Catherine (import)

Παίζοντας το Catherine, το πρώτο πράγμα που ένιωσα ήταν μια απροσδιόριστη αίσθηση ανακούφισης. Δεν ξέρω πόσο παρεξηγήσιμη μπορεί να θεωρηθεί αυτή η πρόταση, δεδομένου και του περιεχομένου του νέου τίτλου της Atlus, αλλά η ανακούφιση που ένιωσα εγώ προσωπικά έχει να κάνει με το μέλλον της ιαπωνικής σχολής στο game design. Δεν είναι ότι το νέο παιχνίδι της Atlus είναι τέλειο. Κάθε άλλο, μάλιστα. Είναι όμως μια πολύ καλή ένδειξη ότι κάτι κινείται στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Από τη στιγμή που υπάρχουν ακόμα εταιρείες που χρηματοδοτούν τίτλους όπως το Demon's Souls και το Catherine, όσο ο Suda 51 βρίσκει εκδότες για τις εφηβικές του φαντασιώσεις και όσο ο Fumito Ueda συνεχίζει να εργάζεται στο επόμενο σκοτεινό παραμύθι του, η σπίθα των Ιαπώνων δημιουργών δεν πρόκειται να σβήσει, παρά τη δυτικοποίηση της SEGA και της Square Enix και την ολοένα αυξανόμενη αποστασιοποίηση της Nintendo από την πρώτη γραμμή του software.

Όπως είπαμε και παραπάνω, το Catherine δεν είναι ένας τέλειος τίτλος. Για την ακρίβεια, ανήκει σε αυτήν τη χαρακτηριστική κατηγορία τίτλων που αν κάτσεις και αναλύσεις τα επιμέρους συστατικά τους, όχι απλώς παύουν να είναι το ίδιο γοητευτικά και ατμοσφαιρικά, αλλά... φλερτάρουν επικίνδυνα με την κατάρρευση. Για θυμηθείτε λίγο το LA Noire, το Sid Meier's Pirates, τα Phoenix Wright, τα Final Fantasy. Μιλάμε για τίτλους που ως σύνολα λειτουργούν απίστευτα αποτελεσματικά. Αν όμως προσπαθήσεις να εστιάσεις μόνο στο gameplay ή μόνο στην αφήγηση ή αν προσπαθήσεις να τα αναλύσεις για να δεις τι είναι αυτό που κάνουν τόσο καλά από τεχνοκρατικής άποψης, μάλλον απογοητεύεσαι. Είναι σαν ένα μουσικό κουτί ή ένα καλειδοσκόπιο, αν μου επιτρέψετε την τραβηγμένη παρομοίωση: αντικείμενα που μοιάζουν σχεδόν μαγικά, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζεις να δεις τι κρύβεται πίσω από τη μαγεία - και καταλήγεις με ένα μάτσο χαρτόνι, άμμο κι ελατήρια.

Αν, λοιπόν, προσπαθήσεις να περιγράψεις αναλυτικά το Catherine, μάλλον απογοητεύεσαι. Καθαρά τεχνοκρατικά, είναι ένα action/puzzle game με υψηλές αξίες παραγωγής που χρησιμοποιεί ένα ολόκληρο, αλληλεπιδραστικό anime για να συνδέσει και να δικαιολογήσει τη δράση του. Δεν ακούγεται και πολύ εντυπωσιακό αν το περιγράψει κανείς τόσο «ξερά», έτσι δεν είναι; Κι όμως, το σύνολο είναι όχι μόνο ελκυστικό, αλλά και απίστευτα αποτελεσματικό.

Το Catherine αφηγείται την πιο δύσκολη εβδομάδα στη ζωή του Vincent, ενός 32χρονου νεαρού άντρα που καλείται να αποφασίσει για το μέλλον της σχέσης του με τη γοητευτική, επιτυχημένη και ελαφρώς πιεστική κοπέλα του, την Katherine. Μετά από ένα μάλλον αμήχανο ραντεβού και τη φράση «πρέπει να μιλήσουμε για τη σχέση μας» να πλανάται στον αέρα (βρείτε μου έναν άνδρα σε αυτήν την ηλικία που δεν χλωμιάζει στο άκουσμα αυτών των λέξεων), ο Vincent βλέπει έναν εξαιρετικά γλαφυρό εφιάλτη στον οποίο έχει μεταμορφωθεί σε πρόβατο και, μαζί με άλλα ανθρωπόμορφα πρόβατα, καλείται να αναρριχηθεί σε έναν μυστηριώδη πύργο. Την επόμενη μέρα, η ζωή του Vincent γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη, καθώς γνωρίζει την πανέμορφη, σέξι κι απελευθερωμένη Catherine, μια κοπέλα που τον γοητεύει χωρίς να τον προβληματίζει. Ο εφιάλτης όμως επιστρέφει, πιο έντονος από ποτέ. Πρόκειται για αντίδραση του υποσυνείδητου στις τύψεις που νιώθει; Και αν ναι, γιατί δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτόν τον εφιάλτη; Επιπλέον, τι σχέση έχει μια ανεξιχνίαστη σειρά θανάτων στη γειτονιά του Vincent με το δράμα που περνά ο ήρωάς μας;