reviewsvideogames

Call of Duty: Infinite Warfare

του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη
η παρουσίαση έγινε σε: Xbox One • επίσης διαθέσιμο για: PS4, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: FPS, PEGI: 18+

Τα Call of Duty, πρέπει να είναι τα παιχνίδια που έχουν “δαιμονοποιηθεί” όσο λίγα σε τούτη τη βιομηχανία. Για την πλειοψηφία των παικτών, έχουν γίνει συνώνυμο της στασιμότητας, της “φλυαρίας” και της έλλειψης ουσιαστικού περιεχομένου, της “αμερικανιάς”, των παιχνιδιών εκείνων που πρέπει να αποφύγει κάθε gamer που σέβεται τον εαυτό του. Είναι από τα παιχνίδια εκείνα που κανένας δεν έχει παίξει, αλλά το αντίστοιχο multiplayer αριθμεί χιλιάδες παίκτες. Δεν σας κρύβω ότι όταν έφτασε το Call of Duty: Infinite Warfare στα χέρια μου, είχα και εγώ τις επιφυλάξεις μου. Δεν ήθελα να με παρεξηγήσει ο κόσμος και να με περάσει για περιστασιακό παίκτη. Με τι μούτρα θα κυκλοφορούσα μετά στην κοινωνία; Τι θα έλεγε ο κόσμος και τα μέσα κονωνικής δικτύωσης για μένα; Παραμερίζοντας όλες αυτές τις ανησυχίες και παίρνοντας το χειριστήριο του Xbox One στα χέρια, διαπίστωσα ότι η εικόνα που έχουμε σχηματίσει για το διάσημο franchise της Activision, δεν δικαιολογεί όλες αυτές τις αντιδράσεις. Με κίνδυνο να “χαλάσω” τον επίλογο του κειμένου, σας πληροφορώ ότι το Infinite Warfare είναι μια χαρά παιχνίδι και δεν απειλεί να καταστρέψει το προφίλ του σκληροπυρηνικού παίκτου, που όλοι έχουμε υιοθετήσει :P 

Παρακαλώ, μην του κάνετε ερωτήσεις. Ο ναύαρχος Κοτς, δεν ξέρει τίποτα.

Το Infinite Warfare, μας μεταφέρει σε ένα εναλλακτικό μέλλον, με την ανθρωπότητα να έχει στρέψει τον ενδιαφέρον της στο διάστημα, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει προβλήματα που προκύπτουν από την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού και τις λιγοστές πηγές ενέργειας που έχουν απομείνει στον πλανήτη μας. Στο δρόμο για το διάστημα, η Διαστημική Συμμαχία των Ηνωμένων Εθνών βρίσκει απέναντί της την αυτονομιστική ομάδα SDF, με επικεφαλής τον ημίτρελο ναύαρχο Σάλεν Κοτς Τζον Σνόου, ο οποίος έχει κηρύξει τον πόλεμο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ο Τζον Σνόου “χτυπάει” τη Συμμαχία, όπου βρεθεί και όπου σταθεί: όχι μόνο στη γη, αλλά και σε κάθε πλανήτη όπου δραστηριοποιούνται τα Ηνωμένα Έθνη. Μοναδική ελπίδα σωτηρίας, ο πλωτάρχης Νικ Ρέγιες, ο ατρόμητος διοικητής του αστρόπλοιου Retribution. Ο Ρέγιες αναλαμβάνει να οδηγήσει την επίλεκτη ομάδα πεζοναυτών που ηγείται, στην “καρδιά” του εχθρού. Η υπόθεση του παιχνιδιού, αν και υπόσχεται πολλά, γίνεται γρήγορα μονότονη, αφού οι χαρακτήρες που συμμετέχουν σε όλα αυτά τα γεγονότα, αδυνατούν να υποστηρίξουν την πλοκή. Πρόκειται για τους πλέον αδιάφορους χαρακτήρες που έχω συναντήσει σε βιντεοπαιχνίδι. Όλοι τους βαρετοί, ανέκφραστοι, δίχως χαρακτήρα και προσωπικότητα. Είμαι σίγουρος ότι αν ποτέ τους συναντήσω ποτέ ξανά σε ένα μελλοντικό Call of Duty, δεν υπάρχει περίπτωση να θυμηθώ, ούτε έναν από αυτούς.

Όσον αφορά τη δομή της κεντρικής καμπάνιας, η Infinity Ward, θέλοντας να τονίσει τον επικό χαρακτήρα του διαγαλαξιακού πολέμου, ενσωμάτωσε αρκετά νέα και διαφορετικά στοιχεία στο παιχνίδι. Από την αρχή μέχρι το τέλος, διακρίνεται ένα άρωμα από Mass Effect και Star Wars. Η ιστορία διαθέτει εντυπωσιακές σκηνοθετημένες/προκαθορισμένες σκηνές δράσης, με μπόλικες εκρήξεις, καταστροφές κτηρίων και διαστημοπλοίων.

Το Call of Duty: Infinite Warfare είναι πανέμορφο, με υπέροχους χρωματισμούς και φανταστικό φωτισμό, ωστόσο, τα εφέ του καπνού, κλέβουν την παράσταση.  

Όσο βρισκόμαστε στο έδαφος, οι μάχες διεξάγονται σε περιορισμένους και κλειστούς χώρους, όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από ένα παραδοσιακό πιστολίδι διαδρόμου, όπως είναι τα Call of Duty. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε πολλές επιλογές όσον αφορά τον τρόπο δράσης μας. Οι εχθροί έρχονται – σχεδόν πάντα – από μια μεριά, εμείς βρισκόμαστε στην απέναντι μεριά και θα πρέπει απλά να τους καθαρίσουμε για να περάσουμε στην επόμενη περιοχή, χωρίς να μπορούμε να αλλάξουμε την στρατηγική μας ή να προσεγγίσουμε από μια διαφορετική σκοπιά, την αναμέτρηση. Αν και οπτικά εντυπωσιακές, οι μάχες στο Infinite Warfare στερούνται της κλιμάκωσης και της κορύφωσης που παρουσιάζουν οι αντίστοιχες στα Halo και τα Killzone. Δυστυχώς, απουσιάζουν η ένταση και οι μεγάλες στιγμές που θα μπορούσαν να “απογειώσουν” το παιχνίδι της Infinity Ward. Η εμπειρία που προσφέρει, θα έλεγα ότι είναι επίπεδη, δίχως τις απαραίτητες διακυμάνσεις.

Αφήνοντας την ασφάλεια της γης, μπαίνουμε στο μαχητικό μας διαστημόπλοιο και καταδιώκουμε τους αντιπάλους μας στο αχανές διάστημα. Με το χέρι στην καρδιά, οι αερομαχίες στο Infinite Warfare αποτελούν το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του τίτλου. Στην προκειμένη περίπτωση, το πεδίο της μάχης δεν "επιβάλει" κάποιον περιορισμό, καθώς η κίνηση είναι απόλυτα ελεύθερη. Έτσι, έχουμε την άνεση να διαλέξουμε το πώς θα πολεμήσουμε τους κακούς της υπόθεσης και με ποια σειρά θα τους “φάμε”. Ξεφεύγουμε από τα αυστηρά όρια που θέτουν οι επίγειες αναμετρήσεις και απολαμβάνουμε χορταστικές αερομαχίες, οι οποίες θυμίζουν τις αντίστοιχες των κινηματογραφικών Star Wars. Τέλος, υπάρχουν και τα τμήματα εκείνα στα οποία οι μάχες διεξάγονται κάτω από συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Σ’ αυτήν την περίπτωση, ο μεταλλικός γάντζος θα γίνει ο καλύτερός μας φίλος, μια και θα μας βοηθήσει να διασχίσουμε με ασφάλεια το διάστημα, να κρυφτούμε πίσω από έναν αστεροειδή, ακόμα και για να προσεγγίσουμε τους αντίπαλους στρατιώτες, χωρίς να μας αντιληφθούν. Το κομμάτι αυτό του Infinity Warfare είναι ίσως το πιο διασκεδαστικό, καθώς προσπαθούμε να στοχεύσουμε σωστά και να πετύχουμε τους κακούς, ενώ ταυτόχρονα πασχίζουμε να διατηρήσουμε τον προσανατολισμό μας. Από όλο το story mode του παιχνιδιού, περισσότερο διασκέδασα με τις αερομαχίες και αναμετρήσεις στη μέση του πουθενά, υπό συνθήκες μηδενικής βαρύτητας, παρά με τις παραδοσιακές μάχες.    

Οι δευτερεύουσες αποστολές που μας βάζουν στο πιλοτήριο του μαχητικού μας διαστημόπλοιου, σπάνε τη μονοτονία των κύριων αποστολών και τις μάχες σε περιορισμένο χώρο.

Όσον αφορά το multiplayer, η Infinity Ward προσφέρει ένα κάρο από επιλογές για τους πιο κοινωνικούς παίκτες. Όλα τα modes ακολουθούν τον ένα και μοναδικό κανόνα: σφάξε τους υπόλοιπους πριν προλάβουν να σε σφάξουν. Είτε συμμετέχουμε σε ομάδα, είτε παίζουμε για τον εαυτούλη μας, η λογική παραμένει η ίδια. Η επιβίωση και αριθμός των αντιπάλων που πέφτουν από τις σφαίρες μας, είναι το άλφα και το ωμέγα του παιχνιδιού. Ανάλογα με το πόσο επιθετικά θέλουμε να παίξουμε, διαλέγουμε μία από τις έξι κλάσεις στην οποία θα ανήκει ο στρατιώτης μας. Κάθε κλάση έχει πρόσβαση σε διαφορετικό οπλοστάσιο και διαθέτει τις δικές της ξεχωριστές ικανότητες. Από εκεί και πέρα, οι επιλογές είναι πολλές. Στο Frontline, οκτώ έως δώδεκα παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες, και νικήτρια ανακηρύσσεται η ομάδα εκείνη που θα συμπληρώσει τους περισσότερους πόντους. Στο διασκεδαστικό Infected, η παρέα προσπαθεί να αποφύγει τον μολυσμένο παίκτη που τους καταδιώκει. Η απόδοση του multiplayer είναι άριστη, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Το mode, όμως, που απόλαυσα περισσότερο, είναι το Zombies. Η αληθοφάνεια και η σοβαρή διάθεση παραχωρούν τη θέση τους στη διασκέδαση και τον ατελείωτο χαβαλέ. Η εικόνα του παιχνιδιού αλλάζει και από εκεί που πολεμούσαμε για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, παλεύουμε με αμέτρητα ζόμπι με σκοπό να διατηρηθούμε στη ζωή για όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε. Τα χρώματα είναι έντονα και η όλη αισθητική, παραπέμπει στην λατρεμένη δεκαετία του ’80. Πρόκειται με διαφορά για το πιο “χαρούμενο” mode του Infinity Warfare. 

Σ’ αυτό το σημείο, πριν ολοκληρώσω την παρουσίαση, θα ήθελα να εκφράσω δημόσια το μεγάλο παράπονο που έχω από το Call of Duty: Infinity Warfare. Ενώ το σύστημα χειρισμού είναι άψογο, αυτή η άτιμη η αίσθηση των όπλων μου δημιούργησε έναν πόνο στην καρδιά (εντάξει, θα ζήσω, μην ανησυχείτε :P). Άσχετα από το μέγεθος και το βάρος ενός όπλου, κάθε φορά που πατάω την σκανδάλη, έχω την αίσθηση ότι χρησιμοποιώ νεροπίστολο και όχι όπλο που μπορεί να σκοτώσει. Ομολογώ ότι δεν παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις που έχουν να κάνουν με τον σχεδιασμό των σύγχρονων όπλων, ούτε γνωρίζω την συμπεριφορά τους. Ωστόσο, δυσκολεύομαι να απολαύσω ένα σουτεράκι πρώτου προσώπου, όταν ακούω ένα κούφιο «πιφφφφφ» κάθε φορά που πατάω την σκανδάλη. Αν το όπλο μου δεν “κλωτσάει” και δεν κάνει θόρυβο, νομίζω ότι συμμετέχω σε παιχνίδι σκοποβολής στο λούνα παρκ, παρά σε μία ένοπλη αναμέτρηση. Αυτό. Τα είπα και ησύχασα :P     

Ανακωχή για να παίξουμε λίγο Pitfall II, βρε παιδιά! 

Αν εξαιρέσουμε το θέμα με τα… νεροπίστολα, το Call of Duty: Infinite Warfare προσφέρει μια ολοκληρωμένη πρόταση για τους φίλους των FPS που αποζητούν για ακόμη μια χρονιά έναν δημοφιλή τίτλο με μεγάλη κοινότητα που θα τους απασχολήσει για αρκετό καιρό. Παρά τις εντυπωσιακές σκηνές δράσης, η κεντρική καμπάνια “υποφέρει” από τους αδιάφορους και βαρετούς χαρακτήρες, όπως και από τη γραμμικότητα που επιβάλλουν οι κλειστές περιοχές του παιχνιδιού. Αντιθέτως, οι αερομαχίες και το Zombie, είναι με διαφορά τα πιο διασκεδαστικά τμήματα του Infinite Warfare. Μπορεί ο πόλεμος να μεταφέρθηκε στα αστέρια, όμως η σειρά Call of Duty εξακολουθεί να παραμένει εγκλωβισμένη στη γη, δίχως τις εξάρσεις που θα περίμενε κανείς από το νέο σκηνικό της.

    

Εντυπωσιακός τεχνικός τομέας, άριστος χειρισμός και χορταστικό περιεχόμενο, για έναν ή και περισσότερους παίκτες. Αξιόπιστο multiplayer με αρκετές επιλογές.
Βαρετοί χαρακτήρες, αδιάφορη υπόθεση. Οι μάχες σε κλειστούς χώρους είναι απόλυτα γραμμικές. Η αίσθηση των όπλων, απογοητεύει. Όχι άλλα νεροπίστολα που κάνουν «πιφ» και «παφ»!

 

κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις