Dissidia 012 Final Fantasy

To Dissidia 012 Final Fantasy είναι το δεύτερο μέρος της σειράς Dissidia της Square Enix. Το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε το 2008 στην Ιαπωνία και το 2009 στον υπόλοιπο πλανήτη, με αφορμή την 20η επέτειο της θρυλικής σειράς Final Fantasy (να τα εκατοστίσει!). Στο Dissidia, σε αντίθεση με τα κλασικά Final Fantasy, δίνεται έμφαση στη δράση και στις μάχες. Υπάρχει βέβαια ένα στοιχειώδες σενάριο και μία υποτυπώδης πλοκή, αλλά όσοι περίμεναν το σεναριακό βάθος και την ανάπτυξη των χαρακτήρων στα οποία μας είχε συνηθίσει μέχρι τότε το Final Fantasy μάλλον απογοητεύτηκαν. Προσωπικά απέφυγα να ασχοληθώ με το πρώτο μέρος της σειράς, καθότι για εμένα Final Fantasy ίσον JRPG. Οτιδήποτε παρεκκλίνει αυτού του ορισμού τρώει αυτόματα Χ από εμένα. Αφού όμως μου το πρότεινε ο Peter Gardener, είπα να του δώσω μια ευκαιρία…

Η Dissidia (την κάνω θηλυκιά γιατί μπορώ) είναι το πεδίο μαχών της Cosmos (θεά της αρμονίας) και του Chaos (θεός της, εχμ… δυσαρμονίας). Όσοι (τολμήσατε να) αμφισβητήσετε αυτά που ανέφερα στην εισαγωγή περί πενιχρού σεναρίου, πιστεύω να πειστήκατε μετά από τα «στοκ» ονόματα των θεοτήτων του παιχνιδιού. Οι δύο θεότητες φέρνουν στη Dissidia «υπέρμαχους» από διάφορους κόσμους, οι οποίοι κόσμοι τυγχάνει να είναι τα υπόλοιπα παιχνίδια της σειράς Final Fantasy. Έτσι έχουμε τον Cecil από το FFIV, τον Cloud από το FFVII, τον Squall από το FFVIII και ούτω καθεξής. Οι υπέρμαχοι λοιπόν ουσιαστικά αποτελούν τα πιόνια στη σκακιέρα των δύο αυτών θεών. Στο τέλος κάθε «παρτίδας» ο ηττημένος θεός πεθαίνει, αλλά νεκρανασταίνεται αμέσως από τον δράκο Shinryu και ο πόλεμος ξεκινάει από την αρχή. Οι υπέρμαχοι χάνουν τη μνήμη τους και έτσι είναι καταδικασμένοι να συμμετέχουν ξανά και ξανά σε μία φαινομενικά ατέλειωτη αλυσίδα πολέμων με τελικό σκοπό την επικράτηση ενός εκ των δύο θεών. Επικό!

Η ιστορία του Dissidia Duodecim αποτελεί prequel της ιστορίας του πρώτου Dissidia. Ξεκινάμε το παιχνίδι αναλαμβάνοντας το ρόλο της Lightning (FFXIII) η οποία μαζί με άλλους πέντε συμπολεμιστές της κατευθύνεται στο Sanctuary όπου η θεά της αρμονίας, Cosmos, θα τους εμφυσήσει τις δυνάμεις της προκειμένου να νικήσουν τους αντίστοιχους υπέρμαχους του Chaos. Φυσικά κανείς τους δε θυμάται ότι αυτή είναι η δωδέκατη φορά που συμμετέχουν σε αυτή τη διαμάχη (duodecim σημαίνει «δώδεκα» στα λατινικά και αναφέρεται στον 12ο κύκλο της Dissidia). Από εκεί και πέρα η ομάδα ξεκινάει το μακρύ της δρόμο που οδηγεί στο θρόνο του Chaos και στη λύτρωση (ή έτσι νομίζουν τουλάχιστον).

Μπορεί η περιγραφή μου του σεναρίου και τα σχόλια που έκανα για αυτό στην εισαγωγή του άρθρου να φαντάζουν αντιφατικά. Επαναλαμβάνω όμως ότι ως μέτρο σύγκρισης δεν χρησιμοποιώ «δυτικά» RPGs, αλλά τα κλασικά παιχνίδια της σειράς Final Fantasy. Βλέποντας μεμονωμένα το Dissidia 012, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι και πλούσια πλοκή διαθέτει, και εκτεταμένη ανάπτυξη χαρακτήρων. Απλά, σε σχέση με τα κλασικά Final Fantasy υστερεί σε αυτούς τους τομείς. Αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα, αφού σκοπός των σχεδιαστών ήταν εξαρχής να εστιάσουν στη στρατηγική των μαχών του Final Fantasy. Το κατά πόσο πέτυχαν αυτό τους το σκοπό, θα το δούμε αφού κάνουμε μία σύντομη αναφορά στον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού.

Τα γραφικά του Dissidia 012 με άφησαν απόλυτα ικανοποιημένο. Οι cutscenes είναι εντυπωσιακότατες και παραμένουν στα πολύ υψηλά επίπεδα στα οποία μάς έχει συνηθίσει η Square Enix. Τα δε in game γραφικά είναι τα πιο ευκρινή που έχω δει ποτέ στο PSP (να σημειώσω ότι δεν έχω δει το God of War: Ghost of Sparta το οποίο ως φαίνεται είναι το εντυπωσιακότερο παιχνίδι του PSP σε αυτόν τον τομέα). Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού είναι «πολύχρωμοι» και εκφραστικότατοι. Ο δε κόσμος του είναι γεμάτος και ζωηρός. Το animation των χαρακτήρων στις μάχες είναι εντυπωσιακότατο και πολύ ομαλό, ενώ και τα εφέ με άφησαν απόλυτα ικανοποιημένο. Η μουσική του Takeharu Ishimoto διαφοροποιείται και αυτή από την αντίστοιχη των κλασικών Final Fantasy, αν και θα αναγνωρίσετε ορισμένα από τα θέματα, όπως π.χ. το κλασικό θέμα της νίκης. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι αρτιότατες. Γενικά, το Dissidia 012 χαίρεσαι να το βλέπεις και να το ακούς. Χαίρεσαι όμως και να το παίζεις;