Divinity II: The Dragon Knight Saga

Σε μια εποχή που τα καλά RPG και γενικότερα τα παιχνίδια ρόλων τα κυνηγάμε με το τουφέκι, η Larian Studios προσφέρει το Divinity II: The Dragon Knight Saga, ένα πακετάκι που στην ουσία περιλαμβάνει το Divinity II: Ego Draconis και το expansion του, Flames of Vengeance. Σίγουρα πολλοί όταν ακούσουν το τρίπτυχο «RPG-δράκοι-μεσαίωνας» θα σκεφτούν με τη μία το Dragon Age: Origins, ωστόσο υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Μπορεί τα πορτοκάλια τους να μην είναι Βαλέντσια βέβαια, ωστόσο μια χαρά γλυκιά γεύση έχουν.

Το όνομά μου είναι Δράκος. Γιάγκος Δράκος.

Το σενάριο του παιχνιδιού εκτυλίσσεται στη γη του Rivellon με τον παίκτη να αναλαμβάνει τον ρόλο ενός νεόκοπου Dragon Slayer, μέλους του τάγματος των επίλεκτων πολεμιστών που ως καθήκον έχουν το κυνήγι και την εξόντωση των Dragon Knights, ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν τη μορφή τους σε δράκο.

Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι μεγάλος και ανοιχτός και προσφέρεται για εξερεύνηση. Υπάρχουν σε πολλά μέρη NPC που θα χρειαστούν τη βοήθειά σας, που θα σας κάνουν τους καμπόσους, που θα σας προτείνουν συμφωνίες και θα σας πληρώσουν αδρά. Ο αριθμός των quests που θα αναλάβετε είναι πολύ μεγάλος και η ποικιλία τους, παρ’ ότι δεν ξεφεύγει απ’ τα συνηθισμένα, κρίνεται ικανοποιητική. Μου άρεσε το γεγονός ότι πολλές από τις αποστολές έχουν περισσότερες της μίας λύσεις ενώ οι γενικότερες πράξεις σας πιθανώς να καθορίσουν την εξέλιξή τους. Στην αρχή, ας πούμε, ανέλαβα να μεταφέρω το γράμμα μιας γυναίκας προς τον εραστή της. Ωστόσο πριν το κάνω, κάτι συνέβη και καθάρισα τον άνδρα της κι έτσι εκείνη έφυγε για να πάει να βρει τον γκομεναίο. Ε, όταν έφτασα στον τελευταίο, αυτός μου είπε ότι η τύπισσα είχε ήδη έρθει, οπότε του ‘χε πει από πρώτο χέρι ό,τι του ‘γραφε στο γράμμα και απλά με ευχαρίστησε για τον κόπο μου!

Κάτι που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, ήταν και το γεγονός ότι ήμουν σε θέση να διαλέξω την ανταμοιβή μου μετά από την επίλυση κάθε quest. Υπήρχαν ορισμένα στάνταρ πραγματάκια που έπαιρνα (XP και λεφτά κατά βάση) και από ‘κει κι έπειτα, μπορούσα να επιλέξω και κάτι ακόμα – κι άλλα XP, κι άλλα φράγκα, όπλα και λοιπά αντικείμενα. Γενικά με τα αντικείμενα δεν είχα ποτέ πρόβλημα στο παιχνίδι. Πάντα υπήρχαν πολλά για να μαζέψω και ακόμα περισσότερα για να πουλήσω, ακόμα κι αν ο τρόπος με τον οποίον τα είχα αποκτήσει, δεν ήταν και ο πλέον ενδεδειγμένος.

Τι θέλω να πω; Έμπαινα σε ένα σπίτι, έβγαζα όξω το σπαθί μου και ξεκινούσα το πλιάτσικο. Με τη σπάθα μου έκανα σκόνη βαρέλια, κασέλες και σακιά, με το lockpick (μάθετέ το απ’ την αρχή) άνοιγα ότι δεν έσπαγε και γενικώς, «σήκωνα» τα πάντα. Ε, κανείς δεν έλεγε τίποτα. Το ίδιο συνέβη κι όταν πλακώθηκα στις μάπες στα πλαίσια ενός quest, με έναν τύπο σε μια πλατεία. Οι φρουροί συνέχιζαν κανονικά τη ρουτίνα τους σαν να μην υπήρχαμε κι ενώ λίγο νωρίτερα, όταν μου την είχαν πέσει κάτι αγριογούρουνα λίγο έξω απ’ τα τείχη της πόλης που βρισκόμουν, είχαν τρέξει να επέμβουν.