reviewsvideogames

Destiny 2

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4 • επίσης διαθέσιμο για: Xbox One, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: MMO, shooter, PEGI: 16+

Κανονικά, αυτό θα έπρεπε να είναι ένα από τα πιο εύκολα review όλων των εποχών, αν εξαιρέσεις φυσικά την ώρα που χρειάστηκε να επενδύσω στο παιχνίδι για να μπορέσω να γράψω ολοκληρωμένα. Τώρα που το σκέφτομαι, ΕΙΝΑΙ ένα από τα ευκολότερα review όλων των εποχών, όσον αφορά το συντακτικό κομμάτι, γιατί έχουμε αναλύσει ήδη τι είναι αυτό που κάνει το Destiny τόσο ξεχωριστό ως εμπειρία, αλλά και ποιες είναι οι φιλοδοξίες του ως franchise, στην κριτική του προηγούμενου τίτλου.

 
 Αποχαιρέτα το το gear που χάνεις.

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε και το παιχνίδι μεταμορφώθηκε, όπως συμβαίνει με όλα τα MMO. Πολλά από τα προβλήματά του διορθώθηκαν, οι μηχανισμοί του σουλουπώθηκαν (αν και εκεί δεν υπήρχε ποτέ πρόβλημα, ουσιαστικά) και γράφτηκε επιτέλους η ιστορία του, χωρίς να χρειάζεται να τρέχεις στο επίσημο site για να διαβάζεις τα διηγηματάκια που σχημάτιζαν το αφηγηματικό υπόβαθρο. Όταν φτάσαμε πλέον στο «αυτόνομο» expansion ‘The Taken King’, το πρώτο Destiny είχε γίνει πλέον το παιχνίδι που μας είχαν υποσχεθεί η Bungie και Activision. Με το αζημίωτο, βέβαια. 

Παράλληλα, αυτό το νέο subgenre που ουσιαστικά δημιούργησε η Bungie είχε αρχίσει να προσελκύει ανταγωνισμό. Βέβαια, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, όσοι πίστευαν ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν καλύτερα συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο εύκολο όσο φαινόταν στην αρχή. Όπως θα καταλάβατε, αναφέρομαι κυρίως στο The Division που κατάλαβε πραγματικά πώς λειτουργεί το είδος και έκανε σημαντικές προσθήκες, αλλά στην πορεία ξέχασε να αναπτύξει τον πυρήνα και την τεχνολογία του. Υπήρξαν, λοιπόν, πιο εντυπωσιακές οπτικά εμπειρίες, πιο πλούσιες αφηγηματικά εμπειρίες, αλλά καμία τους δεν πέτυχε τον συνδυασμό ατμόσφαιρας, συντροφικότητας και μηχανισμών που πέτυχε το Destiny. Εννοείται, βέβαια, ότι περιμένουμε με ενδιαφέρον και το Anthem, την προσπάθεια της Electronic Arts στον τομέα αυτόν. 

Με δεδομένη τη σταδιακή πτώση του αριθμού των παικτών, αλλά και του ανταγωνισμού, οι Activision/Bungie έκριναν ότι είχε έρθει πλέον η στιγμή για το Destiny να απαλλαγεί από τις πατερίτσες του hype και των συστημάτων προηγούμενης γενιάς (αν και αυτά είχαν εγκαταλειφθεί λίγο νωρίτερα) και να σταθεί πλέον ως ένα ολοκληρωμένο, «φτασμένο» franchise. Και τα καταφέρνει περίφημα. Αυτή τη φορά, η Bungie γνωρίζει ότι δεν μπορεί να βασιστεί στη διαφορετικότητα της εμπειρίας. Ούτε στο άλλοτε τεράστιο κοινό που περίμενε με αγωνία να δει το επόμενο παιχνίδι των δημιουργών του Halo. Από την άλλη πλευρά, τώρα έχει την αυτοπεποίθηση μιας επιτυχημένης κυκλοφορίας, έστω και αν γνωρίζει ότι θα έχει ανταγωνισμό. Ποια είναι, λοιπόν, η επόμενη κίνησή της; Μα φυσικά, το Destiny... όπως έπρεπε να είναι από την αρχή, όμως.

 
 Μετά την πτώση, η ελπίδα: σε ένα ρεσιτάλ σκηνοθεσίας που θυμίζει τις καλύτερες, πιο αναίσχυντα εφηβικές στιγμές του Halo στα καλύτερά του, ο ταλαίπωρος Guardian βρίσκει παρηγοριά στη φύση και αναθαρρεί.

Αυτό σημαίνει ότι -επιτέλους- έχουμε μια επαρκώς επική ιστορία που φέρνει τον κόσμο, αλλά και τη μυθολογία του παιχνιδιού στο προσκήνιο. Είναι μια ιστορία που ναι μεν είναι πολύ πιο αποτελεσματική (ίσως και συγκινητική) αν έχεις παίξει τον προηγούμενο τίτλο, αλλά παραμένει προσβάσιμη σε νέους παίκτες. Άλλωστε, αφηγείται μια νέα αρχή, καθώς οι Guardians, επαναπαυμένοι στις δάφνες τους, δεν περιμένουν την αντεπίθεση της Red Legion, μιας συμμαχίας των ηττημένων εχθρών τους, με επικεφαλής έναν «αρχικακό» που πραγματικά φωνάζει Bungie: ένα  απειλητικό κράμα σάρκας/μηχανής με μυαλό στρατηγού και καρδιά μικρού παιδιού (εντάξει, το τελευταίο είναι δικό μου, για να κάνει ομοιοκαταληξία). Έχει πάντως μια ανθρώπινη διάσταση που τον κάνει πιο τρισδιάστατο. Η Red Legion καταφέρνει όχι μόνο να ισοπεδώσει τον Πύργο των Guardians, αλλά και να σκλαβώσει με κάποια σκοτεινή τεχνολογία τον Traveler, τη μυστηριώδη, πελώρια μηχανή που δημιούργησε και επιβλέπει τους Guardians, με αποτέλεσμα να χάσουν τη σύνδεσή τους με το Φως και κατ’ επέκταση και τις δυνάμεις τους.

Από αυτό το σημείο και μετά, ξεκινά η επική προσπάθεια ανάκαμψης των Guardians, οι οποίοι πλέον πέφτουν από το κάπως υπεροπτικό βάθρο τους και αναγκάζονται να βασιστούν στους απλούς ανθρώπους που έχουν απομείνει στη Γη για να βρουν τον δρόμο τους. Τον οποίο, βέβαια, τον βρίσκουν αρκετά γρήγορα, διαφορετικά δεν θα είχε νόημα. Το όλο στήσιμο της περιπέτειας έχει επιτέλους αυτόν τον κλασικό, ελαφρώς αφελή, αλλά συναισθηματικό χαρακτήρα που τόσο αγαπήσαμε στα Halo, μια αίσθηση ανάτασης που ξέρει τόσο καλά να προσφέρει η Bungie, παρόλο που κατά βάθος ξέρεις ότι είναι κόλπο, μια σειρά προγραμματισμένων ερεθισμάτων.  Και κάπως έτσι, ξεκινά και πάλι ο κλασικός κύκλος του Destiny. Οι έκπτωτοι Φύλακες αναζητούν ψήγματα Φωτός σε διάφορα σημεία της Γης και άλλων πλανητών και αρχίζουν να αποκτούν νέες δυνάμεις, τακτικές και όπλα.

 
 Δεν χρειάζεται να σας υπενθυμίσω πόσο ικανοποιητικό είναι το melee attack σε εχθρούς που εφορμούν, ε;

Όλα αυτά, βέβαια, γίνονται με πολύ πιο ικανοποιητικό τρόπο από όσο στο παρελθόν. Οι βασικοί μηχανισμοί είναι μεν οι ίδιοι, δηλαδή όλα ξεκινούν από το στιβαρό gameplay, όπου κάθε όπλο, τεχνική, ικανότητα, κίνηση και χτύπημα έχουν τη δική τους αίσθηση, έναν άψογο συνδυασμό οπτικοακουστικών εφέ, ουσιαστικού τεχνικού αντίκτυπου και ανάδρασης που δεν είναι εύκολο να αναπαραχθεί. Από εκεί και πέρα, στο σύστημα έρχονται να προστεθούν νέες δυνάμεις και νέες στρατηγικές επιλογές, οι οποίες όμως ενσωματώνονται σε ένα κάπως απλοποιημένο και πιο φιλικό σύστημα. Για όσους δεν έχουν ασχοληθεί ξανά με το Destiny ή το είδος γενικότερα, θα πρέπει κάπου εδώ να υπενθυμίσουμε ότι το Destiny 2 ΔΕΝ είναι ένα «κανονικό» FPS. Ναι μεν έχει πολλές από τις ίδιες απαιτήσεις, δηλαδή κάλυψη, τοποθέτηση και ευστοχία, αλλά διαθέτει ευαισθησίες RPG, δηλαδή επιβραβεύει περισσότερο τη χρήση της κατάλληλης ικανότητας την κατάλληλη στιγμή, αλλά και τον καλύτερο εξοπλισμό που βελτιώνει τα στατιστικά του χαρακτήρα (και ο οποίος εξοπλισμός κάποια στιγμή -μοιραία- θα καταλήξει να γίνει αυτοσκοπός). Όσο για τους εχθρούς, δεν προσπαθούν να μιμηθούν τη συμπεριφορά πραγματικών στρατιωτών, αλλά δημιουργούν μοτίβα και συνθήκες που απαιτούν από τον παίκτη να αλλάξει την προσέγγιση και τον εξοπλισμό του. Με άλλα λόγια, αν σας άρεσε το DOOM, δεν είναι απαραίτητο ότι θα σας αρέσει και το Destiny 2. Από πολλές απόψεις, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Πολύ σημαντικές βελτιώσεις έχουν γίνει και στο σχεδιασμό των κόσμων και των αποστολών. Πρώτα από όλα, οι χάρτες είναι περισσότεροι και μεγαλύτεροι ή τουλάχιστον δίνουν την εντύπωση της μεγαλύτερης έκτασης, καθώς οι επιμέρους ενότητες συνδέονται πλέον πολύ πιο οργανικά μεταξύ τους, δημιουργώντας μια σαφώς πιο αποτελεσματική ψευδαίσθηση ανοικτού κόσμου. Αλλά και ο τρόπος με τον οποίο καθοδηγείται ο παίκτης από αποστολή σε αποστολή είναι πιο οργανικός και πιο άμεσος, ενώ επιτέλους έχουμε απαλλαγεί από το πιο κουραστικό στοιχείο του προηγούμενου παιχνιδιού, δηλαδή το διαρκές φόρτωμα και αναμονή. Οι χάρτες έχουν πλέον σταθμούς που επιτρέπουν την άμεση μετακίνηση, χωρίς να απαιτείται η επιστροφή σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, ενώ και οι ίδιοι οι χρόνοι φόρτωσης έχουν βελτιωθεί σε τεράστιο βαθμό.

Όσο για το τρομερό και φοβερό grinding, εννοείται ότι υπάρχει ακόμη, καθώς πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό που είναι σχεδόν εγγενές στα παιχνίδια που βασίζονται στο loot. Αυτή τη φορά, όμως, δεν... πονάει τόσο πολύ. Πρώτα από όλα, υπάρχει μια κανονική ιστορία με πολλά διαφορετικά κεφάλαια, αρκετές καλοδουλεμένες σκηνοθετημένες σκηνές, καθώς και πολύ πιο φυσική, αλλά και δυναμική αφήγηση από ένα αρκετά πλούσιο καστ ηθοποιών. Δεύτερον, το Destiny 2 διαθέτει δεκάδες φορές περισσότερο περιεχόμενο σε σύγκριση με το vanilla Destiny, ώστε να υπάρχουν πάντα αρκετές επιλογές και να ελαχιστοποιείται η επανάληψη (η οποία βέβαια εξακολουθεί να υπάρχει σε κάποιο βαθμό). Για τους παίκτες που καταφέρνουν να ενισχύσουν αρκετά τους χαρακτήρες τους, το παιχνίδι εξακολουθεί να εξελίσσει τις προκλήσεις του με τη μορφή αγώνων PvP και φυσικά με ομαδικές δραστηριότητες που απαιτούν άψογη συνεργασία (και προσφέρουν καλύτερα λάφυρα, βεβαίως). Αυτός ο κύκλος κορυφώνεται στο πολύ εντυπωσιακό Leviathan Raid που προστέθηκε στο παιχνίδι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Τα Raids είναι μακροσκελείς δοκιμασίες με ισχυρούς εχθρούς και αρκετά απαιτητικούς στρατηγικούς γρίφους, οι οποίες δοκιμάζουν την ισχύ, αλλά κυρίως τον συντονισμό της ομάδας. Άλλωστε, είναι το αποκορύφωμα του παιχνιδιού και η μοναδική συνεργατική δοκιμασία στο παιχνίδι στην οποία μπορούν να λάβουν μέρος περισσότεροι από τρεις παίκτες. Αν και δεν έχω ολοκληρώσει το Raid, το κομμάτι που έχω δει μέχρι τώρα συνεχίζει την παράδοση των έξυπνων γρίφων και των υψηλών απαιτήσεων σε συνεννόηση και συντονισμό.

 
 Στιγμές ανάπαυσης για τον έκπτωτο Τιτάνα. Ο τίτλος του νέου μου άλμπουμ.

Σημαντικές είναι οι βελτιώσεις και στον τεχνικό τομέα, παρόλο που ποτέ δεν ήταν το ισχυρότερο χαρτί του τίτλου. Ο οπτικός τομέας του Destiny βασιζόταν περισσότερο στην ατμόσφαιρα και στον ελκυστικό καλλιτεχνικό σχεδιασμό και το ίδιο ισχύει και στο δεύτερο μέρος της σειράς, με ορισμένα από τα πιο όμορφα σκηνικά που θα δείτε σε οποιοδήποτε παιχνίδι. Πολύ ικανοποιητική και η υποστήριξη PS Pro, με εικόνα που περιστασιακά μόνο θυμίζει με κάποια «σκαλάκια» ότι δεν είναι εγγενές 4Κ, ενώ η απόδοση είναι σταθερότατη. Εφόσον έχουμε τόσο καλά αποτελέσματα ήδη, στο επερχόμενο Xbox One X λογικό είναι να περιμένουμε εγγενές 4Κ, από τη στιγμή που δεν αναμένεται να ξεκλειδωθεί το frame rate από τα 30 fps. Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν μεγάλη σημασία για τους κατόχους ισχυρών υπολογιστών, οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να παίξουν κι αυτοί Destiny για πρώτη φορά στο σύστημά τους σε περίπου έναν μήνα από τώρα.

Προτού κλείσουμε, θα πρέπει να αναφέρουμε όμως το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό παράπονο από το νέο Destiny. Στην προσπάθειά της να κλείσει όλα τα κενά και να προσφέρει την καλύτερη δυνατή εμπειρία στους νέους παίκτες, η Bungie… μάλλον ξέχασε να προσθέσει νέες πτυχές στο gameplay για τους παλιότερους. Όταν μιλάμε για ένα πλήρες sequel και όχι για πρόσθετο περιεχόμενο, λογικό είναι να περιμένει κανείς, αν όχι μια νέα κατηγορία Guardian (κάτι που φυσικά απαιτεί πολλή δουλειά και μπορεί να αλλάξει θεμελιωδώς το παιχνίδι), τότε τουλάχιστον ορισμένους νέους εχθρούς. Δυστυχώς, αυτό που έχει να προσφέρει το Destiny 2 στους παλιότερους παίκτες είναι νέες εξειδικεύσεις για τις ήδη υπάρχουσες κατηγορίες Guardians και παραλλαγές εχθρών που έχουμε δει ήδη. Το τελευταίο ισχύει, βέβαια, μόνο για όσους έχουν εξαντλήσει τις προσθήκες του πρώτου Destiny, γιατί για έναν παίκτη που έρχεται στο Destiny 2 απευθείας από τη βασική έκδοση του πρώτου, το παιχνίδι είναι πραγματική πανδαισία. Σίγουρα θα έρθουν όλα αυτά σε επόμενες προσθήκες, αλλά είναι ένα μελανό σημείο στο προφίλ του Destiny 2 ως προϊόν. Και, μεταξύ μας, είναι κάπως κυνικό να βασίζεται τόσο πολύ στην αγάπη της ήδη υπάρχουσας κοινότητας, παρόλο που είναι όντως μια πλούσια και τρομερά βελτιωμένη εμπειρία στο σύνολό της.

 
 Πάντως, αν υπάρχει κάτι που το Destiny 2 προσφέρει απλόχερα, αυτό είναι οι στιγμές οπτικοακουστικού μεγαλείου. Κι ας μην έχει την πιο προηγμένη μηχανή γραφικών. Εδώ μετράει ο καλλιτεχνικός τομέας. 

Κατά τα άλλα, το Destiny 2 κάνει ό,τι έπρεπε να κάνει από την αρχή. Πλέον είναι μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία που φέρει τη χαρακτηριστική σφραγίδα της Bungie από όλες τις απόψεις, ένας τίτλος που παντρεύει ιδανικά τους κόσμους των FPS και των RPG και μια από τις πιο ατμοσφαιρικές εμπειρίες που μπορεί να απολαύσει κανείς φέτος, ακόμη και αν παίζει μόνος του. Αλλά όποιος θέλει να παίξει μόνος του, θα πρέπει να γνωρίζει ότι το Destiny 2 δεν έχει σχεδιαστεί γύρω από αυτόν.

 

Gameplay που παραμένει αξεπέραστο, εκπληκτική ατμόσφαιρα, ικανοποιητική ιστορία που επιτέλους εκπληρώνει τον επικό χαρακτήρα της. Διορθώνει όλα τα λάθη και τις ελλείψεις του προηγούμενο τίτλου...
...αλλά τσιγκουνεύεται τις νέες προσθήκες στους θεμελιώδεις μηχανισμούς του παιχνιδιού.

 

κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις