Call of Juarez: The Cartel

Αν υπήρχε κάτι που μου άρεσε στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς Call of Juarez (Call of Juarez και Call of Juarez: Bound in Blood), ήταν η αν μη τι άλλο ζωντανή αναπαράσταση της Άγριας Δύσης. Ο κόσμος του παιχνιδιού ήταν Φαρ Ουέστ με τα όλα του με αποτέλεσμα, ασχέτως αν το παιχνίδι ήταν τελικά καλό ή κακό (ή… άσχημο –pun intended), ο παίκτης να αισθανόταν ότι φορούσε τις μπότες με τα σπιρούνια και το πέτσινο γιλέκο του και έχοντας το δάχτυλο στη σκανδάλη έβγαινε για κυνήγι παρανόμων. Αυτά στους δύο προηγούμενους τίτλους του franchise.

Ναι; Κύριε Σπύρο, σας ζητάει ο Χουάρεζ.

Το Call of Juarez: The Cartel έρχεται να φέρει τούμπα όλα όσα γνωρίζαμε για τη σειρά αφού απαρνιέται την Άγρια Δύση για χάρη του σύγχρονου Λος Άντζελες. Η υπόθεσή του είναι αρκετά απλή: τα γραφεία του Σώματος Δίωξης Ναρκωτικών συγκλονίζει μία έκρηξη που αφήνει πίσω της συντρίμμια και πτώματα. Υπεύθυνη για αυτό είναι η συμμορία του Juan Mendoza (aka Juarez) και φυσικά καθ’ ότι η πράξη αυτή δεν μπορεί να περάσει αναπάντητη, οι Αρχές αποφασίζουν να δράσουν, ξεσκεπάζοντας τον Mendoza και ξεκληρίζοντας τους άνδρες του. Για τον σκοπό αυτό, συγκροτείται μια τριμελής ομάδα (από τρία άτομα, έτσι; :P) τα οποία και αποτελούν τους ήρωες του παιχνιδιού.

Οι πρωταγωνιστές του Call of Juarez: The Cartel, λοιπόν, είναι οι εξής τρεις: ο μπάτσος του LAPD και βετεράνος του Βιετνάμ, Ben McCall (μακρινός απόγονος του Ray McCall, για τους «παλιούς» στη σειρά), ο Eddie Guerra από τη Δίωξη Ναρκωτικών και η πράκτορας του FBI Halle Berry Kimberly Evans. Και οι τρεις τους είναι όσο πιο κλισέ μπορείτε να φανταστείτε (από το στυλάκι και τις ατάκες, μέχρι το background και τον ρόλο τους) αλλά με έναν «cheesy» τρόπο που τελικά θυμίζει περισσότερο μπατσοταινία Β’ διαλογής. Καθένας από τους τρεις πρωταγωνιστές έχει τους δικούς του «εφιάλτες» (ο Guerra χρωστάει τα κέρατά τους στους «μπούκηδες», η Evans προσπαθεί να γλιτώσει τον συμμορίτη αδελφό της κ.α.) με τους οποίους προσπαθεί να τα βγάλει πέρα παράλληλα με τη δουλειά του.

Οδηγώ και πίνω

Όλα καλά ως εδώ; Ωραία. Γιατί αυτό ήταν το ενδιαφέρον μέρος του παιχνιδιού. Όταν έρθει η ώρα να περάσετε στο gameplay, δυστυχώς το μόνο συναίσθημα που θα σας κυριεύσει είναι η απογοήτευση –προσωπικά σε κάποιες περιπτώσεις, λίγες ευτυχώς, ένιωσα και μια άρνηση για τη ζωή γενικότερα αλλά μου πέρασε γρήγορα. Η εμπειρία του Call of Juarez: The Cartel, συνοψίζεται στα εξής: οδηγείτε με το αμάξι σας, φτάνετε κάπου, πέφτει πιστολίδι, σκοτώνετε κόσμο, εξερευνείτε, πέφτει πάλι πιστολίδι, σκοτώνετε πάλι κόσμο, επιστρέφετε στο αμάξι σας, βάζετε πλώρη για αλλού. Ενδιάμεσα σε όλα αυτά, κάποιες φορές παρεμβάλλονται cut-scenes και μάχες με bosses ενώ κάθε σας «αποστολή» χαρακτηρίζεται από πλήθος objectives –ένα τη φορά. Άπαξ και συμπληρώσετε ένα μισάωρο παίζοντας το παιχνίδι, θα έχετε δει όλα όσα έχει να σας προσφέρει, με αποτέλεσμα –ουσιαστικής πλοκής απούσας- οι υπόλοιπες 8-8,5 ώρες της campaign να είναι άνευ σημασίας.

Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, τα πάντα στο Call of Juarez: The Cartel, είναι scripted μέχρι αηδίας. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα: σε κάποια φάση οδηγώ με το αμάξι μου εκτελώντας χρέη ταρίφα. Είμαι σε ένα σταυροδρόμι και πρέπει να στρίψω δεξιά. Εγώ δεν γουστάρω όμως –δεν θέλω, πώς να το κάνουμε; Έτσι λοιπόν πάω ευθεία. Σε δύο-δυόμισι δευτερόλεπτα μου είχε βγει στην οθόνη προειδοποιητικό μήνυμα και στα τρία έπρεπε να κάνω load –τύφλα να ‘χει το on-rails δηλαδή! Α, και μιας και αναφέρθηκα στο αυτοκίνητο, τι στούκες έφαγε, τι μετωπικές είχα, τι με δέντρα αγκαλιάστηκα, αυτό παρέμενε λαμπερό και σένιο λες και είχε μόλις βγει απ’ την έκθεση…