Δεν ξέρω αν φταίει η geek-οκουλτούρα που διέπει τα videogames ή κάτι άλλο, αλλά θεωρώ πως μόνο ο «δικός μας» κόσμος (άντε, ίσως και αυτός των manga/anime) θα μπορούσε να αναγάγει σε υπέρτατο σύμβολο του σεξ μια ψηλομύτα, κακιά (;) μάγισσα με πατομπούκαλα και γιαγιαδίστικο κότσο, η οποία έχει ως βίτσιο να σφάζει αθώα (;), χαριτωμένα (;) αγγελάκια. Εντάξει, δεν λέω, βοήθησε λιγάκι και το γεγονός ότι έχει πόδια πιο μακριά και από… εμένα, το δερμάτινο κολλητό φόρεμά της είναι στην πραγματικότητα… το μαλλί της και είναι τόσο cool που κάνει τον ομόσταβλο Dante του Devil May Cry να μοιάζει με φαντασμένο σχολιαρόπαιδο που πουλάει μαγκιά στα άλλα πιτσιρίκια μέχρι να έρθει η μάνα του να του τραβήξει το αυτί και να τον κατσαδιάσει!

Γιατί εντάξει εγώ, στο κάτω-κάτω αρέσκομαι σε παιχνίδια τόσο αυτού του είδους όσο και της εν λόγω τεχνοτροπίας, πόσο μάλλον όταν η Platinum γεννήθηκε από το θάνατο της Clover, δημιουργού του πολυαγαπημένου μου Okami. Αλλά το να πέσει το σαγόνι και στον Κηπουρόπετρο, ο οποίος ακούει για «Made in Japan» και βγάζει σπυριά λες και έφαγε χαλασμένο σούσι, νομίζω πως σημαίνει πολλά πράγματα για το τι είναι ποια αυτή η Bayonetta που την περιμέναμε πώς και πώς.

Η ειρωνεία πάντως, είναι πως αν και το παιχνίδι βρωμάει «τζαπαν-ίλα», η ιστορία του υποτίθεται πως λαμβάνει χώρα στην Ευρώπη. Το «υποτίθεται» βρήκε τη θέση του στην παραπάνω πρόταση, γιατί η Vigrid, η πόλη που θα σας φιλοξενήσει για τις ώρες που θα ασχοληθείτε με το παιχνίδι είναι προφανώς φανταστική. Ωστόσο, τα περιβάλλοντα που θα θαυμάσετε φέρνουν πολύ σε πόλεις της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης και όχι άδικα. Βλέπετε, Vigrid κατά τη νορβηγική μυθολογία ονομαζόταν το πεδίο που θα φιλοξενούσε την υπέρτατη μάχη μεταξύ των θεών (κάτι σαν τη δική μας Τιτανομαχία σαν να λέμε) και κάτι αντίστοιχο έλαβε χώρα και στο παιχνίδι μας, όπου έλαβαν μέρος οι δυο μεγάλες «φατρίες» της εποχής, οι Umbra και οι Lumen.  Δυστυχώς, αρχικά δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα από όσα έχουν συμβεί, αφού η μικρή μας μάγισσα όχι μόνο είναι αγουροξυπνημένη μετά από μια σιέστα που κράτησε… μισή χιλιετία (μάγισσα-μάγισσα, αλλά το ξυπνητηράκι δεν το ακούμε, ε;), αλλά δεν θυμάται παρά ελάχιστα πράγματα από τη ζωή της και τις πράξεις της, με όλο και περισσότερες πληροφορίες να επανέρχονται σταδιακά σε μορφή flashbacks (μα, τι πρωτότυπο!).

Η αλήθεια είναι ότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως το επόμενο παιχνίδι στο οποίο ο ήρωας πάσχει από αμνησία θα το έθαβα μόνο και μόνο για αυτό, αλλά τι να κάνουμε που έπεσα στην περίπτωση! Μα πείτε μου, πώς να θάψω ένα παιχνίδι στο οποίο αρπάζετε φτερωτά θεϊκά πλάσματα, τα κάνετε τόπι στο ξύλο και μετά τα πετάτε σε μια… iron maiden για να τα μετατρέψετε σε φτερωτά σουρωτήρια; (πλάκα θα είχε να ξεσηκωθούν τίποτα Λουκά-δες τώρα που το σκέφτομαι!) Και να ήταν μόνο αυτό: Γενικά το σύστημα μάχης είναι από τα πιο διασκεδαστικά που έχω δει και παρόλο που θυμίζει κάτι παραπάνω από αρκετά το αντίστοιχο του DMC, οφείλω να ομολογήσω πως το ξεπερνά αισθητά σε εμπνεύσεις, στυλ και στην τελική αίσθηση που αφήνει στον παίκτη. Βλέπετε μπορεί και εδώ να υπάρχει ένας ατελείωτος αριθμός από combos και ένας φρενήρης ρυθμός όπου πολλές φορές δεν καταλαβαίνετε ποιον και πού χτυπάτε όμως όλα φαίνονται να έχουν υλοποιηθεί όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι, βάζοντας τα γυαλιά (pun OBVIOUSLY intended!) στους υπόλοιπους τίτλους του είδους (έχουν γίνει και πολλοί τα τελευταία χρόνια, ζωή να ’χουν!).

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω: Τα άκρως ευρηματικά combos που καταλήγουν σε μοναδικής επινόησης σουρεαλιστικές κινήσεις που καταλαμβάνουν όλη την οθόνη; Τις απίστευτες torture moves που μπορείτε να κάνετε όταν γεμίσει ο ειδικός μετρητής και περιλαμβάνουν από την iron maiden που είπαμε μέχρι απαγχονισμούς σε γκιλοτίνα; Ή μήπως τα διάφορα όπλα της Bayonetta και τις απείρου κάλλους κινήσεις που μπορεί να εκτελέσει με τη βοήθειά τους; (αν δεν δείτε την Bayonetta να καρφώνει ένα δόρυ στο έδαφος και να το χρησιμοποιεί ως στύλο στριπτιτζάδικου ώστε να πυροβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις στριφογυρίζοντας, δεν έχετε δει τίποτα στη ζωή σας ως gamer!) Και μόνο το στυλ του θα μπορούσε κάλλιστα να δώσει στο Bayonetta μια θέση στα καλύτερα της χρονιάς (ναι, έχω πλήρη επίγνωση μιλάω για τη χρονιά που άρχισε πριν από 6 μέρες και ούτε καν ξέρουμε τι μπορεί να μας φέρει ακόμα). Αν όμως συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται με έναν άκρως απολαυστικό τρόπο κα με έναν χειρισμό ο οποίος σε αντίθεση με την πλειονότητα τον εκπροσώπων του είδους δεν σας ωθεί να καταφύγετε σε ανελέητο button mashing και όποιον πάρει ο Χάρος, τότε καταλαβαίνετε πως έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που φτιάχτηκε για να ξεχωρίσει.

Φυσικά, πέρα από την ανελέητη κλοτσοπατινάδα με τα Σεραφειμοχερουβείμ, υπάρχουν και οι απαραίτητοι -πλέον- γρίφοι για να σπάνε τη μονοτονία. Ορισμένοι μάλιστα εκμεταλλεύονται έξυπνα το bullet time Witch Time, το οποίο κανονικά ενεργοποιείται για ελάχιστα δευτερόλεπτα αν αποφύγετε τελευταία στιγμή τις επιθέσεις των αντιπάλων.