Colin McRae: DiRT 2

Ίσως να οφείλεται στον θάνατο του Colin McRae, που η σειρά παιχνιδιών της Codemasters που φέρει το όνομά του, έχει εγκαταλείψει την (σκληροπυρηνική;) εξομοίωση για χάρη της πιο χαλαρής, ενθουσιώδους και καλογυαλισμένης arcade εμπειρίας. Αλήθεια, όμως, το DiRT 2 είναι πολύ πιο τίμιο παιχνίδι απ’ όσο νομίζετε. Διαθέτει ευχάριστο gameplay που μπορείς να παίξεις χωρίς να ιδρώνεις από την αγωνία να πετύχεις εκείνα τα δύο δευτερόλεπτα για να περάσεις την υπερ-ειδική (ναι, για εσάς το λέω, τους κολλημένους PCάδες που οδηγούσατε αυτοκίνητο πατώντας 5-6 πλήκτρα και το αποκαλούσατε και «εξομοίωση», τρομάρα σας).

Το (Colin McRae) DiRT 2, λοιπόν, είναι ένα arcade racer (με ορισμένα ψήγματα ρεαλισμού) αμερικάνικου τύπου μεν, αλλά χωρίς το gameplay να γίνεται «ξεδιάντροπο» δε, όπως στα Need-For-Speed-οειδή. Το κυρίως πιάτο του παιχνιδιού αφορά σε εκτός δρόμου κούρσες, χωρίς βεβαίως να λείπουν οι περιστασιακές επισκέψεις σε πόλεις και σε κανονικές πίστες αγώνων. Παραδοσιακά, πραγματεύεται ιδέες δανεισμένες από το WRC και στην πλειοψηφία του διεξάγεται σε αυτό το μοτίβο. Πάντως το DiRT 2 τείνει (πολύ) φιλικά το χέρι προς το αμερικάνικο κοινό την φορά αυτή, καθώς υπάρχει η δυνατότητα να τρέξετε και με ημιφορτηγά ή Χάμερ, πράγματα που σαφώς ταιριάζουν περισσότερο σε αγρότη βαμβακοφυτείας του αμερικάνικου Νότου (ή έστω, σε Αμερικάνο πεζοναύτη σε άδεια από το «άει-ρακ», στην περίπτωση του Χάμερ) παρά σε Έλληνα αστό – πειράζει που δεν μπορώ να διανοηθώ ψηλόβαρο αγροτικό όχημα να παίρνει τις στροφές λες και φοράει 44 αεροτομές;

Παραδοσιακό ναι, βαρετό ΌΧΙ

Όπως και να έχει, το «world tour» του DiRT 2 είναι αρκετά πλούσιο, με μπόλικες πίστες σε πολλά διαφορετικά περιβάλλοντα όπου οι μορφολογικές ποικιλίες έχουν αντίκτυπο στην οδηγική συμπεριφορά των οχημάτων και άρα στις επιδόσεις σας. Ξεκινώντας από το ευκολότερο επίπεδο εγώ τα κατάφερα σε όσες διαδρομές δοκίμασα χωρίς να προβληματιστώ ιδιαίτερα. Όχι πως ήρθα ντε και καλά παντού πρώτος, αλλά σίγουρα η επιτυχία είναι ζήτημα χρόνου και έρχεται βαθμιαία. Ειδικά, δε, εφόσον υπάρχει και η επιλογή καθώς παίζετε, στην περίπτωση που κάνετε κάποιο τραγικό λάθος (που δεν είναι δύσκολο, δεδομένου ότι το ίδιο το παιχνίδι σε προκαλεί να κάνεις «καγκουριές») να «γυρίσετε πίσω το χρόνο» και να συνεχίσετε από κάποιο προηγούμενο σημείο. Την σχετική επιλογή την χρησιμοποίησα κάποιες φορές, το ομολογώ, αλλά δεν φταίω εγώ! Τη στιγμή που το DiRT 2 συγχωρεί σε τέτοιο βαθμό της υπερβολές (σε σημείο να βρίσκομαι σε γκρεμό, με τους δύο τροχούς στον αέρα και να καταφέρνω να επιστρέψω στο δρόμο) είναι σίγουρο ότι οποιοσδήποτε gamer θα προτιμούσε να τολμήσει κάτι ρεαλιστικά ακατόρθωτο, παρά να χάσει την θέση του ή μερικά πολύτιμα secs. Πάντως την συγκεκριμένη δυνατότητα είναι δυνατό να απενεργοποιήσετε αν θέλετε πιο δύσκολες καταστάσεις.

Ένα παράδοξο στοιχείο του DiRT 2, το οποίο αργότερα καταλήγει να έχει ενδιαφέρον, είναι η μικρή γκάμα αυτοκινήτων! Ναι, το κομμάτι που πολυδιαφημίζεται σε όοοοολα τα άλλα παιχνίδια του είδους (Gran Turismo 5, Forza 3 κ.λπ.), είναι πολύ περιορισμένο στο παιχνίδι της Codemasters και οι συλλέκτες εικονικών αυτοκινήτων μάλλον θα απογοητευτούν. Από την άλλη, το παιχνίδι εμπλουτίζεται με πληθώρα επιπλέον εξοπλισμού που μπορείτε να αποκτήσετε, είτε αγοράζοντας είτε ξεκλειδώνοντας, και να αυξήσετε τις ικανότητες του οχήματός σας κατά αυτόν τον τρόπο, πράγμα που τελικά καταλήγει να έχει περισσότερο νόημα. Εντούτοις, οι πρακτικές διαφορές ανάμεσα στα αυτοκίνητα είναι λίγες. Μόνο τα φορτηγοειδή έχουν διαφορετική απόδοση. Κατά τα άλλα, είτε το αυτοκίνητό σας είναι Mitsubishi είτε Subaru, λίγο-πολύ συμπεριφέρεται και τρέχει το ίδιο (ακόμη και στραπατσαρισμένο ενδέχεται να τρέχει γρηγορότερα από τα «υγιή» - αχέμ!).