Child of Eden [PS3 update]

(Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση με αφορμή την κυκλοφορία του παιχνιδιού και στο PS3. Την άποψή μας για αυτή θα τη βρείτε στην τέταρτη σελίδα του review.)

To 2001, μια SEGA που είχε αντιληφθεί ότι η αγορά άλλαζε (αν και μάλλον δεν φανταζόταν πόσο πολύ θα άλλαζε και για την ίδια) κυκλοφόρησε έναν τίτλο που πολλοί θεωρούν το απόγειο του «κουλτουριάρικου» gaming. Ο τίτλος αυτός ήταν το Rez ή αλλιώς Project Eden, όπως αναφερόταν εσωτερικά και κυκλοφόρησε το 2001 (2002 στην Ευρώπη) για Dreamcast και PlayStation 2. Υπεύθυνος αυτού του project ήταν ο Tetsuya Mizuguchi, ένας σχεδιαστής πολυμέσων που έπιασε δουλειά στη SEGA το 1990 και εργάστηκε ως διευθυντής δημιουργικού σε πολλούς μεγάλους τίτλους της εταιρείας, με πιο επιτυχημένο από αυτούς το SEGA Rally Championship. Όπως ήταν φυσικό λόγω του background του, ο Mizuguchi ως δημιουργός δεν ήταν ποτέ αφοσιωμένος 100% στο ίδιο το gaming, αλλά ενδιαφερόταν περισσότερο για τη σύμπραξη μεταξύ ήχου, εικόνας και ανάδρασης, μια σύμπραξη που ο ίδιος ονόμασε με τον μάλλον αδόκιμο, αλλά πιασάρικο όρο «synaesthesia».

Με γνώμονα αυτήν την προσέγγιση, η SEGA τον όρισε επικεφαλής του εσωτερικού στούντιο United Games Artists, μια ομάδα που περιλάμβανε μέλη της πρώην Team Andromeda (της ομάδας που μας χάρισε το Panzer Dragoon) και η οποία δημιούργησε τα Space Channel 5 και Rez πριν διαλυθεί και ενωθεί με την Team Sonic, λίγο μετά τη συγχώνευση της SEGA με τη Sammy. Ένα μήνα μετά, ο Mizuguchi άφησε τη SEGA και δημιούργησε την Q Entertainment, μια εταιρεία που συνέχισε να αναπτύσσει τίτλους που βασίζονται στο ρυθμό και την οπτικοακουστική αρμονία, έστω και αν δεν είχε πλέον τη στήριξη ενός εκδοτικού κολοσσού.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί είναι απαραίτητο να καταλάβει κανείς την προέλευση ενός τόσο διαφορετικού και τόσο απόλυτα αντιεμπορικού τίτλου όπως το Child of Eden. Στην ουσία, το Child of Eden είναι το Rez 2, η συνέχεια ενός τίτλου που τάραξε τα νερά όταν κυκλοφόρησε. Το Rez ήταν ένας από αυτούς τους τίτλους που δεν μπορείς να πουλήσεις εύκολα και είναι πολύ τιμητικό για τη SEGA που άναψε το πράσινο φως για να κυκλοφορήσει. Ήταν ένα παιχνίδι που γνώρισε το χλευασμό από τους mainstream gamers -μέχρι που έπιαναν το χειριστήριο στα χέρια τους και παγιδεύονταν από το μαγευτικό συνδυασμό μουσικής, γραφικών και ρυθμικής ανάδρασης που το χαρακτήριζε. Αν θέλει κανείς να είναι πραγματιστής και λίγο ισοπεδωτικός, το Rez ήταν μια εκδοχή του Panzer Dragoon (ένα εκσυγχρονισμένο Space Harrier στην ουσία), το οποίο χρησιμοποιούσε τον on-rails χαρακτήρα του για να συντονίσει τον οπτικό με τον ακουστικό τομέα σε ολοκληρωτικό βαθμό. Ό,τι και αν έκανε ο παίκτης, από τη στόχευση μέχρι τον πυροβολισμό και τη χρήση των power-ups έβρισκε τη θέση του στη μουσική. Τα ηχητικά εφέ ενσωματώνονταν τέλεια στη δράση και αντίστροφα, ενώ η ρυθμική δόνηση του χειριστηρίου έβαζε τον παίκτη «μέσα» στο παιχνίδι.

Το Child of Eden συνεχίζει ακριβώς το ίδιο concept... σαν να μην πέρασε μια μέρα. Το  gameplay, αν και λειτουργεί μια χαρά, δεν έχει αλλάξει καθόλου μετά από τόσα χρόνια. Είναι στην ουσία μια δικαιολογία για να ασχοληθεί ο παίκτης με την όλη εμπειρία, δεν έχει σκοπό να εντυπωσιάσει, ούτε πρόκειται να μείνει ποτέ αξέχαστο σε κανέναν. Από την άλλη, είναι αρκετά ουσιαστικό ώστε να προκαλέσει πραγματικά τον παίκτη, ενώ περιέχει τεχνικές που πρέπει να μάθει κανείς προκειμένου να μεγιστοποιήσει το σκορ του και να ξεκλειδώσει όσα έχει να προσφέρει ο τίτλος. Από πλευράς δομής, είναι αμετανόητα arcade, ριζωμένο βαθιά στη χρυσή εποχή της SEGA, παρόλο που δεν σχετίζεται πλέον με την εταιρεία. Το παιχνίδι προσφέρει πέντε κόσμους προοδευτικής δυσκολίας και οπτικοακουστικών εκρήξεων, οι οποίοι δεν απαιτούν πολύ χρόνο για να ολοκληρωθούν παρόλο που προσφέρουν έναν ικανοποιητικό βαθμό πρόκλησης, όπως προαναφέραμε. Οι κόσμοι αυτοί συνδέονται μεταξύ τους με την παρουσία της Lumi, μιας κοπέλας που υποτίθεται ότι είναι το πρώτο παιδί που γεννιέται εκτός του πλανήτη Γη και κρύβει στις αναμνήσεις της την πεμπτουσία του κόσμου μας. Ναι, είναι αηδιαστικά χίπικο σαν ιδέα, αλλά για όσους έχουν παρακολουθήσει τη δουλειά του Mizuguchi από την εποχή της SEGA μέχρι σήμερα, η Lumi θα θυμίσει τις ένδοξες μέρες του ψηφιακού jpop και μια άλλη, πιο αθώα εκδοχή των nineties, όταν o Mizuguchi και άλλοι Ιάπωνες DJ της εποχής δημιουργούσαν τις Genki Rockets, ένα από τα πρώτα virtual συγκροτήματα που έγιναν αργότερα τόσο δημοφιλή στη χώρα του παράξενου και του... ακόμα πιο παράξενου.