Blue Toad Murder Files: episodes 1&2

Τι; Δολοφονήσανε τον Blue Toad; Ε, καλά μωρέ, πώς κάνεις έτσι, θα πεταχτεί κάποιος εκ των Mario, Luigi και Yellow Toad να τον αναστήσει! [/τραγική, απαράδεκτη προσπάθεια για χιούμορ μετά από session New Super Mario Bros. Wii] Πέρα από την πλάκα, το συγκεκριμένο παιχνιδάκι του PSN ήταν ό,τι έπρεπε για ορεκτικό πριν από το Sherlock Holmes που λέμε να πάμε επιτέλους να δούμε με τον Κηπουρόπετρο μέσα στο Σ/Κ.

Αν βαριέστε να διαβάσετε το hands-on που είχε κάνει ο ίδιος ο Πετράκης πριν από λίγο καιρό ή απλώς γνωρίζετε νομίζετε ότι εγώ θα σας τα πω καλύτερα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Το Blue Toad Murder Files, είναι ένα επεισοδικής φύσης παιχνίδι, με τα δυο πρώτα από τα έξι συνολικά μέρη της φετινής(;) σεζόν να έχουν ήδη κυκλοφορήσει. Σε αντίθεση με ό,τι ίσως περιμένατε, παρά το αντικείμενό του, δεν πλησιάζει τόσο πολύ το είδος των adventures όσο αυτό των puzzles. Θα επανέλθω σε αυτό όμως αργότερα, αγαπητέ Watson…

 

Σύμφωνά με την ιστορία του BTMF, λαμβάνετε το ρόλο ενός διακεκριμένου υπαλλήλου της ομώνυμης εταιρείας ερευνών (έχετε 4 επιλογές χαρακτήρων, χωρίς αυτό όμως να επηρεάζει στον παραμικρό βαθμό το gameplay ή την εξέλιξη της ιστορίας). Για κάποιο λόγο, το αφεντικό σας σάς στέλνει για διακοπές(;) σε ένα μικρό, φιλήσυχο χωριουδάκι της βρετανικής επαρχίας με το ευφάνταστο όνομα Little Riddle, όπως τα δεκάδες που χαζεύω δεξιά και αριστερά στην Εθνική κάθε φορά που έχουμε εκτός έδρας αγώνα με τους Durham Wildcats. Πριν προλάβετε καλά-καλά να κατεβείτε από το τρένο όμως, η ηρεμία του χωριού διαταράσσεται από τον ξαφνικό φόνο του Δημάρχου, ο οποίος λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια σας. Συνειδητοποιώντας ότι οι διακοπές σας αναβλήθηκαν για ακόμα μια φορά, αναζητάτε όλους τους υπόπτους στην προσπάθεια ανεύρεσης του δολοφόνου ως άλλος Ηρακλής Που(α)ρό. Κάθε επεισόδιο ασχολείται προφανώς με ξεχωριστό έγκλημα που διαδραματίζεται στο Little Riddle (χωρίς να είναι απαραίτητο πως μιλάμε για φόνο), αφού το δεύτερο πραγματεύεται μια ληστεία και παρόλο που υπάρχει φαινομενικά μια συνέχεια, οι ιστορίες είναι αρκετά αυτόνομες ώστε να μπορούν να παιχτούν και ξεχωριστά χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα.

Από αισθητικής άποψης, το άκρως καρτουνίστικο στυλ θυμίζει έντονα τις άλλες δημιουργίες της εταιρείας, ενώ θετικό πρόσημο παίρνει και για την προσπάθειά του να αποδώσει κάπως το βρετανικό χιούμορ, με τον Αφηγητή να πετά ορισμένες καλές ατάκες. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα πως ακόμα και τις φωνές των γυναικείων χαρακτήρων, τις δανείζουν άντρες ηθοποιοί (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε… λες να είχαν τσιγαρόβηχα;)!

 

Όπως ανέφερα και πιο πάνω, αν και η περιγραφή σας προετοιμάζει για κάτι ανάμεσα σε adventure και επιτραπέζιο στυλ Cluedo, το gameplay του BTMF puzzle-οφέρνει αρκετά. Για την ακρίβεια, αυτό που έχετε να κάνετε είναι να παρακολουθείτε τα cut-scenes που προωθούν την ιστορία και να λύνετε τους –φαινομενικά άσχετους- γρίφους που θα σας ανατεθούν από τους κατοίκους του χωριού. Αν είστε κάτοχος DS και σας ακούγεται κάπως γνώριμο το σκηνικό, πράγματι το παιχνίδι Layton-ίζει σε μεγάλο βαθμό (συγχώρα με για την ιεροσυλία, προφέσορα!), χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Μάλιστα, ορισμένοι από τους γρίφους ήταν αρκετά έξυπνοι και πρωτότυποι (χωρίς να λείπουν και ορισμένες κλασικούρες), ενώ όλοι ήταν αρκούντως διαφορετικοί μεταξύ τους, σε αντίθεση με άλλους τίτλους του είδους που αναλώνονται σε παραλλαγές των ίδιων puzzles. Η βασική διαφορά του μηχανισμού του gameplay πάντως σε σχέση με το Layton, είναι ότι εδώ με το που παρουσιάζεται ο γρίφος στον παίκτη, τρέχει παράλληλα και ένα χρονόμετρο και μπορεί ο χρόνος επίλυσης να μην επηρεάζει την έκβαση της ιστορίας (για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα και αν δεν απαντήσετε ποτέ σωστά μπορείτε να προχωρήσετε), όμως δεν ξεπεράσετε κάποιο συγκεκριμένο όριο και βρείτε τη σωστή απάντηση χωρίς λάθη, κερδίζετε το απαραίτητο επαθλάκι σας για να τη λέτε στο διπλανό σας. “Διπλανός σας”, είπα; Θα επανέλθουμε και σε αυτό αργότερα, αγαπητέ Watson…