DeathSpank: Thongs of Virtue

Θα ξεκινήσω και αυτό το review με μία έκρηξη... ειλικρίνειας ομολογώντας πως το πρώτο DeathSpank πέρασε και δεν ακούμπησε όταν κυκλοφόρησε πριν περίπου δυόμιση μήνες. Δεν λέω, καλός και άγιος ο Ron Gilbert και το χαρακτηριστικό του χιούμορ, όμως για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα χίλιες φορές να τον δω σε κάποιο τίτλο adventure ή έστω σε ένα όχι τόσο απλοϊκό RPG. Προς Θεού, δεν ισχυρίζομαι πως το Deathspank δεν είναι καλό, μια χαρά παιχνίδι είναι, όμως προσωπικά περίμενα πολύ περισσότερα από τον «πατέρα» του Guybrush Threepwood. Ας αφήσουμε όμως τις γκρίνιες στο πλάι και ας ρίξουμε μία ματιά στο θέμα που μας απασχολεί.

The Lord of the... Strings

Το Thongs of Virtue συνεχίζει την ιστορία που είχε ξεκινήσει το πρώτο μέρος του Deathspank, Orphans of Justice, με τον ήρωα να εξοντώνει τον θανάσιμο εχθρό του Von Prong, και να ανακτά το... μαγικό στριγκάκι του. Σύντομα όμως ανακαλύπτει πως το σετ δεν αποτελείτο από μόνο δύο εσώρουχα αλλά από έξι, άρα για να γλιτώσει ο Deathspank τον κόσμο από το κακό, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ακόμη τέσσερα άτομα που έχουν διαφθαρεί από αυτά. Όπως καταλαβαίνετε η ιστορία του παιχνιδιού δεν λέει και πολλά, όμως για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, δεν χρειάζεται. Η ψυχή τόσο του Thongs of Virtue όσο και του προκατόχου του, βρίσκεται στις συνομιλίες του πρωταγωνιστή με τους... ζήτουλες που συναντά στα ταξίδια του. Βλέπετε η ηρωική φύση του, δεν του επιτρέπει να αρνηθεί τις παρακλήσεις που του γίνονται όσο χαζές και άσχετες με την βασική αποστολή του κι αν είναι. Οι διάλογοι πολλές φορές είναι απολαυστικότατοι και «μυρίζουν» Monkey Island από μακριά, ενώ ο πρωταγωνιστής είναι συμπαθέστατος και προσωπικά μου θύμισε έντονα τον Tick από την κλασσική σειρά καρτούν και κόμικ. 

Η μεγαλύτερη - και ίσως μοναδική - ουσιαστική, διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου παιχνιδιού είναι η μεγάλη αλλαγή στον κόσμο στον οποίο εξελίσσεται. Ο Deathspank αφήνει τον παραδοσιακό fantasy κόσμο στον οποίο τον είχαμε πρωτοσυναντήσει και μπαίνει σε έναν πιο μοντέρνο  διασχίζοντας αυτή την φορά επίπεδα που θυμίζουν πεδία μαχών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Άγρια Δύση, εργοστάσια κ.ο.κ. Παραδόξως ο τίτλος διατηρεί λίγη από την... «φαντασίλα» του, οπότε πέραν των πιο μοντέρνων όπλων που υπάρχουν (αυτόματα όπλα και μπαζούκα) θα δείτε και τα πιο πατροπαράδοτα σπαθιά και τσεκούρια, καθώς και χαρακτήρες που επιμένουν να κυκλοφορούν με μεσαιωνική πανοπλία.

Μία από τα ίδια. Καλό ή κακό; 

Οι διαφορές μεταξύ των δύο παιχνιδιών όμως τελειώνουν κάπου εδώ, μάλιστα θα μπορούσα να έκανα ένα copy-paste από το review του Νότη για το πρώτο και να μην το πάρει χαμπάρι κανένας. Για άλλη μια φορά έχουμε να κάνουμε με βασικό hack 'n slash «RPG», όπου τα πάντα λύνονται από το διαρκές σφάξιμο αυτών που είχαν την ατυχία να βρεθούν στο διάβα μας. Μπορούμε να εξοπλίσουμε τον Deathspank με μέχρι τέσσερα διαφορετικά όπλα, τα οποία χρησιμοποιώντας εναλλάξ, μπορούμε να δημιουργήσουμε combos πετυχαίνοντας πιο δυνατά κτυπήματα κάθε φορά, ενώ με τον σταυρό του χειριστηρίου μπορούμε να επιλέξουμε μέσα από τέσσερα διαφορετικά αντικείμενα όπως φίλτρα, φαγητά ή χειροβομβίδες. Αυτοί είναι οι βασικοί μηχανισμοί του τίτλου. Μόνη περίπτωση όπου θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι περισσότερο από το απλά να πατάμε μανιωδώς τα κουμπιά, είναι στα διάφορα bosses που βρίσκουμε στον δρόμο μας, όπως ακόμα και εκεί αν τυχαίνει να έχουμε στην διάθεσή μας αρκετά φίλτρα, μπορούμε και πάλι να επιδοθούμε στο ευγενές άθλημα του button mashing προσέχοντας μόνο να γεμίζουμε την μπάρα του health μας όταν αυτή κοντεύει να εξαντληθεί. Αν είστε λάτρης των hack 'n slash, τότε θα νιώσετε σαν στο σπίτι σας, αν όχι τότε ακόμη και το χιούμορ του Gilbert δεν είναι αρκετό για να σας κρατήσει στο παιχνίδι.