Bulletstorm

Το Bulletstorm μου κίνησε την περιέργεια από την πρώτη κιόλας φορά που το είχα δει σε ένα showcase της EA στο Λονδίνο. Θυμάμαι ότι ο Adrian Chmielarz της People Can Fly προσπαθούσε να με πείσει πως το Bulletstorm δεν θα ήταν ένα FPS σαν όλα τα άλλα, την ώρα που εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι πρωτότυπο θα είχε να προσφέρει το χιλιοστό τριακοσιοστό δέκατο πέμπτο παιχνίδι του είδους που θα βλέπαμε την τελευταία τριετία. Με τον καιρό και όσο EA και Epic έδιναν στη δημοσιότητα τρέιλερ του παιχνιδιού, μπήκα στο κλίμα και έτσι όταν έπεσε στα χέρια μου το δισκάκι του παιχνιδιού, ο μόνος προορισμός ήταν PS3 μου.

Ο καλός, ο κακός και ο αξούριστος. Αλλά με στυλ.

Το Bulletstorm είναι ένα FPS και εδώ, με μια μικρή δόση υπερβολής (ποιητική αδεία) εξαντλούνται και οι ομοιότητές του με τα υπόλοιπα παιχνίδια του είδους. Την ώρα που στα περισσότερα shooters πρώτου προσώπου, έχετε το δάχτυλο στη σκανδάλη και πυροβολείτε, ό,τι περπατάει, πετάει ή κολυμπάει, το Bulletstorm σας βάζει στο τριπάκι να σκεφτείτε, να τσεκάρετε τον χώρο γύρω σας και να τον εκμεταλλευτείτε. Α, και όλα αυτά ενώ αντίπαλοι ανοίγουν πυρ στο μέρος σας ή εφορμούν κατά πάνω σας. Γαμώ;

Το σενάριο του τίτλου υπάρχει απλά… για να υπάρχει. Ήρωας είναι ένας πολλά βαρύς τύπος, αλκοόλα του κερατά, μάγκας και καραμπουζουκλής απ’ αυτούς που πρώτα σκοτώνουν και μετά κάνουν ερωτήσεις. Αφού κατέσφαξε τον μισό γαλαξία με την παρέα του, αντιλαμβάνεται ότι ολ δε κλικ έχουν πέσει θύμα πλεκτάνης και έτσι αποφασίζει να κυνηγήσει τον αλήτη που τους την έστησε, να τον βρει και να τον κάνουν να φτύσει το γάλα που βύζαξε –μα πόσο πιο παραστατικός; Η αλήθεια είναι πως στα πρώτα δέκα λεπτά του παιχνιδιού πρέπει να ‘χα πάρει τη φάτσα του Scooby-Doo, προσπαθώντας να καταλάβω τι διάολο συνέβαινε στο Bulletstorm, μόλις όμως ξεκαθάρισαν κάποια βασικά πράγματα (ποιος είμαι, τι θέλω, πού πάω), όλα πήραν τον δρόμο τους.

Παρά λοιπόν το μάλλον απλοϊκό του σενάριο (βαρβατιλέ ήρωας, ένας βασικός υπέρκακος αντίπαλος, ο κλασσικός tech-Japanese, μια γκόμενα στη μέση κλπ), το Bulletstorm το προμοτάρει! Τα cut-scenes δίνουν και παίρνουν, οι διάλογοι προσθέτουν τον απαραίτητο «cheesy» χαρακτήρα στο όλο concept (σαν να ακούω τον Callahan να τα λέει με τον Bruce Willis στα Die Hard) και γενικώς η δράση διακόπτεται, πότε για να προχωρήσει παρακάτω η ιστορία και πότε για να κάνει loading το παιχνίδι –για κάθε chapter/act που αλλάζετε ή κάθε φορά που ψοφάτε, ετοιμαστείτε για loading, αργκ!

Βαρβατίλα. Αλλά με στυλ.

Το gameplay του Bulletstorm δεν εφευρίσκει τον τροχό. Τις περισσότερες φορές τρέχετε, σε κάποια φάση εμφανίζονται ένα μάτσο αντίπαλοι, τους καθαρίζετε, προχωράτε, εμφανίζονται κι άλλοι αντίπαλοι, τους ματακαθαρίζετε, ξανατρέχετε, σκάει boss αν είστε στο τέλος κάποιας act και loading screen. Βέβαια όλα αυτά έρχονται γαρνιρισμένα με κορυφαία set pieces και quick time events που θα δοκιμάσουν τα αντανακλαστικά σας ποικιλοτρόπως και προφανώς θα σας κρατήσουν σε εγρήγορση για όσο αφιερώνεστε ψυχί τε και σώματι στο παιχνίδι.