Dead Space 2

Γενικά, δεν μπορεί να πει κανείς ότι τα παιχνίδια της Visceral Games χαρακτηρίζονται από πρωτοτυπία. Για την ακρίβεια, ισχύει το αντίθετο. Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει τη δουλειά της Visceral (πρώην EA Redwood Shores) μέχρι σήμερα, είναι η αντιγραφή μεγάλων επιτυχιών. Βέβαια, υπάρχει και ένα άλλο πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό της δουλειάς της και αυτό είναι ο ασυμβίβαστος επαγγελματισμός και η εμπειρία στο σχεδιασμό παραδοσιακών, μεγάλων παραγωγών που ξέρουν πώς να «ερεθίζουν» το αισθητήριο των παικτών με κλασικά γούστα.

Το πρώτο Dead Space ήταν ένας τίτλος που εξέφρασε με ιδανικό τρόπο τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Σίγουρα, ήταν ένα παιχνίδι που βασίστηκε σε ένα γνωστό, παραδοσιακό πρότυπο, ένας τίτλος που δεν είχε σκοπό την καθαρή δημιουργία. Από την άλλη πλευρά, ήταν ίσως το μόνο παιχνίδι τρόμου αυτής της γενιάς (κρατάω μια μικρή επιφύλαξη για το Silent Hill: Shattered Memories και το Siren) που κατάφερε να κάνει… το αυτονόητο: να τρομάξει τον παίκτη και να τον κάνει να ιδρώσει για να φτάσει στο τέλος. Ήταν δηλαδή ένας τίτλος survival horror με τα όλα του.

Σε μια εποχή που ο τρόμος απομακρύνεται από τα παιχνίδια που τον καθιέρωσαν, το Dead Space ήταν μια ευπρόσδεκτη πνοή… μιασματικού, κλειστοφοβικού και ψυχοπλακωτικού αέρα. Η Visceral έκανε το αυτονόητο: εστίασε στην εμπειρία που ήθελε να προσφέρει. Πήρε το κλασικό και μη εξαιρετέο template του Resident Evil (4), το τοποθέτησε στο διάστημα, τόσο επειδή ήθελε να ενισχύσει την αίσθηση της απομόνωσης, αλλά και επειδή ήθελε να παίξει λίγο με τη βαρύτητα με πειστικό τρόπο και μετά γέμισε τον κόσμο που δημιούργησε με μια φρικιαστική συλλογή από τα πιο αηδιαστικά, μισητά και βίαια τέρατα που έχουν εμφανιστεί ποτέ σε videogame. Σε συνδυασμό με ένα απλό, αλλά αποτελεσματικό σενάριο, η επιτυχία ήταν εξασφαλισμένη.

Επιστημονική… αιματοχυσία

Βέβαια, οι αιφνίδιες επιτυχίες δεν επαναλαμβάνονται εύκολα, πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε με ένα sequel. Η αναπόφευκτη συνέχεια του Dead Space δεν έχει πλέον το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Ξέρουμε ακριβώς τι να περιμένουμε από το Dead Space 2 και για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό ακριβώς προσφέρει. Έστω κι έτσι, όμως, δεν μπορεί κανείς παρά να εντυπωσιαστεί με τις βελτιώσεις που έχουν γίνει στον βασικό κορμό της σειράς.

Όπως θα προσέξατε, μιλάμε για «βελτιώσεις» και όχι για «αλλαγές», πράγμα απολύτως λογικό. Άλλωστε, ακόμα και οι καλύτερες ταινίες τρόμου καταφεύγουν ξανά και ξανά στα ίδια τρικ. Πάντα περιμένεις εκείνη τη στιγμή που το φάντασμα θα σε κάνει να τιναχτείς, ξέρεις πολύ καλά ότι ο δολοφόνος που κείτεται στο πάτωμα δεν είναι νεκρός. Ωστόσο, δεν παύεις να βλέπεις τις καλές ταινίες αυτού του είδους, ακριβώς γιατί οι συγκινήσεις αυτές είναι τόσο γοητευτικές. Σου προσφέρουν μια ανατριχίλα που ξυπνά μερικά πρωτόγονα ένστικτα μέσα σου.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το Dead Space 2. Η Visceral καταλαβαίνει πολύ καλά τι ήταν αυτό που έκανε το πρώτο Dead Space τόσο επιτυχημένο και προσπαθεί να το βελτιώσει με κάθε τρόπο. Παράλληλα, λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη τα παράπονα που εξέφρασαν κοινό και κριτικοί για το παιχνίδι και λύνει πολλά από τα προβλήματα που ταλαιπώρησαν τον πρώτο τίτλο. Το αποτέλεσμα; Ένας πολύ δυνατός, καλογυαλισμένος τίτλος… ο οποίος όμως δείχνει υπερβολικά οικείος σε μερικά πράγματα.