Dear Esther

Ομολογώ ότι δεν είχα ιδέα για την ύπαρξη του Dear Esther πριν δω τη σχετική είδηση στο byteme. Παρόλα αυτά, το παιχνίδι έχει αρκετή ιστορία. Πρωτοκυκλοφόρησε ως mod της Source Engine πίσω στο μακρινό 2008. Επρόκειτο, φυσικά, για τον ορισμό της ανεξάρτητης παραγωγής, αφού η thechineseroom, η εταιρεία ανάπτυξης του παιχνιδιού, πρόκειται ουσιαστικά για φοιτητικό project (ξεκίνησαν από το πανεπιστήμιο του Portsmouth). Το Dear Esther τράβηξε την προσοχή του Robert Briscoe, πρώην εργαζόμενου στην DICE, περισσότερο γνωστού για τη συμμετοχή του στο σχεδιασμό του Mirror’s Edge. Ο «επαγγελματίας» Briscoe και οι «ερασιτέχνες» της thechineseroom ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μας δώσουν μια πιο ραφιναρισμένη έκδοση του Dear Esther, την οποία μπορείτε να προμηθευτείτε από το Steam για το όχι-και-τόσο-ευτελές-πλέον ποσό των 7 ευρώ.

Το φαινομενικά πρωτοποριακό concept του εγχειρήματος σε συνδυασμό με τη διαφαινόμενη εμπορική του επιτυχία με ώθησαν να το ψάξω περισσότερο. Από την άλλη, όμως, δεν ήθελα να το ψάξω και πάρα πολύ, καθώς το Dear Esther είναι ένα παιχνίδι για το οποίο τα spoilers είναι κυριολεκτικά θανατηφόρα. Συνεπώς περιορίστικα στο trailer που βρήκα στο επίσημο site. Βλέποντας το trailer, μία λέξη μου ερχόταν ξανά και ξανά στο μυαλό: Penumbra. Η αριστουργηματική διλογία της Frictional με έχει σημαδέψει ως gamer, ως fan των adventures και ως άνθρωπο! Ήλπιζα ότι το Dear Esther θα μου προσέφερε μία ανάλογη εμπειρία. Άνοιξα, λοιπόν, το Steam, βρήκα το παιχνίδι, πάτησα add to cart και 950 megabytes αργότερα μπήκα στον κόσμο του.

Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε μία από τις Εβρίδες νήσους (πρόκειται για νησιωτικό σύμπλεγμα στα δυτικά της Σκωτίας). Όπως αντιλαμβάνεστε, τα νησιά αυτά χαρακτηρίζονται από μία μουντίλα που ταιριάζει απόλυτα με το concept και την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Δεν έχω επισκεφτεί τις Εβρίδες για να γνωρίζω πόσο πιστή είναι η αναπαράσταση της μορφολογίας τους στο παιχνίδι, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι τα γραφικά του παιχνιδιού είναι υπέροχα και πολύ ατμοσφαιρικά. Η πρώτη μου εντύπωση, λοιπόν, ήταν πολύ θετική και ένιωσα ότι το παιχνίδι είχε τη δυναμική να μου προσφέρει μία πολύ δυνατή εμπειρία.

Εξερευνώντας τον περίγυρό μου, αντιλήφθηκα ότι το παιχνίδι προσφέρει μία φαινομενικά τεράστια ελευθερία - σε οριζόντια, όμως, κλίμακα. Αυτό που εννοώ είναι ότι μπορείτε να εξερευνήσετε μία σχετικά μεγάλη περιοχή, αλλά δεν μπορείτε να αλληλεπιδράσετε με τίποτα μέσα σε αυτή. Αφού έψαξα εξονυχιστικά ένα εγκαταλειμμένο σπίτι που βρισκόταν κοντά στο σημείο εκκίνησης και εξερεύνησα την παραπλήσια παραλία, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Άνοιξα, λοιπόν, το μενού του παιχνιδιού και πήγα στα key bindings, όπου οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν. Το παιχνίδι δεν επιτρέπει κανενός είδους αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Τα μόνα πλήκτρα που θα χρησιμοποιήσετε είναι τα WASD για να κινείστε και το ποντίκι για να στρέφεστε προς την κατεύθυνση που θέλετε να ακολουθήσετε. Μπορείτε επίσης να ζουμάρετε σε σημεία ενδιαφέροντος με το αριστερό κουμπί του mouse, πράγμα το οποίο σε βάθος χρόνου αποδεικνύεται άχρηστο. Το μόνο, λοιπόν, που έχετε να κάνετε στο παιχνίδι, είναι να ακολουθήσετε μία – ουσιαστικά -  γραμμική πορεία, ακούγοντας παράλληλα τις αφηγήσεις του πρωταγωνιστή.

Ομολογώ ότι μόλις αντιλήφθηκα την πραγματική φύση του παιχνιδιού, ένιωσα μια κάποια απογοήτευση. Παρόλα αυτά, ανήκω στην κατηγορία των gamers που δίνουν τεράστια βαρύτητα στο σενάριο ενός παιχνιδιού. Για αυτό άλλωστε δηλώνω λάτρης των adventures, των survival horror παιχνιδιών και των JRPGs. Τρεις κατηγορίες παιχνιδιών που φαινομενικά είναι άσχετες μεταξύ τους, αλλά οι οποίες βασίζονται κατά πολύ στο σενάριο. Συνεπώς, είπα να δώσω μία ευκαιρία στο Dear Esther να με μαγέψει με την ατμόσφαιρα και το σενάριό του.