Dungeon Siege III

Παίρνοντας την τελική έκδοση του Dungeon Siege III στα χέρια μου ήξερα λίγο-πολύ τι να περιμένω. Άλλωστε είχα ήδη γράψει όχι ένα αλλά δύο hands-on για το παιχνίδι, οπότε μια καλή ιδέα για δαύτο την είχα πριν καν το PS3 μου «καταπιεί» το δισκάκι. Η τελική έκδοση όμως πάντοτε διαφέρει αφού εκεί περιθώρια για διορθώσεις δεν υπάρχουν, ο reviewer παύει να είναι ελαστικός και φορώντας το σοβαροφανές του προσωπείο είναι έτοιμος να στήσει στα πέντε βήματα το παιχνίδι που έχει στην κατοχή του και να του ‘ξηγηθεί αλμυρό φιστίκι.

Δεν ξέρω πόσοι από ‘σας έχουν παίξει τα προηγούμενα Dungeon Siege, όπως επίσης δεν ξέρω πόσοι έχουν κατατάξει τη σειρά στο είδος των RPG. Σε περίπτωση που η απάντηση στο δεύτερο σκέλος (το πρώτο δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα) της προηγούμενης πρότασης-ερώτησης είναι θετική, τότε θα σας παρακαλούσα να αναθεωρήσετε. Όχι τίποτα άλλο αλλά για να μην απογοητευτείτε. Το παιχνίδι είναι ένα καθαρά hack & slash action dungeon crawler με στοιχεία παραμετροποίησης χαρακτήρων (character customisation). Role playing δεν υπάρχει, απλά για τις ανάγκες του σεναρίου, θα το κατατάξουμε στην υποκατηγορία action RPG και θα συνεχίσουμε τις ζωές μας σαν να μην έγινε τίποτα.

Role playing; Shopping καλύτερα!

Το Dungeon Siege III λοιπόν ξεκινά όπως κάθε action RPG: με ένα σενάριο τίγκα στα κλισέ. Η 10th Legion, ένα σώμα επίλεκτων που είχε ορκιστεί πίστη στον βασιλιά του Ehb κατηγορείται τα τελευταία τριάντα χρόνια για τον φόνο του τελευταίου. Με μπροστάρισσα τη Jeyne Kassynder, ο λαός του Ehb αρχίζει να καθαρίζει με γοργούς ρυθμούς τα μέλη της 10th Legion, μόνο που μαζί με αυτά χάνεται και η σταθερότητα στο βασίλειο. Τα τελευταία μέλη της Legion καλούνται πλέον να ανασυνταχθούν, να βάλουν τέλος στα σχέδια της Kassynder, να ενώσουν και πάλι το Ehb και φυσικά να αποκαλύψουν ποιος βρίσκεται πίσω από τον φόνο του βασιλιά.

Καλά, μετά από τριάντα χρόνια, στο Ehb τα… πλημμελήματα δεν παραγράφονται;

Εν πάση περιπτώσει, τόσο το σενάριο όσο και η πλοκή, περιορίζονται σε δευτερεύοντα ρόλο στο παιχνίδι. Καθένας από τους χαρακτήρες που θα έχετε τη δυνατότητα να ελέγξετε, έχει τη δικιά του προσωπικότητα, μόνο που αυτό δεν είδα να αποτυπώνεται στη συμπεριφορά του με τους NPC. Μιλώντας για NPC, υπάρχουν αυτοί που σας δίνουν quests και αυτοί που σας επιτίθενται (δηλαδή οι αντίπαλοι). Υπάρχουν και ορισμένοι ακόμα αλλά είναι «γλάστρες». Τα δε quests, είτε τα παίρνετε, είτε όχι, και όλα είναι στη νοοτροπία ενός MMO, δηλαδή σας ζητούν είτε να κάνετε ή να φέρετε κάτι για λογαριασμό του quest giver, είτε να σκοτώσετε κάποιον συγκεκριμένο. Είπαμε, το Dungeon Siege III δεν είναι τόσο RPG όσο action με στοιχεία παραμετροποίησης χαρακτήρα, οπότε κάντε μια προσπάθεια μαζί μου και ας το αντιμετωπίσουμε ως τέτοιο.

Αφού ξεκαθαρίσαμε ότι από role playing… δεν, πάμε να δούμε το στοιχείο που διαφοροποιεί το Dungeon Siege III από ένα καθαρό action παιχνίδι, και το οποίο δεν είναι άλλο από το τρίπτυχο «looting-inventory-εξοπλισμός». Οι ψόφιοι αντίπαλοί σας θα σας δίνουν λεφτά και αντικείμενα τα οποία θα μπορείτε είτε να φοράτε, είτε να πουλάτε στους εμπόρους που θα συναντάτε στον δρόμο σας για να ‘κονομάτε ακόμα περισσότερα λεφτά και έτσι να βελτιώσετε τον εξοπλισμό σας. Το καλό είναι πως υπάρχουν συγκεκριμένα αντικείμενα για κάθε χαρακτήρα κι έτσι ακόμα κι όταν παίζετε παρέα με κάποιον (θα έρθω σε αυτό σε λιγάκι), δεν θα γίνεται μάχη για τον εξοπλισμό. Γενικότερα η όλη διαδικασία ήταν ιδιαίτερα αποδοτική –όσο να ‘ναι, βλέποντας τον χαρακτήρα σου να «τουμπανιάζει», μια ηθική ικανοποίηση την παίρνεις- και στην περίπτωσή μου ικανή να με κάνει να θέλω να παίξω «λίγο ακόμα για να πάρω το πιστόλι που ‘χω βάλει στο μάτι».

Για μισό όμως…