Dragon Ball: Raging Blast

Κακά τα ψέματα, θα μπορούσα να ξεκινήσω να γράφω για το Raging Blast με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανα για οποιοδήποτε παιχνίδι βασισμένο στον κόσμο του Dragon Ball Ζ. Είναι μια ιστορική σειρά που προσηλύτισε αρκετό κόσμο στα anime και έκανε το είδος πασίγνωστο στον κόσμο εκτός της Ιαπωνίας. Όμως έχει τελειώσει εδώ και περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια, με αποτέλεσμα τα παιχνίδια που έχουν κυκλοφορήσει από τότε να περιορίζονται στο να ανακυκλώνουν κάθε φορά την ίδια ιστορία και τους ίδιους χαρακτήρες. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα το ίδιο άρχισε να γίνεται και με το gameplay όσων τίτλων κυκλοφορούν, ανεξαρτήτως συστήματος.

Αν προσπαθούσαμε να βρούμε ένα γενικό τρόπο να περιγράψουμε τα συγκεκριμένα παιχνίδια, θα έπρεπε κατ’ αρχήν να τα χωρίσουμε σε δύο πολύ βασικές κατηγορίες. Στην μία συναντάμε δράση τυπική για fighting παιχνίδια, με την κάμερα να μας προβάλει τους δύο αντιπάλους στα αριστερά και δεξιά της οθόνης - όπου ανήκουν τα τρία Budokai για PS2, τα Shin Budokai για PSP, αλλά και το Burst Limit που κυκλοφόρησε για τις κονσόλες το 2008. Από την άλλη έχουμε τα παιχνίδια της σειράς Budokai Tenkaichi με την δράση να τοποθετείται πίσω από τον κάθε χαρακτήρα ώστε να δίνεται περισσότερο η αίσθηση ενός τίτλου δράσης τρίτου προσώπου παρά καθαρόαιμου fighting παιχνιδιού. Τα παιχνίδια που ανήκουν στην δεύτερη έχουν αρκετά πιο απλοποιημένο σύστημα μάχης, κυρίως για να καλύψουν τις ανάγκες της νέας κάμερας που χρησιμοποιούσαν με αποτέλεσμα οι περισσότεροι χαρακτήρες να χρησιμοποιούν πάνω-κάτω τις ίδιες κινήσεις εκτός των ειδικών δυνάμεών τους. Αν με ρωτάτε προσωπικά, το απόγειο όλων των τίτλων Dragon Ball είναι με διαφορά το Budokai 3 για PS2, μιας και διέθετε το πιο βαθύ και ισορροπημένο σύστημα μάχης έστω και δεν είχε το ρόστερ χαρακτήρων που διέθεταν τα Tenkaichi. Αρκετά όμως φλυάρησα (το έχω ο άτιμος) - ας περάσουμε επιτέλους στο πρόσφατο Raging Blast.

Budokai Tenkaichi… HD

Το Raging Blast σε αντίθεση με το προηγούμενο τελευταίας γενιάς Dragon Ball τίτλο, το Burst Limit, ανήκει στην δεύτερη κατηγορία, με την οπτική τρίτου προσώπου και την κάμερα πίσω από την πλάτη του χαρακτήρα μας να δίνουν μια πιο πειστική αναπαράσταση των μαχών που εξελίχθηκαν στο anime, αλλά υποφέροντας από περικοπές στο σύστημα μάχης. Τα combo που μπορούμε να επιτύχουμε είναι ελάχιστα και είναι κοινά για όλους τους διαθέσιμους χαρακτήρες, ασχέτως μεγέθους και ικανότητας. Υπάρχουν κάποιες πιο πολύπλοκες κινήσεις, όπως η τηλεμεταφορά που μας επιτρέπει να αποφύγουμε επιθέσεις του αντιπάλου μας και να τον πετύχουμε εκτεθειμένο, που όμως είναι αρκετά δύσκολο να τις εκτελέσουμε μιας και το οπτικό μας πεδίο περιορίζεται συνήθως από την πλάτη… του ίδιου μας του χαρακτήρα! Πάντως ακόμη και σε σχέση με τα προηγούμενα Tenkaichi, οι κινήσεις φαίνεται να μειώθηκαν και να απλοποιήθηκαν ακόμη πιο πολύ, σε βαθμό που ίσως ενοχλήσει τις παλιές καραβάνες. Επιπλέον οι περισσότεροι παίκτες μάλλον θα αγνοήσουν τις πιο δύσκολες κινήσεις και θα προτιμήσουν τα απλοποιημένα combo και τις ειδικές επιθέσεις - εκτός και αν έχουν βλέψεις να διαπρέψουν στο online muliplayer. Όσον αφορά αυτές τις ειδικές επιθέσεις, πάντως, μάλλον τους στοίχησε το μεγάλο ρόστερ χαρακτήρων του παιχνιδιού οι οποίοι φτάνουν τους 70 αν συμπεριλάβουμε και τις μεταμορφώσεις μερικών, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να μην έχουν μία εντελώς δική τους, μοναδική κίνηση. Ευτυχώς όμως αυτό συμβαίνει κυρίως με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες οι οποίοι δεν είχαν μεγάλη συμμετοχή στο anime έτσι και αλλιώς. Όμως ακόμα και οι βασικοί χαρακτήρες δεν έχουν τόσο ισχυρές επιθέσεις όσο σε προηγούμενα παιχνίδια Dragon Ball. Θυμάμαι ότι στους τίτλους για PS2 υπήρχαν επιθέσεις όπου η κάμερα άλλαζε θέση δείχνοντας από μακριά τον πλανήτη και ένα τεράστιο κύμα ενέργειας να φεύγει από αυτόν! Πολλές φορές τέτοιες επιθέσεις κατέστρεφαν ολοσχερώς την περιοχή όπου πολεμούσαμε, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει στο Raging Blast και είναι κρίμα γιατί το περίμενα πως και πώς να το δω με γραφικά «νέας γενιάς».

Δυστυχώς την παράσταση κλέβει ξανά η κάμερα. Όπως και στα προηγούμενα Tenkaich, δυσκολεύεται αφάνταστα να ακολουθήσει την δράση και ποτέ δεν αλλάζει θέση ακόμα και αν μπλοκάρεται η θέα μας. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι δύο αντίπαλοι δεν θα φαίνονται καν στην οθόνη είτε επειδή έφτασαν στα όρια της πίστας και η κάμερα δεν έχει χώρο να πάει πίσω από τον χαρακτήρα μας είτε επειδή ο αντίπαλός μας έχει ανεβεί πολύ ψηλά με την κάμερα να δείχνει στην καλύτερη περίπτωση μόνο τα πόδια μας. Πραγματικά είναι πολύ ενοχλητικό και κουραστικό – περίμενα ότι μετά από τρία Tenkaichi στο PS2 και ένα στο Wii θα έβρισκαν την λύση, αλλά πού!