reviewsvideogames

Bloodborne: The Old Hunters

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: RPG, PEGI: 18+

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση και γίνεται με την ευκαιρία της διάθεσης του The Old Hunters, του DLC για το Bloodborne.

Bloodborne, το σκέτο

Στην αρχή αμφέβαλα. Αυτό που έπαιζα ήταν και δεν ήταν Souls. Ναι, βρισκόμουν καταμεσής ενός πλούσιου, κατασκότεινου κόσμου. Ναι, δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, πέρα από μία-δύο σημειώσεις που έλεγαν κάτι ακατάληπτα πράγματα για ένα μυστηριώδες Κυνήγι που λαμβάνει χώρα συγκεκριμένες νύχτες στους δρόμους της Yharnam, της βικτωριανής αισθητικής πόλης όπου διαδραματίζεται το νέο πόνημα του Miyazaki. Ναι, ένα χαμόγελο οικειότητας ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό μου όταν είδα τον πρώτο λυκάνθρωπο και κοίταξα τον εξοπλισμό μου. YOLO, που λέει η… νεολαία σήμερα. Μόνο που αυτή η έκφραση ακούγεται εκατό φορές πιο ειρωνική στα πλαίσια του Bloodborne.

 
 Καλώς ορίσατε σε έναν νέο εφιάλτη. Πολύ πιο οικείο και ανθρώπινο, μεν, αλλά αυτό τον κάνει ακόμη πιο ανατριχιαστικό.

Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Πρώτα από όλα, το ίδιο το σκηνικό έμοιαζε λίγο ασυνάρτητο. Όλοι μας είχαμε βιαστεί να χαρακτηρίσουμε την αισθητική του Bloodborne ως «βικτωριανή», αλλά έλειπε από το ντεκόρ η μηχανική τεχνολογία που συνδέει κανείς με αυτήν την εποχή. Πολύ σύντομα, συνειδητοποίησα ότι η Yharnam δεν παραπέμπει στη βικτωριανή εποχή, αλλά σε μια ελαφρώς προηγούμενη περίοδο, συγκεκριμένα την αποικιακή Αμερική. Η Yharnam έχει περισσότερα κοινά με τη Βοστώνη και το Σάλεμ του 18ου αιώνα, παρά με το Λονδίνο ή το Μάντσεστερ του 19ου αιώνα. Επίσης, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα καταδίωξης, όπως και η θεατρική γλώσσα των εχθρών που συναντά ο παίκτης  στο δρόμο του, συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα. Δεν βρισκόμαστε εδώ σε μια εποχή που η βιομηχανική επανάσταση και η άνοδος της τεχνολογίας υπόσχονται ένα λαμπρό μέλλον, ενώ παράλληλα ισοπεδώνουν τον άνθρωπο. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που ο άνθρωπος ισοπεδώνει τον άνθρωπο. Κρεμασμένα, τερατόμορφα (ή εσκεμμένα παραμορφωμένα) κουφάρια καίγονται σε πανύψηλους σταυρούς, ανθρωπόμορφα πλάσματα μολυσμένα με μια μυστηριώδη παθογένεια περιπολούν μαζικά στους δρόμους και κάθε κρυμμένος, απρόσωπος κάτοικος έχει πάντα την ίδια απάντηση, όταν ο ανώνυμος ήρωας χτυπήσει τη φωτισμένη πόρτα τους: φύγε από εδώ, είσαι ξένος, δεν θέλω να ξέρω τίποτα, εσύ φταις που βρέθηκες έξω μια τόσο επικίνδυνη νύχτα.

Είναι λες και όλο το σκηνικό είναι μια αλληγορία της ανθρώπινης μισαλλοδοξίας και δεισιδαιμονίας, το απόσταγμα μιας εποχής που άνθρωπος σκότωνε άνθρωπο επειδή πίστευε στο μάτι. Ίσως να είμαι υπερευαίσθητος, αλλά αυτή η συνειδητοποίηση με έκανε να βυθιστώ περισσότερο στην ατμόσφαιρα του Bloodborne και να κοιτάω προσεκτικά κάθε λεπτομέρεια: η θρησκευτική αρχιτεκτονική και τα αγάλματα δεν έχουν την ψυχρή, απόμακρη επιβλητικότητα των Souls, οι περισσότερες παραστάσεις είναι ανθρωπόμορφες και μελαγχολικές. Ακόμη και μερικά από τα πιο επιβλητικά τέρατα μοιάζουν να υποφέρουν. Μετά από διψήφιο αριθμό ωρών, έχω ακόμη χαραγμένη στο μυαλό μου τη φιγούρα ενός τσεκουροφόρου γίγαντα κοντά στην αρχή του παιχνιδιού που γονατίζει στα πονεμένα, αρθριτικά του γόνατα κάθε φορά που χτυπά με δύναμη.

Δεν μιλάμε απλώς για Dark Fantasy, όπως στα προηγούμενα παιχνίδια του Miyazaki. Το Bloodborne βγάζει μια απελπισία και ένα ψυχολογικό βάρος που ίσως θυμίσει σε πολλούς τα έργα των Poe και Lovecraft. Κάτι που δένει υπερβολικά αρμονικά με το θέμα της Νέας Αγγλίας που αναφέραμε παραπάνω για να είναι σύμπτωση. Συγχωρήστε μου την εκτενή αναφορά στην ατμόσφαιρα και στο περιβάλλον, αλλά θεωρώ ότι αυτά τα στοιχεία έχουν αποδοθεί τόσο αποτελεσματικά που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της όλης εμπειρίας.

 
 Το Hunter's Dream είναι το μοναδικό ασφαλές λιμάνι για τους Κυνηγούς του Bloodborne. Εδώ γίνεται η ανάπτυξη του χαρακτήρα, αλλά και η ανασυγκρότηση του παίκτη. Βέβαια, και εδώ, υπάρχουν πολλά που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά.

Πέρα από τον κόσμο, και οι ίδιοι οι μηχανισμοί του παιχνιδιού δεν είναι ακριβώς αυτό που περιμένει ο βετεράνος των Souls. Έχει αρκετά κοινά στοιχεία ώστε να φαντάζει οικείο, αλλά μόλις πας να στηριχτείς σε αυτά, σου δίνει το ένα ηχηρό χαστούκι μετά το άλλο. Ναι, οι εχθροί είναι πάντα επικίνδυνοι, ακόμη και με τις πιο βασικές τους επιθέσεις. Ναι, πρέπει να παρατηρείς προσεκτικά κάθε κίνηση και να αναζητάς το κατάλληλο άνοιγμα. Ναι, η απόσταση, η ταχύτητα και το ζύγισμα κάθε χτυπήματος έχει σημασία, όπως και η κατάλληλη στόχευση. Και κάπου εκεί αρχίζουν οι τρικλοποδιές. Πώς θα αμυνθείς ενάντια σε όλες αυτές τις φονικές επιθέσεις, όταν δεν υπάρχουν στο παιχνίδι ασπίδες και ισχυρές πανοπλίες; (πέρα από ένα ή δύο αντικείμενα που στην ουσία σατιρίζουν τους μηχανισμούς των Souls). Πώς θα προλάβεις να ζυγίσεις την απόσταση όταν οι εχθροί περιπολούν ακόμη και σε ομάδες των τριών και των τεσσάρων; Πώς θα σημαδέψεις το σημείο που θέλεις όταν όλα κινούνται τόσο γρήγορα, για τα δεδομένα των Souls;

Αν δεν κατανοήσεις ότι το παιχνίδι έχει όλες τις κατάλληλες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα (και σε μερικά επιπλέον που θα προκύψουν μετά), τότε δεν μπορείς να απολαύσεις πραγματικά αυτό που έχει να προσφέρει το Bloodborne. Σίγουρα, χρειάζεται κόπος, όπως και τρόπος. Αλλά κάποια στιγμή, όλα τα κομμάτια πέφτουν στη θέση τους και καταλαβαίνεις ότι ο Miyazaki έχει προσθέσει έναν ακόμη πυλώνα στο ανυπέρβλητο σύστημα μάχης του Souls. Η Τακτική, η οποία εξακολουθεί να δεσπόζει, κάνει ένα μικρό βήμα πίσω ώστε να έρθει μπροστά ο Ρυθμός (ή η Τεχνική, αν προτιμάτε). Όποια και αν είναι η παραλλαγή του ήρωα που θα επιλέξετε κατά τη δημιουργία χαρακτήρα, θα παρατηρήσετε ότι η κινητικότητα είναι το πιο σημαντικό σας όπλο. Και στα προηγούμενα Souls η κίνηση είχε τεράστια σημασία, με τον παίκτη να πρέπει να επιλέξει αν θα κινηθεί ελεύθερα ή αν θα κλειδώσει το στόχο του, ανάλογα με την περίσταση, αλλά εδώ μιλάμε για ένα σύστημα που μετά από λίγη ώρα «συγχωνεύεται» με τα αντανακλαστικά του παίκτη.

Όταν έχει έναν κλειδωμένο στόχο, ο χαρακτήρας σας στο Bloodborne μπορεί να «ρέει» γύρω του, με μια σειρά από ελιγμούς που διαφέρουν ανάλογα με την κατεύθυνση στην οποία κινείται, πάντα σχετικά με τον αντίπαλο. Ειδικά η κίνηση στα πλάγια είναι εξαιρετικά γρήγορη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα και την τελευταία στιγμή πριν από τα περισσότερα χτυπήματα. Για την ακρίβεια, υπάρχουν περιστάσεις που ο παίκτης ΠΡΕΠΕΙ να περιμένει την τελευταία στιγμή για να έχει τον κατάλληλο αντίκτυπο ο ελιγμός του, διαφορετικά θα τον προλάβει ο εχθρός με μια κίνηση που σε κάποιον μη… μυημένο μπορεί να μοιάζει άδικη. Όπως σε όλα τα Souls, οι εχθροί είναι ποικίλοι και θα δοκιμάσουν όλα τα όπλα που έχετε στη διάθεσή σας. Όμως στο Bloodborne έχουν μια αδυσώπητη, δυναμική επιθετικότητα που δεν σου επιτρέπει να βασιστείς στα παλιά σου ένστικτα. Για την ακρίβεια, το σύστημα μάχης είναι σχεδιασμένο για να σε ανταμείβει ακριβώς όταν καταφέρνεις να σπάσεις τις παλιές συνήθειες.

 
 Υπάρχουν σύμμαχοι ακόμα και στα πιο σκοτεινά σημεία. Χρησιμοποιούμε τον όρο "σύμμαχοι" εντελώς σχηματικά, βέβαια, όπως και στα Souls.

Το πιο σημαντικό δείγμα αυτής της προσέγγισης είναι η δυνατότητα ανάκτησης της χαμένης ζωής από την προηγούμενη επίθεση που δέχτηκε ο χαρακτήρας. Μόλις δεχτεί κάποιο χτύπημα, η γραμμή ζωής του ήρωα δεν μειώνεται αμέσως, αλλά αλλάζει απόχρωση και μειώνεται σταδιακά. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, κάθε χτύπημα που καταφέρνει ο παίκτης στον αντίπαλο που τον χτύπησε, αποκαθιστά μέρος της ζωής που χάθηκε, ανάλογα με τη ζημιά που προκαλεί και ο ίδιος ο παίκτης. Είναι ένα πανίσχυρο κίνητρο για να κινηθεί ο παίκτης πιο επιθετικά, το οποίο βέβαια εξακολουθεί να ενέχει ένα αυξημένο ρίσκο. Την πρώτη φορά όμως που θα πιάσετε τον εαυτό σας να χρησιμοποιεί το σύστημα των ελιγμών για να κινηθείτε ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ του απειλητικού εχθρού που μόλις σας χτύπησε, θα συνειδητοποιήσετε ότι μόλις αφήσατε πίσω σας συνήθειες ετών και, επιτέλους, ότι το Bloodborne έχει περισσότερες διαφορές, παρά ομοιότητες με τα Souls.

Πέρα από τα προαναφερθέντα, η πιο ριζική από αυτές τις διαφορές είναι η έμφαση στην τακτική, αντί για τον εξοπλισμό. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, στο Bloodborne δεν υπάρχουν λάφυρα. Ούτε οι ατελείωτοι κατάλογοι με όπλα και πανοπλίες. Υπάρχει ένα κεντρικό σύστημα διανομής με διάφορους vendors, οι οποίοι ξεκλειδώνονται στην πορεία του παιχνιδιού με το Insight, ένα αφηρημένο ποσοτικό νόμισμα στο στυλ του Humanity από τα Dark Souls, το οποίο επηρεάζει το παιχνίδι με διάφορους τρόπους (που καλό είναι να ανακαλύψετε μόνοι σας). Οι vendors προσφέρουν διάφορα αντικείμενα, από τα πιο βασικά, μέχρι τα πιο σπάνια που ξεκλειδώνονται μόνο με συγκεκριμένα εμβλήματα που πέφτουν από τους bosses ή κρύβονται σε σημεία του χάρτη που βρίσκονται εκτός της πεπατημένης. 

Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι λείπει το βάθος. Πέρα από το γεγονός ότι κάθε όπλο έχει τεράστιες διαφορές από το επόμενο, κάθε ένα από τα όπλα έχει δύο μορφές, μία ταχύτερη για μάχη από κοντά και μία πιο δυσκίνητη για χτυπήματα σε μεγαλύτερη απόσταση. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της κάθε μορφής είναι προφανή από τακτικής άποψης, αλλά σε μια πολύ σημαντική προσθήκη για τη σειρά, η εναλλαγή από τη μια μορφή στην άλλη λειτουργεί και ως συνδετικός κρίκος για τη δημιουργία αυτοσχέδιων combos, ανταμείβοντας τους πιο τεχνικούς παίκτες με περισσότερη ζημιά ή ευκολότερους τρόπους ανάκτησης της ζωής τους. Με λίγα λόγια, κάθε όπλο του Bloodborne ισοδυναμεί τουλάχιστον με δύο των Souls.

Σε αυτόν τον σημαντικό διαχωρισμό έρχεται να προστεθεί και το στοιχείο των πυροβόλων όπλων. Αν και αυτό δεν ισχύει για όλα τα είδη όπλων, καθώς μερικά απαιτούν τη χρήση δύο χεριών, τις περισσότερες φορές ο παίκτης θα έχει πρόσβαση σε ένα δευτερεύον πυροβόλο όπλο με εξαιρετικά περιορισμένα πυρομαχικά, το οποίο δεν εξυπηρετεί τόσο τη ζημιά που κάνει, αλλά λειτουργεί ως εργαλείο τακτικής. Υπάρχουν όπλα με μεγάλη διασπορά πυρών που έχουν στόχο την απώθηση εχθρών και την καταστολή των επιπλέον αντιπάλων που θα προσελκύσει ο παίκτης, ενώ άλλα είναι πιο αποτελεσματικά ενάντια σε μεμονωμένους στόχους. Ωστόσο, η βασική χρήση των όπλων είναι η διακοπή των επιθέσεων των αντιπάλων. Με το σωστό συγχρονισμό, ο παίκτης μπορεί να πυροβολήσει την κατάλληλη στιγμή και να εξουδετερώσει για μικρό χρονικό διάστημα έναν επιτιθέμενο, ώστε να μπορεί στη συνέχεια να τον χτυπήσει με μια εξαιρετικά δυνατή επίθεση που θα αφαιρέσει μεγάλο μέρος της ζωής του. Η αποτελεσματικότητα αυτής της τακτικής εξαρτάται από το όπλο, βέβαια, καθώς δεν είναι το ίδιο αξιόπιστα στην ακινητοποίηση του αντιπάλου, ούτε έχουν την ίδια εμβέλεια και πεδίο επιρροής.

 
 Ο διάλογος ακούγεται λιγότερο σουρεαλιστικός από τα Souls, ίσως επειδή έχει δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στη μετάφραση και φανερώνει μια απαισιόδοξη κοσμοθεωρία, ακόμα και από τους χαρακτήρες που μπορούν να θεωρηθούν "μέντορες".

Όλα αυτά σημαίνουν ότι το Bloodborne προσφέρει μεν  μια μεγάλη ποικιλία τακτικών και προσεγγίσεων, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν τα Souls. Υπάρχουν παίκτες που επικεντρώνονται στα combos, άλλοι που προτιμούν βαριά όπλα από μεσαία απόσταση, ενώ υπάρχει και η κάπως… μερακλίδικη οδός της μάχης από απόσταση, η οποία απαιτεί ορισμένα συγκεκριμένα εργαλεία, τεράστιες ποσότητες σφαιρών και έμφαση στο κάπως παραγνωρισμένο χαρακτηριστικό του Bloodtinge. Υπάρχει ακόμα και ένα μαγικό στοιχείο που διατρανώνεται κάπως στη συνέχεια, το οποίο προσφέρει σημαντική, αλλά διακριτική υποστήριξη σε διάφορες τακτικές προσεγγίσεις.

Πέρα, όμως, από τους πειραματισμούς, είναι περισσότερο από εμφανές ότι στο Bloodborne έχει εργαστεί η «πρωτοκλασάτη» ομάδα της From, σε αντίθεση με το Dark Souls 2, το οποίο ήταν μεν ποιοτικότατο, αλλά δεν είχε την ευρηματικότητα των Demon’s και Dark Souls. Τα επίπεδα είναι εκτενή και αναδιπλώνονται μεταξύ τους με πραγματικά ιδιοφυείς τρόπους, ενώ κάθε σκηνικό διαδέχεται το άλλο με έναν εξαιρετικά οργανικό τρόπο που φέρνει λίγο στο νου το Castlevania. Η φαντασία είναι διάχυτη παντού, τόσο στο περιβάλλον όσο και στο σχεδιασμό των πλασμάτων που πραγματικά ζωντανεύουν με φανατική λεπτομέρεια και εκπληκτικό animation που μαγεύει με το δυναμισμό του.

Αλλά και στον τεχνικό τομέα υπάρχει μια τεράστια βελτίωση σε σύγκριση με τα Souls, τουλάχιστον στις κονσόλες. Οι υφές είναι τόσο ανάγλυφες, οι λεπτομέρειες τόσο ζωηρές και μια σειρά από προηγμένα εφέ που χρησιμοποιούνται (έτσι, για αλλαγή) με διακριτικό και καλλιτεχνικά άρτιο τρόπο, όπως, για παράδειγμα, το tessellation, κάνουν την εικόνα πιο μαγευτική από ποτέ. Επιτέλους, η From προσφέρει έναν τίτλο που εντυπωσιάζει όχι μόνο με τον καλλιτεχνικό σχεδιασμό, αλλά και με την τεχνική υλοποίησή του. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, δεν έχει καταφέρει να αποφύγει ούτε αυτός ο τίτλος μερικά σοβαρά παραστρατήματα στον τεχνικό τομέα, όπως είναι το τονισμένο aliasing που μερικές φορές γίνεται ενοχλητικό, όπως και το ασταθές frame rate, το οποίο μπορεί να δυσχεράνει ορισμένες μάχες, ειδικά αν συνυπολογίσουμε το πιο επιθετικό στυλ παιχνιδιού. Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, αυτά τα θέματα είναι λίγο-πολύ αναμενόμενα στους τίτλους της From, ενώ το συνολικό αποτέλεσμα είναι σαφώς πιο ομαλό από τα προηγούμενα Souls στις κονσόλες. Επιπλέον, παρατηρούνται απώλειες στην ταχύτητα απόκρισης του χειριστηρίου σε μη απαιτητικές σκηνές, ενώ άλλες σκηνές που δείχνουν πιο απαιτητικές δεν έχουν το ίδιο πρόβλημα, πράγμα που υποδεικνύει ότι μάλλον έχουμε θέματα με το pacing της απεικόνισης των καρέ, παρά με το ίδιο το frame rate. Αυτά τα θέματα γίνονται ακόμη πιο σοβαρά στο co-op, το οποίο παίζει λίγο με τα νεύρα του παίκτη. Από τη μία πλευρά, χρησιμοποιεί ένα πολύ πιο προσιτό και λογικό σύστημα σε σχέση με τα Souls, αλλά από την άλλη επηρεάζει σημαντικά την απόδοση του παιχνιδιού, κάνοντας τον παίκτη να διστάζει. Αυτά τα θέματα δεν υπάρχουν στην περίπτωση του PvP, ενώ και οι εισβολές είναι λιγότερο ενοχλητικές σε σχέση με τα Souls.

 
 Πρόκειται εμφανώς για τρολάρισμα. Τι, όχι;

Ωστόσο, το πιο σημαντικό τεχνικό θέμα, και αυτό που επηρεάζει την ίδια την εμπειρία του παιχνιδιού περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα, είναι οι πραγματικά τραγικοί χρόνοι φόρτωσης, οι οποίοι ανταγωνίζονται πολλές φορές και αυτούς του… Destiny. Σε ένα άλλο είδος παιχνιδιού δεν θα είχε τόση σημασία, αλλά σε έναν τίτλο που βασίζεται στην εκπαίδευση του παίκτη μέσα από τους συχνούς θανάτους, είναι πολύ σημαντικοί και υποβαθμίζουν τη συνολική εντύπωση. Είναι ένα θέμα που αποκλείεται να μην πρόσεξαν οι δημιουργοί του τίτλου και αυτό αποδεικνύεται από την ταχύτατη ανακοίνωση περί επερχόμενου patch. Παρόλα αυτά, ο τίτλος κυκλοφόρησε με αυτό το πολύ σημαντικό σφάλμα και αυτό πρέπει να του καταλογιστεί.

Κλείνοντας, αν και είχα αρχικά τις αμφιβολίες μου, πλέον είμαι βέβαιος ότι το Bloodborne είναι ένα από τα αριστουργήματα της From. Δεν είναι απαραίτητα η εξέλιξη των Souls, αλλά μια ξεχωριστή κατεύθυνση που εστιάζει σε διαφορετικές πλευρές της εμπειρίας, διατηρώντας τον ίδιο, ασυναγώνιστο κορμό. Από πολλές απόψεις, είναι ένα διαφορετικό παιχνίδι που αφηγείται μια διαφορετική ιστορία και προκαλεί μερικές φορές διαφορετικά συναισθήματα. Είναι ένα σκοτεινό κομψοτέχνημα που τραβά τις χορδές των αντανακλαστικών, του μυαλού και της καρδιάς με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο. Βέβαια, δεν είναι για όλους. Αλλά αυτό το γνωρίζατε ήδη.

Bloodborne: The Old Hunters

Είναι πραγματικά απολαυστικό όταν ένα κορυφαίο παιχνίδι, ίσως το καλύτερο αποκλειστικό της χρονιάς κατά τη γνώμη μου, έχει τόσο καλή μεταχείριση μετά την κυκλοφορία του. Μετρημένες και ουσιαστικές ενημερώσεις, βελτιώσεις στον δικτυακό κώδικα και τώρα το DLC που του αξίζει. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, το Old Hunters είχε σχεδιαστεί αρχικά ως δύο DLC, αλλά σε μια όχι και τόσο χαρακτηριστική για τα δεδομένα της Sony κρίση γενναιοδωρίας (και λογικής), αποφασίστηκε τελικά να κυκλοφορήσει με τη μορφή ενός μεγάλου expansion που κλείνει οριστικά το (πρώτο;) κεφάλαιο του Bloodborne.

Τα νέα όπλα του Bloodborne πολλές φορές λειτουργούν ως νέες κλάσεις χαρακτήρων 

Το The Old Hunters εξελίσσεται σε έναν παράλληλο κόσμο με την Yharnam, έναν κόσμο όπου καταλήγουν οι κυνηγοί όταν λυγίζουν από την κατάρα. Μη με ρωτάτε ποια κατάρα, γιατί είναι spoiler για όσους δεν έχουν παίξει ακόμα το Bloodborne (μη φοβάστε, δεν είναι τόσο δύσκολο, σε αντίθεση με το ίδιο το Old Hunters). Όπως θα περιμένατε από έναν τόσο σκοτεινό τίτλο, ο ονειρικός κόσμος του Hunter’s Nightmare είναι ένας αντικατοπτρισμός της Yharnam και των γύρω περιοχών, με τη διαφορά ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Ναι, τόσο ευχάριστα. Ο παίκτης είναι ένας επισκέπτης, αλλά και ένας κήρυκας της καταστροφής, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια του τη φύση, εξερευνώντας το παρελθόν. Το γεγονός ότι το expansion διαδραματίζεται σε έναν παράλληλο κόσμο επιτρέπει στους δημιουργούς του τίτλου να εμβαθύνουν σε ορισμένα σκηνικά, αλλά και να παίξουν ακόμη πιο επιτυχημένα με το μηχανισμό του Insight που φανερώνει τον «πραγματικό» κόσμο πίσω από την αυλαία της επιφανειακής πραγματικότητας.

Θα μπορούσα πάλι να γράψω τόνους κειμένου για την απίστευτη περιστασιακή σκηνοθεσία και αίσθηση του δραματικού που χαρακτηρίζει το Bloodborne, αλλά δεν έχει νόημα, το έχω κάνει ήδη στο review του αρχικού τίτλου. Όπως έγραψα και στην αρχή, για το Old Hunters αρκεί να πούμε ότι είναι το expansion που αξίζει αυτός ο τίτλος. Είναι μεγάλο, καθώς ακόμα και αν βγάλετε όλα τα bosses με την πρώτη, σίγουρα θα χρειαστείτε διψήφιες ώρες για να το δείτε όλο. Είναι πανέμορφο και περιέχει αρκετές στιλιστικές εκπλήξεις. Προσθέτει πολύ ενδιαφέροντες νέους εχθρούς (ετοιμαστείτε για πολλούς κυνηγούς που πλέον κάνουν και respawn) και ακόμη πιο ενδιαφέροντα όπλα που δίνουν έμφαση και στα δευτερεύοντα στατιστικά του χαρακτήρα σας. Επιπλέον, είναι σαφώς πιο δύσκολο. Υπολογίστε γύρω στο επίπεδο 60-65 αν δεν έχετε ξεκινήσει κάποιο New Game+. Αν έχετε ξεκινήσει και δεν έχετε προχωρήσει πάρα πολύ… καλή τύχη, ίσως να είναι καλύτερα να ξοδέψετε το Insight σας, γιατί αλλιώς θα είναι μαρτύριο. Η τιμή είναι λίγο τσουχτερή, αλλά αν το δούμε για αυτό που είναι, δηλαδή ένα πλήρες expansion και όχι μια συλλογή από DLC, είναι κι αυτή μια χαρά. Αγοράστε άφοβα.

 

Η πιο ατμοσφαιρική, υποβλητική, απαιτητική, αλλά και φρέσκια εμπειρία που μπορεί να απολαύσει κανείς σε ένα action RPG με έμφαση στη μάχη. Η From συνεχίζει να προσφέρει ορισμένους από τους πιο αξιομνημόνευτους κόσμους στην ιστορία του gaming με μια αξιοζήλευτη προσήλωση στους μηχανισμούς και στην τεχνική. Πολύ ικανοποιητικό περιεχόμενο και, επιτέλους, πραγματικό endgame για το co-op.
Όπως και όλα τα RPG της From, θέλει μια μικρή φλέβα μαζοχισμού για να το απολαύσει κανείς στο έπακρο. Σημαντικά τεχνικά θέματα, με σημαντικότερους τους εγκληματικούς χρόνους αναμονής κατά το φόρτωμα. Δεν είναι ωραίο να περνάς μέρος της εμπειρίας κοιτάζοντας το λογότυπο του παιχνιδιού.
9+

 

8 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
pirederas
15:43 31.03.15 pirederas χωρίς τίτλο
Το Bloodborne είναι μια παραλλαγή των Souls. Έχουν τον ίδιο σχεδιαστικό πυρήνα, αλλά εκφράζονται διαφορετικά. Τα Souls απαιτούν turtling (υψωμένη ασπίδα και έχει ο Θεός...), το Bloodborne θέλει φουλ επίθεση, αλλά όχι ανεγκέφαλα, γιατί ασπίδες και πανοπλίες τέλος.

Μια σημαντική προσθήκη, το regain system, θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη παγίδα που έχει στήσει ο Miyazaki. Όταν υφίστασαι χτυπήματα, είναι μεγάλος ο πειρασμός να ανταποδώσεις αμέσως για να heal-άρεις, αλλά έτσι πέφτεις στο στόμα του λύκου, ειδικά αν είσαι περικυκλωμένος από 5 mobs. Πραγματικά γελάω όταν σκέφτομαι πόσοι την πάτησαν και έβριζαν, αλλά τα λέω όντας απ' έξω ;)

Anyway, το Bloodbrne επιβεβαίωσε το hype, παρά τα προβλήματα που έχει (μεγάλοι χρόνοι φόρτωσης, game progress bug, frame pacing, προβλήματα με το co-op). Σίγουρη αγορά με το που πάρω το PS4.

paokman
16:39 31.03.15 paokman RE: χωρίς τίτλο
Παρομοίως!

Dismiss
16:43 31.03.15 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Δεν βρήκα προβλήματα με το co-op, αντιθέτως λειτουργεί πολύ ομαλά. Δυστυχώς, όμως, ρίχνει το frame rate, με πάνω από έναν συμπαίκτη.

exempetse
09:33 13.04.15 exempetse χωρίς τίτλο
Έχω να σχολιάσω τερματίζοντας το game κάτι που δεν αναφέρθηκε εδώ πέρα....Παρόλο που το κομμάτι του gameplay το βρήκα ικανοποιητικό και challenging δεν με ικανοποίησε η ιστορία..Να έχεις πραγματικά ΛΙΩΣΕΙ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΘΑΝΑΤΟ και αφού βγάλεις Bosses Κρυφά Bosses και ότι έχει ξεράσει η αρρωστημένη φαντασία των developers βλέπεις ένα cutscene που λες okay....τι έγινε τώρα?Και μη μου πείτε ότι έχει 3 διαφορετικά endings γιατί το 1 είναι χειρότερο από το άλλο...Και ερωτήματα ερωτήματα...ΠΟΙΟΣ ήταν ο πρωταγωνιστής ΠΟΙΟ το background του ΠΩΣ βρέθηκε εκέι ΤΙ ήταν αυτό το μέρος ΓΙΑΤΙ μπήκε στον εφιάλτη μέσα ΤΙ είναι αυτή η βραδιά κυνηγιού και χίλια 2 άλλα....Το μόνο που έβρισκα από σημειώσεις ήταν κάτι λακωνικές ασυναρτησίες.Επαναλαμβάνω σαν εμπειρία gaming ήταν χορταστική αλλά αν είχε τη κινηματογραφική αισθητική του order 1886 με το ίδιο gameplay θα μιλούσα για έπος...Τώρα έχω μείνει μετά τον τερματισμό με τα ίδια συναισθήματα όταν κοιτούσα την απλή λιτή ασπρόμαυρη οθόνη φορτώματος για χιλιοστή φορά να μου λέει BLOODBORNE...Και περίμενα....Και περίμενα..

Dismiss
11:11 13.04.15 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Δεν έχεις παίξει τη σειρά Souls, να υποθέσω. Έτσι είναι σε όλα, η μυθολογία υπάρχει, αλλά τη μαντεύεις μόνος σου, από τις σημειώσεις, τις επιγραφές και τα ίχνη που αφήνουν οι χαρακτήρες. Υπάρχουν wiki με συζητήσεις και τα στοιχεία που έχουν μαζέψει όλοι οι παίκτες.

exempetse
11:25 13.04.15 exempetse χωρίς τίτλο
όχι δεν την έπαιξα το Bloodborne είναι το πρώτο.Τι εννοείς ακριβώς τη μαντεύεις μόνος σου?ότι σημειώσεις βρήκα ήταν λακωνικές και ασυνάρτητες δεν ένιωθα καμιά εξέλιξη στην ανάπτυξη της ιστορίας του χαρακτήρα μόνο πέθαινα, έβρισκα τα shortcut, έτρεχα μέχρι εκεί, boss, πέθαινα, πέθαινα, πάει το boss, τερματισμός!Εννοείς επιγραφές και ίχνη που αφήνουν άλλοι χαρακτήρες στο online μάλλον...Δεν έχω PS PLUS συνδρομή οπότε αυτό το κομμάτι το άφησα απ έξω...

pirederas
14:21 13.04.15 pirederas RE: χωρίς τίτλο
Τα Souls παιχνίδια και το Bloodborne έχουν μια μινιμαλιστική, αφηρημένη και αλληγορική ιστορία, η οποία ξεδιπλώνεται κυρίως από τις περιγραφές των αντικειμένων που μαζεύεις (item description). Ο παίκτης χειρίζεται πάντα έναν ανώνυμο χαρακτήρα (που επειδή είναι ανώνυμος και χωρίς λοιπές πληροφορίες, δεν τον λες και χαρακτήρα...), άρα πρωταγωνιστής είναι ουσιαστικά ο ίδιος ο παίκτης. Δεν είναι μια γραμμική ιστορία με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που ξετυλίγεται σε cut-scenes όπως στα Metal Gear Solid, Uncharted, και άλλα παιχνίδια. Μαζεύεις κομμάτια της ιστορίας, σαν τα κομμάτια ενός puzzle. Σαν να είσαι detective και πρέπει να βγάλεις άκρη με ελάχιστες πληροφορίες. Επειδή δεν θα μαζέψεις όλα τα αντικείμενα, θα σου λείψουν πληροφορίες, οπότε για συμπλήρωμα ψάξε στο internet για μια ολοκληρωμένη απόδοση και ερμηνεία της ιστορίας του Bloodborne από παίκτες που έλιωσαν το παιχνίδι και μοιράστηκαν γνώσεις με την κοινότητα.

Οι online παίκτες δεν αφήνουν story bits παρά μόνο gameplay hints (π.χ. "κάνε summon κάποιον για βοήθεια") ή παγίδες (π.χ. "παρακάτω έχει θησαυρό", πας στο δωμάτιο όπου σε περιμένουν πολλά mobs και την πατάς ;Ρ), οπότε μην σε απασχολεί το online για το σενάριο.

agrimi78
21:34 13.04.15 agrimi78 χωρίς τίτλο
Αυτή η "ασάφεια" που υπάρχει με την ιστορία είναι μια από τις μεγαλύτερες γοητείες του παιχνιδιού.
Αφήνει τον παίκτη να ενώνει τα κομμάτια του puzzle (όσα μπορεί) και έτσι δημιουργεί ο κάθε παίχτης μια δίκη του εκδοχη της ιστορίας.
Αρχίζεις να φαντάζεσαι πράγματα και γίνεσαι δύσπιστος απέναντι σε κάθε non playable character που συναντάς προσπαθώντας να κατανοήσεις τα κίνητρα του καθενός.
Υποτίθεται ότι στέλνεις ανθρώπους σε ένα ασφαλές μέρος αλλά τι γίνεται αν τους στέλνεις στην αγκαλιά ενός μανιακου?

Για το παιχνίδι τι να πω - παράνοια!

Ενώ στην αρχή θεωρείς ότι η Yharnam είναι μια εχθρική πόλη πρέπει να βγεις στα γύρω δάση για να καταλάβεις ότι η πόλη είναι μια "όαση" ασφαλείας σε σχέση με ότι θα συναντήσεις εκεί.
Αρχίζεις να βυθίζεσαι στον εφιάλτη, στην παράνοια, το παιχνίδι είναι ένα descent to madness..

Πραγματικά το πιο ανεπιτήδευτα horror παιχνίδι που έχει βγει ποτέ- η ατμόσφαιρα του έχει μια άγρια ομορφιά.
Έπος...