Dark Void

Σε επίπεδο σύλληψης και marketing, το Dark Void έχει όλα τα... φόντα ενός μεγάλου blockbuster. Ένα third person shooter στο στυλ του Gears of War από την Capcom; Ακούγεται σαν σίγουρη επιτυχία, ειδικά μετά το πολύ δυνατό Lost Planet. Όταν μάλιστα ο εν λόγω τίτλος υπόσχεται να ελευθερώσει τη δράση, επιτρέποντας στον κεντρικό πρωταγωνιστή όχι μόνο να μάχεται στο έδαφος, αλλά και να πετάει στον αέρα με ένα jetpack, πολεμώντας ενάντια σε εχθρούς που επιτίθενται από όλα τα μήκη και τα πλάτη του τρισδιάστατου περιβάλλοντος, η προσμονή για τον τίτλο ανεβαίνει στα ύψη. Πόσο μάλλον όταν ομάδα ανάπτυξης είναι η Airtight Games, η ομάδα που μας είχε χαρίσει το Crimson Skies, έναν από τους καλύτερους multiplayer τίτλους του πρώτου Xbox.

 

Fly anywhere, fight everywhere

Πρώτα τα καλά νέα: παρά τις τεράστιες φιλοδοξίες του, το Dark Void καταφέρνει να πετύχει όλα όσα υπόσχεται στο κουτί. Όντως, το Dark Void καταφέρνει να πάρει το template του Gears of War και να το εμπλουτίσει με νέα στοιχεία, στοιχεία που λειτουργούν αρκετά ουσιαστικά. Πέρα από το κλασικό pop and shoot gameplay, το Dark Void δίνει στον παίκτη την ευκαιρία να κινηθεί κάθετα στα επίπεδα του παιχνιδιού. Πώς συμβαίνει αυτό; Φανταστείτε ένα κλασικό επίπεδο ενός third person shooter, στο οποίο ο παίκτης διασχίζει το περιβάλλον του παιχνιδιού, αναζητώντας κάλυψη πίσω από διάφορα σκηνικά. Φανταστείτε τώρα ότι διασχίζετε μια γέφυρα που περνάει πάνω από έναν απόκρημνο γκρεμνό. Στα περισσότερα παιχνίδια του είδους, ο γκρεμός είναι απλά ένα σκηνικό, με τους εχθρούς να επιτίθενται συνήθως μπροστά ή πίσω από τον παίκτη. Τι θα γινόταν όμως αν οι εχθροί επιτίθονταν και από την πλευρά του γκρεμού; Η προοπτική θα άλλαζε εντελώς και αυτό που ο παίκτης μέχρι πρότινος θεωρούσε ως «πάτωμα», θα λειτουργούσε πλέον ως κάλυψη, καθώς βρίσκεται μεταξύ του παίκτη και των αντιπάλων του.

 

Ακριβώς αυτό συμβαίνει και στο Dark Void. Σίγουρα, είναι αρκετά δύσκολο να το κατανοήσει κανείς μόνο με τις λέξεις (καλύτερα να αναζητήσετε κάποιο video), αλλά το όλο concept της κάθετης κάλυψης λειτουργεί αρκετά καλά. Την πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στο παιχνίδι, η αίσθηση του αποπροσανατολισμού είναι εξαιρετικά έντονη, αλλά στη συνέχεια συνηθίζεται και προσθέτει έναν βαθμό εντυπωσιασμού στο παιχνίδι. Για να είμαστε ειλικρινείς, θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως ένα εντυπωσιακό gimmick και όχι ως κάποια ουσιαστική προσθήκη, αλλά σε τελική ανάλυση εξυπηρετεί το σχεδιασμό του παιχνιδιού και δίνει την ευκαιρία στην Airtight Games να δημιουργήσει μερικά εξαιρετικά θεαματικά setpieces, κάτι απαραίτητο για ένα shooter που θέλει να εντυπωσιάσει στο χώρο του.

Το δεύτερο στοιχείο που διαφοροποιεί το Dark Void από τα υπόλοιπα παιχνίδια ενός ιδιαίτερα... πολυσύχναστου είδους, είναι αυτό της πτήσης. Ο Will Grey, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, είναι ένας έμπειρος πιλότος και καλείται να δείξει τις ικανότητές του σε πολλά σημεία του παιχνιδιού όπου ο χάρτης ανοίγει, προσφέροντας μερικές από τις κορυφαίες σκηνές του Dark Void, τόσο από πλευράς σχεδιασμού, όσο και από πλευράς συγκινήσεων. Στις καλύτερές του στιγμές, το Dark Void καταφέρνει να συνδυάσει δεξιοτεχνικά τα καλύτερα στοιχεία ενός arcade flight sim και ενός third person shooter, δίνοντάς μας μια ιδέα για το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί το είδος στο μέλλον. Πραγματικά, είναι εκπληκτική η αίσθηση της ελευθερίας που αποκομίζει ο παίκτης όταν βγαίνει από έναν κλειστοφοβικό διάδρομο και απογειώνεται σε ένα ηλιόλουστο περιβάλλον. Δεν είναι μόνο το συναισθηματικό τμήμα της εμπειρίας που αλλάζει, αλλά και το ουσιαστικό. Η κλίμακα αλλάζει, εχθροί που ταλαιπωρούν τον παίκτη όταν είναι πεζός, τώρα φαντάζουν πανεύκολοι και μια σειρά από νέα objectives προσθέτουν περισσότερη ποικιλία στο παιχνίδι.