Disney Universe

Όταν ξεκινούσα να παίζω το Disney Universe, για κάποιο λόγο ήμουν αρνητικά προδιατεθειμένος μαζί του. Δεν ξέρω γιατί. Θέλετε γιατί μια μέρα νωρίτερα ο Κοστάντζο είχε «πνίξει» άλλα δύο «τεμάχια»; Θέλετε γιατί γύρισα και βρήκα καμιά εκατοστή mails που περίμεναν απάντηση (συν άλλα 300+ που είτε δεν ήθελαν απάντηση, είτε η προθεσμία γι’ αυτή είχε παρέλθει α-νε-πι-στρε-πτι®) Δευτεριάτικα; Ειδικά αφότου είδα και την εισαγωγή του παιχνιδιού, το δεξί μου χέρι ασυναίσθητα χάιδεψε την –πλούσια αυτόν τον καιρό (το ξέρω, πρέπει να πάω για κούρεμα)- χαίτη μου. Disney, ρομπότ, ένας κύβος Knorr χάκερ και… wtf δηλαδή;

Μη λες μεγάλα λόγια…

Ε, μ’ αυτά και μ’ αυτά ξεκίνησα να παίζω το παιχνίδι. Θα ‘ταν, θυμάμαι, γύρω στις 8-9 το βραδάκι. Η επόμενη φορά που σταμάτησα για να τεντωθώ και να κοιτάξω το ρολόι μου ήταν ένα τρίωρο μετά και συγκεκριμένα στις 12 παρά! Κοίτα να δεις που μ’ άρεσε τελικά το σκασμένο! Το Disney Universe, εν αντιθέσει με αυτό που φαντάζεστε ορισμένοι, δεν είναι MMO. Ουδεμία σχέση έχει με το concept αυτό. Ένα multiplayer για τέσσερις προσφέρει και αυτό είναι όλο. Μιλάμε για ένα 3D platform στο οποίο οι παίκτες παίρνουν τον έλεγχο κάτι περίεργων μπλε avatars που επισκέπτονται μια… ψηφιακή και εναλλακτική έκδοση της Disneyland. Βέβαια τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να κυλήσουν ομαλά (εν τοιαύτη περιπτώσει δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης του παιχνιδιού) και έτσι ένας ιός, τρυπώνει στα συστήματα του πάρκου και στρέφει όλα τα ρομπότ του ενάντια στους επισκέπτες-avatars!

Οι παίκτες λοιπόν, παίζοντας ως τα τελευταία, θα επισκεφθούν διάφορους κόσμους που θεματικά φέρνουν σε γνωστές ταινίες και franchises της Disney και της Pixar ενώ ασορτί ντυμένα θα είναι και τα περί ου ο λόγος avatars που θα ελέγχουν –πριν από κάθε επίπεδο θα είστε σε θέση να επιλέξετε το κοστούμι του avatar σας (με την όλη διαδικασία να φέρνει αρκετά σε LittleBigPlanet). Δεν ξέρω αλλά παρ’ ότι στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα, στη συνέχεια βρήκα τα κοστούμια των avatars απίστευτα διασκεδαστικά –το να βλέπεις ένα… μυρμήγκι με ένα τεράστιο κεφάλι Γκούφυ πάνω απ’ το κεφάλι του, ε, όσο να ‘ναι προκαλεί τον γέλωτα!

Όσο περιπλανιέστε στα διάφορα levels του παιχνιδιού, αυτό θα σας θέτει στόχους τους οποίους εσείς θα πρέπει να φέρετε εις πέρας –μου άρεσε το ότι αυτοί ποικίλουν ανάλογα το theme του επιπέδου στο οποίο βρίσκεστε. Α, και φυσικά υπάρχουν τα πάμπολλα collectibles που καλείστε να μαζέψετε στο διάβα σας: από νομίσματα με τη μορφή του Μίκυ Μάους μέχρι διαμάντια, πλοία σε μπουκάλια, μελανοδοχεία και άλλα τέτοια. Ακόμα, διάσπαρτα στην πορεία θα βρείτε challenges με τη μορφή arcade cabinets που θα σας θέσουν κάποιον στόχο σε ένα mini-game που μόλις ξεκινά. Με άλλα λόγια δεν πρόκειται ποτέ να πλήξετε, και κάτι σημαντικό: δεν πρόκειται να βαρεθείτε νιώθοντας πως κάνετε τα ίδια και τα ίδια, ξανά-μανά. Τουλάχιστον όχι εύκολα.

Die another day... μάλλον.

Ο θάνατος στο παιχνίδι δεν περνάει ως τιμωρία. Respawn κάνετε αμέσως χάνοντας λίγα απ’ τα… ποντικονομίσματά σας ενώ πέφτει κομματάκι και το τελικό σας σκορ. Κατά τα άλλα… δεν τρέχει μία, κάτι λογικό εδώ που τα λέμε αφού αφ’ ενός το παιχνίδι απευθύνεται ως επί το πλείστον σε μικρότερες ηλικίες και αφ’ ετέρου σε αρκετές περιπτώσεις βρέθηκα να κοιτάω τα ραδίκια ανάποδα, είτε γιατί είχα φύγει σούμπιτος στο κενό, έχοντας υπολογίσει λανθασμένα το «βάθος» κάποιας πλατφόρμας (και μιας και αυτό επαναλήφθηκε ουκ ολίγες φορές συν το ότι πιωμένος δεν ήμουν, ε, μάλλον δεν οφειλόταν αποκλειστικά σε δικό μου λάθος…), είτε διότι οι αντίπαλοι με είχαν περικυκλώσει και με έκαναν τόπι στο ξύλο.