Battlefield: Bad Company 2 - Vietnam

Το 2010 ήταν ένα ιδιαίτερα φορτωμένο έτος για τη DICE. Πρώτα μας προσέφερε το Battlefield: Bad Company 2, που προσωπικά ακόμη και μετά τις κυκλοφορίες των CoD: Black Ops και Medal of Honor θεωρώ το κορυφαίο στρατιωτικό FPS της χρονιάς και το οποίο συνέχισε να υποστηρίζει με δωρεάν περιεχόμενο μέχρι και σήμερα. Στην συνέχεια έκανε ένα διάλειμμα από το παιχνίδι της, για να δημιουργήσει το multiplayer κομμάτι του Medal of Honor βρίσκοντας παράλληλα χρόνο να δημιουργήσει ένα expansion για το BC2 το οποίο είναι με διαφορά το πληρέστερο που έχουμε δει σε FPS τα τελευταία χρόνια.

Τη στιγμή που Activision και Infinity Ward (και σύντομα και η Treyarch με το Black Ops) περιορίστηκαν στην κυκλοφορία μόνο πακέτων χαρτών για το Modern Warfare 2, προσφέροντας μας πολλές φορές περιεχόμενο από το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς και χρεώνοντας μας το μέγιστο δυνατό ποσό που μπορούσαν, η EA και η DICE μας προσφέρουν ένα expansion που θα μπορούσε εύκολα κανείς να περάσει για πλήρες παιχνίδι, μιας και επιφέρει αλλαγές σχεδόν σε κάθε στοιχείο του βασικού τίτλου, δίνοντάς μας κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα. Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή.

Good morning (Battlefield: Bad Company 2) Vietnam!

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει από τον τίτλο του, το expansion του Bad Company 2 μας ταξιδεύει πίσω στη δεκαετία του ‘60 και την εισβολή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Το παιχνίδι διαθέτει πέντε χάρτες βασισμένους σε τοποθεσίες όπου έλαβαν χώρα μάχες μεταξύ των Αμερικανών στρατιωτών και των Βιετκόνγκ ενώ το οπλοστάσιο και των δύο παρατάξεων πλέον αποτελείται από όπλα εκείνης της εποχής. Με άλλα λόγια ξεχάστε τις διόπτρες με ζουμ 200x και τα υπερσύγχρονα γκατζετάκια. Ως εκ τούτου οι μάχες εξελίσσονται σε πολύ πιο κοντινές αποστάσεις (χωρίς διόπτρα είναι εξαιρετικά δύσκολο να πετύχεις κάποιον από μακριά) αλλάζοντας ριζικά τον ρυθμό και τις στρατηγικές που λαμβάνουν χώρα σε κάθε γύρο.

Μόνη εξαίρεση είναι φυσικά ο sniper, ο οποίος όμως δεν έχει στην διάθεσή του πλέον τα πανίσχυρα rifles που υπάρχουν στο βασικό κομμάτι του Bad Company 2, κάνοντας την κλάση του πολύ πιο «ζόρικη» από ότι είχαν συνηθίσει μέχρι σήμερα οι παίκτες. Όμως οι αλλαγές δεν περιορίζονται στο οπλοστάσιο μας, ούτε στους καινούργιους χάρτες αφού η μπάλα παίρνει και τα διάφορα οχήματα του παιχνιδιού, τα οποία πλέον δεν σκορπίζουν τον πανικό κάθε φορά που εμφανίζονται στον ορίζοντα. Τα ελικόπτερα που μπορούν να πιλοτάρουν οι παίκτες για παράδειγμα, παύουν να είναι τα ιπτάμενα θωρηκτά που είχαμε συνηθίσει, αφού είναι δυνατόν να καταρριφθούν ακόμη και με μερικές ριπές από το όπλο μας.

Η αλλαγή στη νοοτροπία του παιχνιδιού γίνεται ξεκάθαρη ακόμη και από τον σχεδιασμό των χαρτών, οι οποίοι πλέον είναι πολύ πιο ανοιχτοί από ότι στο παρελθόν με αποτέλεσμα οι παίκτες να μην είναι σε θέση να μπλοκάρουν την εφόρμηση του αντιπάλου τους, απλά κλείνοντας τον μοναδικό δρόμο που οδηγεί στη βάση τους, ενώ τα διάφορα τούνελ καθιστούν δυνατές τις πιο ύπουλες προσεγγίσεις. Επίσης στο Rush mode, τα δύο σημεία που πρέπει να κατακτήσουν κάθε φορά οι επιτιθέμενοι, δεν μπορούν να καταστραφούν με την ισοπέδωση του κτηρίου στο οποίο βρίσκονται –μία ιδιαίτερα προσφιλής μέθοδος στο Bad Company 2. Από την άλλη όμως, βρίσκονται σε πολύ πιο ανοιχτές περιοχές, κάτι που σημαίνει πως οι αμυνόμενοι δεν μπορούν να ταμπουρωθούν μαζικά, αποκρούοντας με σχετική ευκολία τις επιθέσεις της αντίπαλης παράταξης.