον) για κονσόλες και με την τέταρτη έκδοση των κανόνων του D&D «πάνω»;

RPG; Ε καλά, τώρα τα παραλές!

Ας αρχίσουμε από τα βασικά: το Daggerdale δεν είναι RPG. Ούτε λίγο. Στο ελάχιστο. Επιλέγετε τον χαρακτήρα σας από τους τέσσερις διαθέσιμους (human fighter, halfling wizard, dwarf cleric, elf rogue), προσαρμόζετε τα διάφορα powers και feats του και αρχίζετε το παιχνίδι. Αυτό οφείλεται βέβαια σε μεγάλο βαθμό στην έκδοση των κανόνων που ενσωματώνει ο τίτλος. Για όσους έχουν παίξει Dungeons & Dragons, η τέταρτη έκδοση είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, ένα έκτρωμα της Wizards στην προσπάθειά της να απλοποιήσει το D&D και να το κάνει περισσότερο προσιτό σε όσους αφήνουν το WoW για να ψάξουν για κάτι άλλο. Πιο απλοί κανόνες, πιο ρηχό gameplay, πιο λίγη φαντασία. Εν πάση περιπτώσει character customization δεν υφίσταται.

Έχοντας λοιπόν επιλέξει τον χαρακτήρα σας, ξεκινάτε το παιχνίδι. Το Dungeons & Dragons: Daggerdale δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα τυπικό hack & slash dungeon crawler. Περιπλανιέστε εδώ κι εκεί, σκοτώνοντας αντιπάλους και λύνοντας quests (main και side) του τύπου «πήγαινε εδώ, μίλα σ’ αυτόν, μετά πήγαινε εκεί, φέρε/κάνε αυτό ή σκότωσε αυτούς και ξαναέλα πίσω». Παρ’ ότι στο παιχνίδι θεωρητικά θα βρεθείτε σε γνωστά κατατόπια των Dalelands, η συγκίνηση που θα νιώσετε δεν θα ξεπεράσει αυτή, την ώρα που περιμένετε στην ουρά για να πληρώσετε στο ΙΚΑ. Τα γραφικά είναι απλώς συμπαθητικά, μόνο που από ατμόσφαιρα μηδέν, το Daggedale δεν τα καταφέρνει στο ελάχιστο.

Σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα η ανύπαρκτη ιστορία (εκτός κι αν το σενάριο «ο μεγάλος κακός έχει ταμπουρωθεί στον πύργο του και απειλεί την περιοχή, στοπ, κινδυνεύουμε στοπ, κάνε κάτι, στοπ» σας ιντριγκάρει, οπότε πάω πάσο) και φυσικά το επίσης ανύπαρκτο role playing –όσον αφορά το RP κομμάτι του, ο τίτλος αναλώνεται απλά σε διαλόγους ολίγων γραμμών κι αυτές χωρίς μπλα-μπλα. Έτσι, το μόνο στο οποίο θα προσμένετε θα ‘ναι το level up και οι συναντήσεις σας με εμπόρους, ώστε να ανεβάσετε τα χαρακτηριστικά σας και να ανανεώσετε τον εξοπλισμό σας.

Από πλευράς gameplay, πέραν των κλασσικών επιθέσεων/spells, έχετε στη διάθεσή σας και κάποιες έξτρα, ειδικές κινήσεις (τα powers) που ενεργοποιούνται με το LT και τα face buttons. Μπορείτε να αμυνθείτε, να χρησιμοποιήσετε melee και ranged όπλα, ξόρκια, φίλτρα κλπ. Ο βαθμός δυσκολίας είναι κλιμακούμενος και παρ’ ότι στην αρχή το παιχνίδι θα σας υπνωτίσει καθώς η πρόκληση είναι μηδαμινή, όσο προχωράτε τα πράγματα θα αρχίσουν να μπιζουλεύουν. Εκεί ίσως να ‘ναι καλή σκέψη να τεστάρετε το multiplayer τμήμα του Daggerdale καθώς υποστηρίζεται co-op με τη συμμετοχή έως και τεσσάρων παικτών διαδικτυακά. Όχι ότι αλλάζουν και πολλά, απλά θα ‘χετε κάποιον να παίζετε παρέα…