BioShock 2

Το πρώτο BioShock ήταν μια μοναδική εμπειρία για ‘μένα. Όσοι έχουν διαβάσει το σχετικό review (ω ναι, από τα πρώτα του byteme!) ενδεχομένως να το γνωρίζουν ήδη αλλά με το παιχνίδι της Irrational Games είχα πάθει την πλάκα μου. Αν και τα FPS παραδοσιακά δεν αποτελούν την πρώτη μου επιλογή, το συγκεκριμένο όχι απλά το είχα παίξει αλλά είχα προχωρήσει μέχρι και σε αναβάθμιση στο PC μου για να το απολαύσω σε όλο του το μεγαλείο –σε βαθμό τέτοιο που έβαζα τον φίλο μου τον Χρήστο (τον… γνωστό!) να παίζει ενώ εγώ καθόμουν και χάζευα το παιχνίδι!

Εδώ λοιπόν τίθεται το πρώτο μεγάλο ερώτημα: πώς διάολο καταφέρνεις να κάνεις ένα sequel καλύτερο απ’ το πρώτο παιχνίδι και χωρίς να επαναλαμβάνεσαι όταν αυτό ήταν –κατά την ταπεινή μου άποψη- ένα «γνήσιο δεκάρι»; Η αλήθεια είναι ότι στην 2K Marin δεν τα κατάφεραν ακριβώς, ωστόσο ακόμα κι έτσι, το BioShock 2 είναι μια εμπειρία που όπως και αυτή του προκατόχου του, θα σας μείνει αξέχαστη.

Who’s your (big) daddy?

Τα γεγονότα του BioShock 2 εξελίσσονται 10 χρόνια μετά από αυτά του πρώτου παιχνιδιού. Ο Andrew Ryan αποτελεί παρελθόν και τη θέση του στο τιμόνι της Rapture έχει πάρει η Sofia Lamb, μια εκ διαμέτρου αντίθετη προσωπικότητα σε σχέση με αυτή του πρώην ηγέτη της υποβρύχιας πόλης αφού ο πρώτος αποσκοπούσε στην ολοκλήρωση του ανθρώπου ως έμβιο ον και χαρακτήρα τη στιγμή που η δεύτερη βάζει πάνω απ’ όλα το συμφέρον των πολλών. Εσείς αναλαμβάνετε τον ρόλο ενός από τους μεγαλύτερους εφιάλτες σας στο πρώτο παιχνίδι, ενός Big Daddy ο οποίος δέκα χρόνια πριν χωρίστηκε με βίαιο τρόπο (πιο βίαιος δεν γίνεται) από τη Little Sister που προστάτευε μιας και είχε την ατυχία να πέσει στην κόρη της Lamb. Εν πάση περιπτώσει, ο Big Daddy σας ξυπνάει και κάπου εκεί αρχίζει ένα ταξίδι στους διαδρόμους της Rapture, ψάχνοντας το «κοριτσάκι» του.

Παίρνω ως δεδομένο το ότι έχετε παίξει το πρώτο παιχνίδι. Αν όχι, τότε συγκρατηθείτε και πριν τρέξετε το BioShock 2, κάντε μια χάρη στους εαυτούς σας και αφιερώστε λίγο χρόνο στον αρχικό τίτλο, θα τον αξίζει και με το παραπάνω. Το BioShock 2 προσπαθεί να σας βάλει στον πνεύμα του μέσω ηχογραφημένων μηνυμάτων που θα βρίσκετε στο διάβα σας, καθόλου άσχημη ιδέα αλλά ανεπαρκής κατά τη γνώμη μου αν δεν είστε ήδη εξοικειωμένοι με τη Rapture και την ιστορία της. Από τα πρώτα σας –θορυβώδη- βήματα θα νιώσετε να σας περιβάλλει μια οικειότητα αφού στην ουσία ο παράδεισος που οραματίστηκε ο Ryan ελάχιστα έχει αλλάξει από την τελευταία σας επίσκεψη. Η οικειότητα αυτή είναι υπεύθυνη για την απώλεια μεγάλου τμήματος από το μυστήριο που χαρακτήριζε το πρώτο παιχνίδι: πλέον γνωρίζετε τι τρέχει στη Rapture, τι θα συναντήσετε και κυρίως τι να περιμένετε. Η ατμόσφαιρα του BioShock 2 είναι εξίσου επιβλητική και ολοκληρωτική με αυτή του πρώτου τίτλου, της λείπει όμως αυτό το πέπλο μυστηρίου που τόσο απαλά σκέπαζε την τελευταία.

Σε αυτό συμβάλλει σημαντικά και ο καινούριος ρόλος σας. Μην ξεχνάτε ότι πλέον απέχετε σημαντικά από το προφίλ ενός τυπικού κοινού θνητού (…ας πούμε) έχοντας μπει στη στολή ενός Big Daddy (και μάλιστα εκ των πρώτων που δημιουργήθηκαν στη Rapture), του χειρότερου εχθρού που θα μπορούσε να σας τύχει στο BioShock. Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να με γεμίσει με μια σιγουριά, μια βεβαιότητα πως ό,τι και να μου ‘βγαινε από την πρώτη γωνία, θα το έσφαζα στο γόνατο πριν προλάβει να αντιδράσει. Δεν είχα και πολύ άδικο, τουλάχιστον για το μεσαίο επίπεδο δυσκολίας αφού στο ανώτατο, οι αντίπαλοί σας θα κάνουν πάρτι. Ακόμα κι ως Big Daddy, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που θα δυσκολευτείτε, ειδικά όταν εκεί που οι splicers σάς έχουν περικυκλώσει, σκάσει μύτη απ’ το βάθος κι ένας brute που με μια-δυο του επιθέσεις μπορεί να σας στείλει να συναντήσετε τον… Ryan.