Command & Conquer 4: Tiberian Twilight

Παρακολουθώντας τον Mike Vernue, επικεφαλής του EA game studio του Los Angeles, να δηλώνει πριν από δύο χρόνια ότι το multiplayer είναι το μέλλον των real time strategy, έμεινα με την απορία του τι επιφυλάσσει το μέλλον για το αγαπημένο μου franchise, το Command & Conquer. Θυμάμαι μια δεκαετία πριν, με την εξαγορά των Westwood Studios, να αναρωτιόμαστε οι απανταχού φαν των Command & Conquer αν η EA θα δικαίωνε το βαρύ όνομα που μόλις είχε αποκτήσει, ή αν θα προσπαθούσε απλώς να το ξεζουμίσει αδιαφορώντας για την κληρονομιά που η Westwood άφηνε πίσω της. Μετρώντας από τότε ένα μέτριο Generals, ένα κακό Tiberian Sun, δύο ανήμπορα να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων Red Alert (παρότι σαν παιχνίδια ήταν άνω του μετρίου) και με μοναδικό κατόρθωμα το πολύ καλό Tiberium Wars, νομίζω ότι έχουμε μια οριστική απάντηση. Το Command & Conquer 4: Tiberian Twilight επισφραγίζει την συνολική εικόνα των Command & Conquer της τελευταίας δεκαετίας προμηνύοντας ένα δυσοίωνο μέλλον.

Ο Κέην πουλά, αλλά ποιος αγοράζει;

Καταρχάς, ο Kane είναι παρών – έτσι για να φύγει και η τελευταία αμφιβολία από τους οπαδούς της αδελφότητας των NOD. Πως θα μπορούσε να λείπει, άλλωστε, όταν μιλάμε για το παιχνίδι που ολοκληρώνει θεματικά την ιστορία των δεκαπέντε ετών στην οποία ανέκαθεν πρωταγωνιστούσε; Έτσι και τώρα, ο Kane είναι παρών στα εξαιρετικά cut scenes, δημιουργώντας την ατμόσφαιρα που χρειάζεται, ίσως καλύτερα από ποτέ σε Command & Conquer. Ένας τομέας στον οποίο οι άνθρωποι της EA έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά είναι αυτός. Τα παρεμβαλλόμενα μεταξύ των αποστολών βίντεο είναι υψηλής ποιότητας δείχνοντας βγαλμένα από κινηματογραφικό στούντιο και έχοντας χάσει μάλιστα την αίσθηση «b-movie» που ανέκαθεν τα χαρακτήριζε σε αυτή τη σειρά. Δυστυχώς όμως κάπου εδώ τελειώνουν οι βελτιώσεις για το Command & Conquer. Και τι ακολουθεί;

Η Campaign ναι μεν είναι εξαιρετικά ατμοσφαιρική αλλά είναι ημιτελής. Πέρα από τις πίστες των tutorials που δεν θα σας πάρουν πάνω από μια ώρα να ολοκληρωθούν, το Command & Conquer 4 έχει να προσφέρει από επτά ολόκληρες αποστολές για κάθε παράταξη! Ναι, καλά διαβάσατε, συνολικά μιλάμε για δεκατέσσερις αποστολές και για τις δύο παρατάξεις, την στιγμή που το πρώτο Red Alert είχε εικοσιοκτώ! Να σας πω την αλήθεια, την είχα ψυλλιαστεί την δουλεία από το Red Alert 3 κιόλας, αλλά εκεί η ύπαρξη τριών παρατάξεων αύξανε τον χρόνο ενασχόλησης με το single. Τελειώνοντας την campaign (όποια παράταξη και αν ακολουθήσετε, το τέλος είναι σχεδόν το ίδιο) θα μείνετε όλοι με το ίδιο ερώτημα και με το στόμα ανοικτό - όχι από θαυμασμό αλλά από απορία. «Αυτό ήταν όλο;» θα αναρωτηθείτε για το πώς είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί έτσι το franchise που ξεκίνησε τόσο όμορφα και έθεσε τα όρια για όλα τα RTS που το ακολούθησαν. Από πλευράς διάρκειας, το single player (και με αυτό εννοώ την campaign) είναι λίγο από την στιγμή που δεν θα χρειαστείτε πάνω από 45 λεπτά με μια ώρα για την ολοκλήρωση κάθε αποστολής. Η συνολική διάρκειά του δεν ξεπερνά τις δεκατρείς με δεκατέσσερις ώρες, πράγμα που, επιτρέψτε μου να πω ότι, για RTS είναι απλώς απαράδεκτο, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσετε πως η campaign έχει εξαιρετικά μικρό replayability. Τα πράγματα βελτιώνονται με το multiplayer αλλά οι θρυλικές campaign του παρελθόντος είναι απλά… ιστορία.