Dissidia Final Fantasy

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Square Enix επιχειρεί κάτι τέτοιο και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία, όχι όσο το franchise του Final Fantasy εξακολουθεί να μεγαλώνει. Μπορεί η κλασική σειρά της Square να μη φέρει πλέον απαραίτητα τα σκήπτρα του «καλύτερου RPG για κονσόλες», αλλά εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο σεβαστές, δημοφιλείς και αξιομνημόνευτες σειρές στην ιστορία του gaming, με κάθε νέο τίτλο να δημιουργεί ρίγη ανυπομονησίας στους gamers. Εντούτοις, όσο επιτυχημένη και αν είναι διεθνώς η κλασική σειρά της Square, δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει φανεί εξίσου τυχερή όσον αφορά τα spin-offs που πηγάζουν από αυτή. Για κάθε Final Fantasy Tactics (το οποίο, άλλωστε, δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί αυστηρά ως spin-off, καθώς έχει ενταχθεί πλέον στον κανόνα της σειράς) υπάρχει ένα Dirge of Cerberus. Για κάθε Crystal Chronicles, υπάρχει ένα Ehrgeiz. Σε γενικές γραμμές, μπορούμε με ασφάλεια να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι, όσο η Square μένει προσκολλημένη στη συνταγή του role playing και του strategy, τα αποτελέσματα που έχει είναι θετικά. Όταν προσπαθεί να επεκταθεί με τη μυθολογία του Final Fantasy σε άλλα είδη παιχνιδιών, η ποιότητα δεν φτάνει ποτέ το επίπεδο των πάντα υψηλών αξιών παραγωγής.

Αυτή η αρνητική παράδοση φαίνεται να φτάνει στο τέλος της με το Dissidia: Final Fantasy. Η Square Enix αφήνει πίσω της τη μετριότητα του Ehrgeiz (ίσως να το θυμάστε, ήταν εκείνος ο τίτλος που έμοιαζε με το Powerstone και είχε πρωταγωνιστή τον Cloud του FFVII) και καταφέρνει αυτή τη φορά να δημιουργήσει έναν τίτλο που αξιοποιεί κατάλληλα την τεράστια παράδοση των χαρακτήρων της, ενώ παράλληλα διατηρεί τα ισχυρά σημεία των παιχνιδιών της εταιρείας. Οι σχεδιαστές του Dissidia αξίζουν συγχαρητήρια, καθώς κατάφεραν αφενός να δημιουργήσουν έναν διαφορετικό τίτλο, αποφεύγοντας ταυτόχρονα να μιμηθούν άλλες επιτυχημένες συνταγές, όπως, για παράδειγμα, αυτή του Super Smash Bros. της Nintendo. Το Dissidia δεν είναι, λοιπόν, ένα καθαρόαιμο fighting game όπως το Ehrgeiz, αποφεύγοντας το σκόπελο της απειρίας της ομάδας ανάπτυξης στο είδος. Επίσης, δεν είναι ένα party game όπως το Super Smash Bros. Έχει το δικό του στυλ και τη δική του προσωπικότητα, συνδυάζοντας αφήγηση, ανταγωνιστική δράση και πολύ ισχυρά στοιχεία RPG.

«Super Smash Final Fantasy»

Στην πρώτη επαφή του με τον παίκτη, το Dissidia δεν χάνει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί αμέσως τα κλασικά «μεγάλα όπλα» στα οποία οφείλει η Square μεγάλο μέρος της δημοτικότητας που απολαμβάνει σε όλον τον κόσμο. Εντυπωσιακές ταινίες, επιβλητική ατμόσφαιρα, αξεπέραστος σχεδιασμός χαρακτήρων και artwork που είναι πάντα τόσο, μα τόσο ελκυστικό, είναι χαρακτηριστικά που εξακολουθούν να μαγεύουν τον παίκτη, όσο εξοικειωμένος και αν είναι με το στυλ της Square. Άλλωστε, κανείς δεν περίμενε τίποτα λιγότερο από έναν τίτλο που οφείλει τον καλλιτεχνικό σχεδιασμό του στους Tetsuya Nomura και Yoshitaka Amano. Όπως θα περίμενε κανείς από έναν τίτλο της Square, το Dissidia εκμεταλλεύεται στο έπακρο την πλατφόρμα που το φιλοξενεί, υποστηρίζοντας το artwork με έναν εξίσου εντυπωσιακό τεχνικό τομέα. Όπως είχε συμβεί και με το Crisis Core, η δουλειά που έχει κάνει η Square στα μοντέλα, στην παρουσίαση και στο γενικότερο φινίρισμα του τίτλου, δεν απαντάται συχνά σε φορητούς τίτλους. Από την άλλη πλευρά, ποτέ δεν έχουμε παίξει τίτλο της εταιρείας που να μη διαθέτει αυτά τα γνωρίσματα, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ιαπωνία, τα handhelds είναι πλέον τα πιο σημαντικά μηχανήματα της αγοράς.

Τέλος πάντων, αυτό που κρατάμε από τον τεχνικό και καλλιτεχνικό τομέα είναι ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να γίνει καλύτερος. Τι γίνεται όμως με το σχεδιασμό και την αίσθηση του παιχνιδιού; Όπως προαναφέραμε, ίσως είναι η πρώτη φορά που ένα action spin-off της εταιρείας υποστηρίζει τέλεια τον οπτικό τομέα με το gameplay του. Ο βασικός κορμός του είναι εξαιρετικά απλός και λειτουργικός: δύο χαρακτήρες, οι οποίοι προέρχονται από το τεράστιο πλέον ρόστερ ηρώων και κακών των «κανονικών» παιχνιδιών Final Fantasy, συγκρούονται σε μια αρκετά ανοιχτή αρένα, χρησιμοποιώντας δυνάμεις και τεχνικές που ταιριάζουν απόλυτα στην προσωπικότητά τους. Πάνω σε αυτόν το σκελετό, η ομάδα ανάπτυξης του τίτλου χτίζει μια περίπλοκη εμπειρία, η οποία βασίζεται μεν στη δράση, αλλά δεν παραλείπει να προσθέσει βάθος και πλήρεις δυνατότητες ανάπτυξης χαρακτήρων, οι οποίοι παγιδεύουν τον παίκτη σε έναν ακαταμάχητο ιστό εθισμού.