reviewsvideogames

Beat City

του Πέτρου "Sir Pretender" Κηπουρόπουλου
η παρουσίαση έγινε σε: DS - import
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: casual, PEGI: 7+

Τα rhythm games που τόσο της μόδας είναι τελευταία (ευτυχώς, σαν να χαλαρώνουν κάπως τα πράγματα) ποτέ δεν με τρέλαναν. Ίσως να φταίει που ανέκαθεν δεν με τρέλαινε η ιδέα να παίξω κάποιο μουσικό όργανο (η προσπάθεια της καθηγήτριας μουσικής στην πρώτη γυμνασίου να μας μάθει να πάιζουμε… φλογέρα λες και εκπαιδευόμασταν για τσοπάνηδες θέλω να πιστεύω ότι δεν σχετίζεται με αυτό) αφού η κλίση μου ήταν καθαρά προς το τραγούδι –ο Κλάδης έχει εμπειρία, ρωτήστε τον να σας πει! Εν πάση περιπτώσει, στην κατηγορία των rhythm τίτλων κατατάσσεται και το Beat City, ένα παιχνίδι από την THQ το οποίο υιοθετεί ένα έξυπνο concept κι ένα ευχάριστο στυλάκι.

Γιο, αμ ον δε μπιτ ντιούντ!

Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του παιχνιδιού, στο Beat City δεν έχετε να κάνετε με κιθάρες, βιολιά και νταούλια αλλά αγνό και καθαρό beat –ούτε καν τα σουξεδάκια που παίζει ο Τσαουσόπουλος στον Deejay. Βάλτε τη χούφτα μπροστά στο στόμα σας και φυσάτε περιοδικά και με ρυθμό. Ε, φανταστείτε ότι έναν τέτοιο σκοπό (ευτυχώς με αρκετές παραλλαγές, από μελωδίες που θα έπαιζε ο Best μέχρι themes που παραπέμπουν σε… Super Mario) πιάνετε με τις κινήσεις σας στο παιχνίδι το οποίο, κρατηθείτε, έχει και σενάριο (εξελίσσεται με στατικές εικόνες τύπου κόμικ): η Beat City κινδυνεύει κι εσείς, ένα πολύ funky ανθρωποειδές ονόματι Groovy Whale με ένα ηχείο στο κούτελο που θυμίζει τρύπα από οβίδα, προσπαθείτε με όπλο τον ρυθμό της μουσικής σας να της ξαναδώσετε τη χαμένη της λάμψη!

Η οθόνη σας ξεκινά σαν μια παλέτα του γκρι για να καταλήξει σε μια φορητή απομίμηση του Medrano -κοινώς, τσίρκουλο!

Το όλο στυλ του gameplay του Beat City θυμίζει Guitar Hero και Rock Band, λογικό αν σκεφτείτε ότι ανήκουν στο ίδιο είδος. Εν αντιθέσει με τα προαναφερθέντα όμως, εδώ δεν υπάρχει κιθάρα αλλά beat, οπότε οι χορδές απορρίπτονται. Αντίθετα, υπάρχουν τρεις κινήσεις: το απλό άγγιγμα στην οθόνη, το παρατεταμένο και το σύρσιμο του stylus. Κρατάτε μάλιστα το DS σαν βιβλίο (κατακόρυφα) έχοντας τον νου σας στην αριστερή οθόνη (για τους δεξιόχειρες) και αλληλεπιδρώντας με το παιχνίδι στη δεξιά. Πριν από κάθε επίπεδο, θα έχετε τη δυνατότητα να παίξετε ένα tutorial το οποίο θα σας βάζει στο κλίμα δείχνοντάς σας τι πρέπει να κάνετε κατά τη διάρκεια της πίστας που ακολουθεί. Όχι ότι το tutorial είναι τόσο επεξηγηματικό, απλά με τη λογική του trial and error θα βρείτε τη λύση χωρίς να σας κοστίσει σε σκορ! Τα δε 20 mini games που περιλαμβάνει το παιχνίδι είναι αρκετά διασκεδαστικά ενώ η μικρή διάρκεια του καθενός τα καθιστά μια χαρά, ακόμα και για ένα δίλεπτο διάλειμμα.

Η πλάκα είναι πως για τις κινήσεις σας και την εύρεση του κατάλληλου tempo, μπορείτε να βασιστείτε τόσο στα ηχητικά όσο και στα οπτικά ερεθίσματα που σας δίνει το παιχνίδι, ακούγοντας τη μελωδία δηλαδή και παρατηρώντας τι γίνεται στην αριστερή οθόνη. Η απόδοσή σας μάλιστα θα έχει αντίκτυπο στον κόσμο του Beat City ακόμα και εντός των επιπέδων του. Άλλωστε τα πάντα στο παιχνίδι γίνονται γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο: για να δώσετε μια πιο… χαρούμενη νότα στην πόλη σας! Έτσι λοιπόν, εφ’ όσον τα πηγαίνετε καλά, θα δείτε τους χαρακτήρες σας να εξοπλίζονται με διάφορα αξεσουάρ, από γυαλιά που θα ζήλευε μέχρι κι η Paris Hilton μέχρι κουρέματα που θα έκαναν τον Τρύφωνα Σαμαρά να φάει την τσατσάρα του! Το ίδιο συμβαίνει και με το περιβάλλον το οποίο γεμίζει χρώματα και χαριτωμένες προσθήκες την ίδια ώρα που οι αντίπαλοί σας κατσουφιάζουν, γκρινιάζουν ή… κλαίνε με μαύρο δάκρυ! Με τα οπτικά ερεθίσματα βέβαια να περνούν σαν σίφουνες από την οθόνη στα αριστερά, ανάθεμα κι αν θα έχετε χρόνο να χαζέψετε όλες αυτές τις ομορφιές αλλά τέλος πάντων…

Ένας καουμπόι, ένας ινδιάνος, ένας ναύτης κι ένας χτίστης... Οι Y.M.C.A. είναι, wtf;

The beat goes on

To Beat City δεν με χάλασε καθόλου, αντίθετα ήταν ένα πολύ διασκεδαστικό και «ανεβαστικό» παιχνιδάκι που απόλαυσα σε μεγάλο βαθμό –ειδικά αν βρίσκεστε σε σταθμό / αεροδρόμιο περιμένοντας τρένο / αεροπλάνο / λεωφορείο, οι ώρες περνούν στο άψε-σβήσε. Το γεγονός μάλιστα ότι παίζει και σκορ για τα mini games τα οποία μπορείτε να παίξετε και μόνα τους, εκτός ιστορίας δηλαδή, προσδίδει έξτρα διάρκεια στο παιχνίδι και το καθιστά μια σούπερ επιλογή για όποιον αναζητά κάτι στο ύφος του για το DS. Καθόλου κακή πρόταση από την THQ που αξίζει να δείτε. Στην ελληνική αγορά ο τίτλος κυκλοφορεί στις 11 Ιούνιου.

 

Funky, χαρούμενος χαρακτήρας, έξυπνα οπτικοακουστικά ερεθίσματα, κάμποσα beatάκια
Μικρός βαθμός δυσκολίας, τα mini games γίνονται βαρετά προς το τέλος, ελλιπής επεξήγηση του τι πρέπει να κάνετε σε κάθε επίπεδο
7+
κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις