reviewsvideogames

Dishonored 2

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PC • επίσης διαθέσιμο για: PS4, Xbox One
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, PEGI: 18+

Το Dishonored ήταν ένα από αυτά τα παιχνίδια που έρχονται από το πουθενά και αναστατώνουν τον κόσμο σου, όχι επειδή κάνουν τα πράγματα διαφορετικά, αλλά επειδή σταχυολογούν, βελτιστοποιούν και εμπλουτίζουν ήδη υπάρχουσες συνταγές με τρόπο ακαταμάχητο. Ο πρώτος τίτλος της σειράς (πλέον) πήρε τους αφηγηματικούς μηχανισμούς ενός System/BioShock, πρόσθεσε ακόμη περισσότερο εύρος και, πρωτίστως, ελευθερία. Στη συνέχεια, πήρε αυτόν τον καλοσχηματισμένο πυρήνα και τον τοποθέτησε σε έναν βικτοριανό δυστοπικό κόσμο, όπου η τεχνολογία μάχεται με τη μαγεία και η πολιτική ίντριγκα ρέει γύρω από αυτήν τη σύγκρουση, σαν κάτι που θα έγραφε ίσως ο Ιούλιος Βερν σε συνεργασία με τον Τζορτζ Μάρτιν.

 
 Ένα απολαυστικό νέο καστ χαρακτήρων, αλλά η βασική ιστορία παραμένει ένα απλοϊκό αφήγημα εκδίκησης με κάποιον κοινωνικό σχολιασμό.

Η πρόσφατη συνέχεια του Dishonored δεν κάνει κάτι για να ξεφύγει από αυτή τη συνταγή. Άλλωστε, ο δεύτερος τίτλος μιας φιλόδοξης σειράς δεν προσφέρεται για πειραματισμούς, αλλά συνήθως εστιάζει στην εδραίωση. Σίγουρα, μπορείς να πεις μια καλύτερη ιστορία, αν θέλεις και μπορείς. Μπορείς να συμμαζέψεις και να διευρύνεις τους υπάρχοντες μηχανισμούς. Μπορείς να εμπλουτίσεις το αφηγηματικό υπόβαθρο του κόσμου και των χαρακτήρων, ώστε να αρχίσει να γίνεται το franchise πιο ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο. Μπορείς να διευρύνεις την κλίμακα του τίτλου και να εκμεταλλευτείς την τεχνολογία για να τον κάνεις πιο φιλόδοξο. Θα έλεγα ότι το Dishonored 2 πετυχαίνει απόλυτα τους 2,5 από τους 4 παραπάνω στόχους. Ποιους; Θα τους δούμε στη συνέχεια.

Το Dishonored 2 εξελίσσεται κάπου 15 χρόνια μετά τον πρώτο τίτλο και την άνοδο της τότε ανήλικης Emily Kaldwin στον θρόνο των Νησιών. Ο προστάτης του θρόνου και ήρωας του πρώτου τίτλου, Corvo Attano, παραμένει στο πλευρό της, όχι μόνο ως σωματοφύλακας και σύμβουλός της, αλλά και ως πατέρας της, όπως αποδείχθηκε στον πρώτο τίτλο. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της νέας Αυτοκράτειρας, η ζωή στα Νησιά δεν έχει βελτιωθεί αρκετά από την εποχή της μεγάλης πανούκλας. Η άρχουσα τάξη αντιμάχεται κάθε κοινωνική μεταρρύθμιση, ενώ οι μηχανορραφίες γύρω από το θρόνο δεν σταματούν ποτέ, με πιο πρόσφατη εξέλιξη μια σειρά από φόνους με θύματα γνωστούς αντιφρονούντες του στέμματος. Την ώρα που το λαϊκό αίσθημα στρέφεται κατά της Αυτοκράτειρας, ένας νέος διεκδικητής του θρόνου κάνει την εμφάνισή του: μια γυναίκα που ισχυρίζεται ότι είναι η χαμένη αδερφή της μητέρας της, άρα και νόμιμη διάδοχός της. Η νέα διεκδικήτρια του θρόνου δεν έχει μόνο την υποστήριξη της αριστοκρατίας, αλλά και πανίσχυρες μαγικές δυνάμεις που της επιτρέπουν να ανατρέψει την Emily και τον Corvo και να τους επικηρύξει για τους φόνους των αντιφρονούντων. 

 
 Ο κόσμος του Dishonored 2 είναι υπέροχα σκηνοθετημένος, με αποτέλεσμα κάθε νέα περιοχή να παρουσιάζεται με το μέγιστο δυνατό αντίκτυπο στον παίκτη.

Όλα αυτά περιγράφονται στις αρχικές σκηνές του παιχνιδιού με τον πάντα διασκεδαστικό και, κυρίως, αλληλεπιδραστικό τρόπο που μας έχει συνηθίσει η σειρά μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια, ο παίκτης καλείται να επιλέξει τον χαρακτήρα που θα πάρει υπό τον έλεγχό του: τη νεαρή αυτοκράτειρα Emily ή τον έμπειρο σωματοφύλακα Corvo. Η επιλογή αυτή δεν καθορίζει σε καμία περίπτωση τον τρόπο που θα προσεγγίσει ο παίκτης το Dishonored 2, αλλά επηρεάζει τα εργαλεία που θα έχει στη διάθεσή του: ο Corvo μπορεί να αποκτήσει δυνάμεις που τον κάνουν πιο ισχυρό και επηρεάζουν το περιβάλλον, ενώ η Emily αποκτά δυνάμεις που της επιτρέπουν να περνά απαρατήρητη πιο εύκολα. Ωστόσο, και τα δύο σετ ικανοτήτων μπορούν να υποστηρίξουν και την ευθεία, αλλά και την πλάγια προσέγγιση σε κάθε πρόβλημα.

Και τι υπέροχα, περίπλοκα και πολυδιάστατα είναι αυτά τα προβλήματα που περιμένουν τον παίκτη! Όπως και στον προηγούμενο τίτλο, η αξία του Dishonored 2 δεν βρίσκεται στους μηχανισμούς του. Για την ακρίβεια, με την εξαίρεση των αρκετά βελτιωμένων μαχών σε πρώτο πρόσωπο, το δεύτερο Dishonored δεν έχει να προσφέρει κάποιον μηχανισμό που δεν έχουμε δει ήδη κάπου αλλού. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει άλλο παιχνίδι που να προσφέρει το σχεδιασμό επιπέδων του Dishonored 2. Κάθε αποστολή αντιμετωπίζεται σχεδιαστικά σαν ένα αυτόνομο, ολοκληρωμένο οικοδόμημα, πράγμα που στην αρχή δημιουργεί την εντύπωση ενός γραμμικού και ίσως λίγο περιοριστικού κόσμου, ιδιαίτερα σε μια εποχή που κυριαρχεί η τάση της ελεύθερης περιπλάνησης. Όσο εξελίσσεται το παιχνίδι, όμως, γίνεται φανερό ότι κάθε επίπεδο είναι ένας πλήρης μικρόκοσμος, ένα μικρό sandbox όπου ο παίκτης είναι ελεύθερος να προσεγγίσει διαφορετικά κάθε πρόβλημα. Μερικές φορές, αυτός ο βαθμός ελευθερίας φτάνει σε τόσο ακραία σημεία, που ο παίκτης αρχίζει να προσεγγίζει κάθε αποστολή σε στυλ… παιχνιδιού ρόλων: "όχι, δεν θα σκοτώσω κόσμο, δεν μου φταίνε σε τίποτα", "αυτός ο τάδε χαρακτήρας είναι απίστευτα σκληρός και άδικος, αποκλείεται να μείνει ζωντανός και ας μην έχω σκοτώσει κανέναν άλλον ως τώρα", "οι διεφθαρμένοι θα πεθάνουν όλοι, δεν θα μείνει ούτε ένας", "θα χρησιμοποιήσω φονική βία, μόνο αν μου επιτεθούν", "πρέπει να βρω έναν τρόπο να μείνει ζωντανός ο τάδε καταπιεσμένος NPC", "θέλω να περάσω απαρατήρητος από παντού, για να ακούσω όλες τις συνομιλίες).

 
 Πάντα υπάρχει άλλος τρόπος και πάντα υπάρχει ένας τρόπος να τον μάθεις.

Αυτό το "roleplaying" ενισχύεται και από το ίδιο το παιχνίδι: πρώτα από όλα, ο συνολικός αριθμός θανάτων επηρεάζει την τελική έκβαση της ιστορίας, όπως και στον προηγούμενο τίτλο. Δεύτερον, ο τάδε NPC που μπορεί να πεθάνει σε μια ανάκριση που ο παίκτης θα παρακολουθήσει τυχαία ή που θα δολοφονηθεί, αν δεν επέμβει ο παίκτης, επειδή δεν πρέπει να του επιτραπεί να δημοσιοποιήσει κάποιο μυστικό, ίσως ανταμείψει τον παίκτη με επιπλέον εξοπλισμό, πληροφορίες, νέες δευτερεύουσες αποστολές ή με κάποιο εργαλείο που θα διευκολύνει την ολοκλήρωση μιας αποστολής. Και ναι, σχεδόν ΟΛΕΣ οι αποστολές είναι εξίσου περίπλοκες, πολυδιάστατες και ικανοποιητικές, σαν περίτεχνοι ωρολογιακοί μηχανισμοί που μπορείς να αναλύσεις και να καταλάβεις πώς λειτουργούν, αλλά αν απομακρύνεις λίγο τη ματιά σου, δένουν με τρόπο σχεδόν μαγικό.

Όχι ότι δεν υπάρχουν προβλήματα, βέβαια.  Πρώτα από όλα, ο τίτλος είναι πολύ "βαρύς", τόσο σε κονσόλα, όσο και σε PC. Ιδιαίτερα η έκδοση για υπολογιστές είναι αρκετά προβληματική, καθώς δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψει κανείς πού θα εμφανιστούν τεχνικά θέματα. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει κυκλοφορήσει ένα patch που βελτιώνει αρκετά τα πράγματα, όχι τόσο στην καθαρή απόδοση, αλλά περισσότερο στο ξεκαθάρισμα των επιλογών, ώστε να γνωρίζει καλύτερα ο παίκτης τι θα "σπάσει", αν ενεργοποιήσει μια συγκεκριμένη επιλογή. Προσωπικά, ήμουν αρκετά ικανοποιημένος με την απόδοση του συστήματός μου, καθώς η midrange πλέον κάρτα μου έδωσε περίπου τα αναμενόμενα και στη συνέχεια μπόρεσα να το παραμετροποιήσω καλύτερα μετά το patch, ώστε να έχω πρόσβαση και στα 30 fps με υψηλά settings, αλλά και στα 60 με εικόνα κάπως χειρότερη από της κονσόλας. Θέλει όμως ακόμα λίγη προσοχή, καθώς ακόμα και νέες ισχυρές κάρτες δεν συνεργάζονται καλά με τη μηχανή και βγάζουν σημαντικά θέματα frame pacing και συμβατότητας.

 
 Ναι, θα θαυμάσεις το τοπίιο, αλλά περισσότερο θα ανιχνεύσεις κάθε λεπτομέρεια του σκηνικού για να σχεδιάσεις τη διαδρομή σου. Ας ξεκινήσουμε από την κορυφή εκείνου του φανού.

Η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι δικαιολογεί ως έναν βαθμό τις απαιτήσεις του, καθώς έχει μερικά από τα πιο όμορφα εφέ φωτισμού και πιο εκφραστικά μοντέλα που έχω δει  ποτέ, αλλά και το χαρακτηριστικό καλλιτεχνικό στυλ που συνδυάζει το ρεαλισμό με τις αφηρημένες πινελιές που του δίνουν το δικό του χαρακτήρα, μια οπτική ταυτότητα που θυμίζει λίγο πίνακα ζωγραφικής. Από την άλλη πλευρά, αξίζει να σημειωθεί στα μειονεκτήματα ότι η έκδοση για PC δεν έχει ρυθμίσεις για ήχο surround, πράγμα που σημαίνει ότι όσοι έχουν ένα αξιοπρεπές ηχοσύστημα πρέπει να συμβιβαστούν με πολυκάναλο στέρεο. Είναι ένα θέμα που αντιμετωπίζουν πολλοί τίτλοι στα PC και πρέπει να γίνει κάτι, τώρα που το σύστημα περνάει σιγά-σιγά και στα σαλόνια. Στις κονσόλες υπάρχει πάντα η αντίστοιχη υποστήριξη, λόγω system-wide ρυθμίσεων.

Το δεύτερο θέμα που πιστεύω ότι πρέπει να προσεχτεί σε ένα πιθανό sequel είναι η στασιμότητα του τίτλου (αλλά και όλου του είδους των stealth, για να είμαστε ειλικρινείς) σε καθαρά μηχανικό επίπεδο. Κάποιος πρέπει να πει στην Arkane ότι το πραγματικά έξυπνο και ρεαλιστικό ΑΙ δεν μπορεί να αντικατασταθεί με εξαιρετικά ευαίσθητους μηχανισμούς εντοπισμού. Ναι, το γεγονός ότι με κάθε υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας ενισχύεται η όραση και η ακοή των φρουρών δημιουργεί συναρπαστικές εντάσεις, αλλά πέρα από αυτό η συμπεριφορά τους παραμένει η ίδια που βλέπουμε σε έναν οποιοδήποτε τίτλο stealth. Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, οι κινήσεις των εχθρών δεν υστερούν σε τίποτα από οποιονδήποτε άλλο μοντέρνο τίτλο stealth, όπως το Deus Ex: Mankind Divided, για παράδειγμα. Για την ακρίβεια, ίσως να υπερτερούν λίγο. Και πάλι, όμως, τα βήματα που γίνονται σε αυτόν τον τομέα είναι υπερβολικά μικρά και αργά.

 
 Κάθε επίπεδο είναι ένας μικρόκοσμος που σε κάνει να ξεχνάς ότι το παιχνίδι είναι στην ουσία χτισμένο επάνω σε μικρές, τέλεια σχηματισμένες ενότητες.

Όμως ο λόγος που αφιερώνουμε τόσο χρόνο σε τόσο συνηθισμένα σφάλματα είναι επειδή κατά τα άλλα το Dishonored 2 είναι κάτι το εξαιρετικό. Ζωγραφίζει με μοναδική μαεστρία σκηνικά, χαρακτήρες και συναισθήματα, ο σχεδιασμός του λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, ενώ ο κόσμος του είναι τόσο μοναδικός και η δράση τόσο ελεύθερη που πραγματικά "ταξιδεύει" τον παίκτη. Εγώ θα σας έλεγα να πάρετε ένα εισιτήριο.

 

Εκπληκτική ελευθερία, υπέροχος κόσμος, πολυδιάστατος σχεδιασμός, αξέχαστες στιγμές.
Τυπικό ΑΙ, μέτρια ιστορία, παρά το φοβερό voice cast, κάπως ασύνδετα μεταξύ τους επίπεδα για τα σημερινά δεδομένα.

 

9 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
pirederas
17:38 28.11.16 pirederas χωρίς τίτλο
Το πρώτο Dishonored μου είχε αρέσει αρκετά, αλλά δεν ξετρελάθηκα (σίγουρα πάντως μου φάνηκε καλύτερο από το τελευταίο Thief). Περισσότερο από stealth-em-up, το Dishonored ήταν ένα παιχνίδι που έδινε στον παίκτη άπλετη ελευθερία στο πώς να ξεπαστρέψει τους εχθρούς με τους πιο ευφάνταστους και αεροπλανικούς τρόπους, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που προσφέρει το παιχνίδι, κυρίως το Blink.

Η συμπεριφορά της ΑΙ του Dishonored 2 σε ανώτερα επίπεδα δυσκολίας πώς είναι; Απ' αυτά που διαβάζω παίζει να μην είναι πιο ανεπτυγμένο από το MGS 2 του 2001, όπου σε alert σου την έπεφταν 10-20 φρουροί με ασπίδες και πολυβόλα και έψαχναν παντού να σε βρουν, ακόμα και σε τρύπες ή μέσα σε ντουλάπια, και αυτό κράταγε για ώρα.

Πάντως αυτό το θέμα με τα γραφικά του D2 και το frame rate είναι για γέλια. Το παιχνίδι δεν δείχνει καλύτερο από το The Witcher 3, κι όμως τρέχει αρκετά χειρότερα, είτε σε κονσόλα ή στα PCs.

Dismiss
17:40 28.11.16 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Σε ψάχνουν πολύ επίμονα και κάθε φασαρία προσελκύει πολύ κόσμο, απλά δεν έχουν ιδιαίτερη μνήμη, αν καταφέρεις να ξεφύγεις. Επίσης, δεν αλλάζουν οι περιπολίες μετά από εντοπισμό και αυτό με ενοχλεί λίγο. Είναι καιρός να αλλάξει αυτή η συμπεριφορά.

pirederas
17:42 28.11.16 pirederas RE: RE: χωρίς τίτλο
Α, το κλασικό πρόβλημα όπου ξεφεύγεις και σε ξεχνούν και γυρνούν στην ίδια ακριβώς ρουτίνα σαν να μην συνέβη τίποτα ποτέ. Κρίμα. Μακάρι κάποιος να καταφέρει να το αλλάξει στο μέλλον, γιατί με τον Kojima τουλάχιστον να έχει φύγει από το Metal Gear δεν βλέπω ποιός άλλος θα το επιχειρήσει.

Dismiss
17:49 28.11.16 Dismiss RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Τουλάχιστον αντιδρούν σωστά όταν βλέπουν πεσμένους φρουρούς, ενώ τα σκυλιά είναι πραγματικοί μπελάδες. Δεν έχουμε εδώ περιπτώσεις που αδιαφορούν όταν πέφτει ο διπλανός τους.

pirederas
18:21 28.11.16 pirederas RE: RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Αφού βλέπουν τα πτώματα των συναδέλφων τους και ανησυχούν, πάλι καλά.

TxCForever
22:59 28.11.16 TxCForever χωρίς τίτλο
Ίσως επειδή το παίζω στο hard, βρήκα υπερβολικό το πόσο εύκολα σε βλέπουν οι φρουροί από μεγάλες αποστάσεις από την τρύπα του βελονιού. Η τοποθέτησή τους στον χάρτη δεν μου φάνηκε να έχει γίνει το ίδιο προσεγμένα όσο στο πρώτο. Υπερβολικό trial and error, ακόμη και αν μείνεις κρυμμένος σε μια γωνιά για να απομνημονεύσεις τις κινήσεις των φρουρών, πάλι όλο και κάποιον θα έβαλαν σε μια γωνιά που δεν υπάρχει περίπτωση να τον προσέξεις πριν σε δει αυτός.

Στο πρώτο δεν ένιωσα ποτέ έτσι. Αν ήσουν προσεκτικός, υπομονετικός και παρατηρητικός μπορούσες να τερματίσεις όλα τα στάδια με ελάχιστους εώς καθόλου συναγερμούς.

Dismiss
00:21 29.11.16 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Απλά το πρώτο δεν είχε την δυνατότητα να ζωγραφίσει τόσους πολλούς. Και δεν είχε Domino.

blackpax
19:03 02.12.16 blackpax χωρίς τίτλο
το πρώτο ήταν απολαυστικό πάντως. Ελπίζω να είναι και αυτό. Εμένα δε με χαλάει αν η ΑΙ δεν είναι αριστουργηματική. Αρκεί να είναι τόση ώστε να υπάρχει πρόκληση χωρίς να σε ξεσκίζει στο trial and error.

Dismiss
19:17 02.12.16 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Όπως και το προηγούμενο, προσφέρει μεγάλη ελευθερία. Μπορείς να το βγάλεις όλο και με ξύλο, αν μάθεις καλά τις -δύσκολες- μάχες (και πάρεις τον Corvo, καλύτερα). Αν δεν κολλήσεις να πάρεις κάποιο achievement ή κάτι τέτοιο, δεν είσαι αναγκασμένος να πηγαίνεις μπρος και πίσω. Δεν τελειώνει -πάντα- αν σε βρουν.