Dragonball: Revenge of King Piccolo

«Στις κρυφές σπηλιές των χαμένων καιρών, στα παλάτια των ουρανών θα 'ρθω να σας βρω-ω-ωωω»... Αλήθεια ποιός πιτσιρικάς (και όχι μόνο) που μεγάλωσε στα 90s δεν του έχει χαραχτεί στο μυαλό το εισαγωγικό τραγουδάκι του Dragonball; Πως μπορώ να ξεχάσω που σχεδόν κανένα παιδί δεν έβγαινε από το σπίτι του τα Σαββατοκύριακα (ή ενήλικος δεν έπεφτε για ύπνο επιστρέφοντας απ’ το ξενύχτι, να συμπληρώσω εγώ – Χ.Κ.) αν δεν έβλεπε πρώτα τα νέα επεισόδια της σειράς, τα οποίο μάλιστα θα ήταν και πρώτο θέμα στις συζητήσεις μας το πρωί της Δευτέρας; Στις μέρες μας πλέον η αρχική σειρά περνά απαρατήρητη, με τους περισσότερους να ασχολούνται με τον διάδοχο, Dragonball Z. Ακόμα και στα βιντεοπαιχνίδια, ελάχιστα ασχολούνται με τις περιπέτειες του μικρού Goku, την στιγμή που υπάρχουν δεκάδες τίτλοι σε όλες τις πλατφόρμες για την σειρά Z. Σε αυτό φταίει (και πάλι) η Αμερική, μιας και η πρώτη τους επαφή με την σειρά ήταν το DBZ, με το πρώτο Dragonball να φτάνει εκεί αργότερα, περισσότερο ως γρήγορο cash-in. Προσωπικά, πάντα προτιμούσα τα αρχικά επεισόδια γιατί ήταν πιο αστεία, διασκεδαστικά και η πλοκή εξελισσόταν σχετικά γρήγορα σε αντίθεση με αυτά που ήρθαν αργότερα.

Why so serious?

Αρκετά όμως φλυάρησα, ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Στα χέρια μου έπεσε πριν μερικές μέρες το νεότερο παιχνίδι βασισμένο στην πρώτη σειρά, το Dragonball: Revenge of King Piccolo για Wii (για να μην λέει ο Χαλκίδης ότι σνομπάρω την κονσόλα της Nintendo). Αν δεν γνωρίζετε την κεντρική ιστορία του, και της σειράς γενικότερα, τότε πολύ πιθανόν να μην καταλάβετε και πολλά από όσα εξελίσσονται στην οθόνη σας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, απαιτείται από τον παίκτη να ξέρει αρκετά για την σειρά για να καταλάβει τι συμβαίνει καθ' όλη την διάρκεια του τίτλου μιας και τόσο τα συμπαθητικά cutscenes, όσο και οι διάλογοι μεταξύ των ηρώων δεν προσπαθούν ιδιαίτερα να μυήσουν νέο “αίμα” στον κόσμο του Dragonball. Μάλιστα το πρώτο saga της σειράς, στο οποίο γνωρίσαμε το μεγαλύτερο μέρος του καστ λάμπει δια της απουσίας του, ξεκινώντας ουσιαστικά από το στρατό της Κόκκινης Κορδέλας. Αν και με χάλασε αρκετά αυτή τους η επιλογή, εντούτοις την κατανοώ μιας και οι συχνές μάχες στην σειρά ξεκίνησαν σε αυτό το saga. Αυτό που δυσκολεύομαι να χωνέψω όμως, είναι η απουσία της ανάλαφρης και χιουμοριστικής ατμόσφαιρας που είχε το άνιμε. Ίσως σε μια προσπάθεια της Namco Bandai να το πλασάρει στο κοινό του Dragonball Z στην Νότια Αμερική, δόθηκε ένας πιο σοβαρός τόνος στο παιχνίδι που πιθανόν όμως να μην αρέσει στους φαν της πρώτης σειράς.

Eπιστροφή στα βασικά

Το παιχνίδι είναι βασικά ένα action platform της παλιάς κοπής, με μία δόση beat 'em up. Αν εξαιρέσουμε τα τρισδιάστατα γραφικά, με ευκολία ένας τέτοιος τίτλος θα έβρισκε την θέση του ως κυκλοφορία στο Super Nintendo ή στο Mega Drive μιας και οι μηχανισμοί του είναι ιδιαίτερα απλοϊκοί και βασικοί. Με το Α βαράς, το B πηδάς, με το d-pad ρίχνεις Kamehame (ή αν προτιμάτε Κααα-Μεεε-Χααα-Μεεε-ΧΑΑΑ), το Ζ «κλειδώνεις» πάνω στους αντιπάλους σου και το με το C μπλοκάρεις τις επιθέσεις τους. Με συνδυασμούς αυτών, πετυχαίνουμε combos που πολύ πιθανόν όμως να τελειοποιήσουμε και να δούμε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς από το πρώτο επίπεδο. Το platforming στοιχείο βρίσκεται στα ίδια βασικά επίπεδα με τον χειρισμό, θυμίζοντας τίτλους όπως τα πρώτα Megaman που εμφανίστηκαν στο NES. Πλατφόρμες που πέφτουν, καρφιά στο έδαφος, χάσματα, bosses αρκετά δυνατότερα από εμάς, ότι γνωρίσαμε από τις χρυσές εποχές των 8μπιτων και 16μπιτων παιχνιδιών του είδους κάνει και εδώ την παρουσία του. Αυτό ίσως ξενίσει πολλούς που θα περίμεναν εν έτει 2009 κάτι βαθύτερο και με περισσότερη ποικιλία, αλλά δυστυχώς για αυτούς δεν θα το βρουν εδώ. Το Revenge of King Piccolo είναι όσο πιο βασικό γίνεται. Τα μόνα σημεία που αλλάζει κάπως ο ρυθμός, είναι στα bosses και στα τουρνουά πολεμικών τεχνών, Budokai. Εκεί η κάμερα πλησιάζει περισσότερο στους χαρακτήρες ώστε να φέρει περισσότερο στις αντίστοιχες που βλέπουμε σε fighting τίτλους, όμως ο χειρισμός δεν αλλάζει άρα οι τακτικές που χρειάζονται περιορίζονται στο «χτυπώ, αποφεύγω, ξαναχτυπώ». Υπάρχει και επιλογή εκτός του story mode για συμμετοχή σε τουρνουά ένας εναντίον ενός, με αρκετούς μάλιστα χαρακτήρες, αλλά χωρίς την ύπαρξη επιλογής για πολλαπλούς παίκτες χάνει κάπως το νόημα.