Battlefield: Bad Company 2

Όσοι διαβάσατε το hands on που έγραψα πριν μερικούς μήνες για το Bad Company 2 (οι υπόλοιποι ντροπή σας) θα καταλάβατε πως κατά κύριο λόγο το παιχνίδι μου άρεσε και ότι αν εκεί στην DICE βελτίωναν μερικά πραγματάκια, θα ήταν άξιος ανταγωνιστής του Modern Warfare 2 αν όχι καλύτερο. Όμως από τότε έχει εμφανιστεί ακόμη ένας διεκδικητής για το καλύτερο multiplayer FPS, έστω και αν είναι μόνο στο PS3. Το MAG.. Άρα τώρα ο τίτλος της ΕΑ έχει να αντιμετωπίσει εχθρούς σε δύο μέτωπα. Από την μία το Modern Warfare 2 με το εντυπωσιακό αν και σύντομο campaign και ταχείας κατανάλωσης multiplayer, και από την άλλη το MAG το οποίο ναι μεν δεν διαθέτει επιλογή για single player, όμως τα πεδία των μαχών του υποστηρίζουν τεράστιο αριθμό παικτών. Το Bad Company 2 αναλαμβάνει να «γεμίσει» το κενό ανάμεσα στα άλλα δύο, προσφέροντας κάτι που βρίσκεται περίπου στην μέση τους.

Σώζοντας τον κόσμο από όπλα μαζικής καταστροφής... ξανά

Η ιστορία στο Bad Company 2 μας βάζει ξανά στον ρόλο ενός εκ των μελών μιας μη συμβατικής στρατιωτικής μονάδας που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας τις φαινομενικά αδύνατες αποστολές του αμερικανικού στρατού. Αυτή την φορά η αποστολή που ανέλαβαν θα τους ταξιδέψει σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη σε μία προσπάθεια να σταματήσουν την ενεργοποίηση ενός όπλου μαζικής καταστροφής. Όπως βλέπετε το σενάριο δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας αλλά εξυπηρετεί τον σκοπό του διατηρώντας την single player εμπειρία ενδιαφέρουσα μέχρι το τέλος. Αν και δεν διαθέτει εκείνη την έντονη χολιγουντιανή ατμόσφαιρα του Modern Warfare 2, εντούτοις οι μάχες είναι λιγότερο «σκηνοθετημένες» και γραμμικές που στο παιχνίδι της Infinity Ward σε έκαναν να νομίζεις πως παίζεις κάποιο παιχνίδι με light-gun. Μάλιστα οι μάχες στο Bad Company 2 είναι αρκετά πιο εντυπωσιακές και αυτό οφείλεται στην μηχανή Destruction 2.0 που, όπως υποδηλώνει και η λέξη, μας επιτρέπει κυριολεκτικά να ισοπεδώσουμε ότι βρούμε στον δρόμο μας.

Αν μας κάνει την ζωή δύσκολη ένας εχθρός που βρίσκεται ταμπουρωμένος σε ένα κτήριο τότε εμείς μπορούμε παρά να τον περιμένουμε να προβάλει το κεφάλι του μπας και τον πετύχουμε, να γκρεμίσουμε το κτήριο μέσα στο οποίο βρίσκεται. Βρίσκεται ένα πολυβολείο στον δρόμο μας; Μπορούμε κάλλιστα να ανοίξουμε τούνελ από τοίχο σε τοίχο και να βρεθούμε από πίσω του. Αν και η Destruction 2.0 δεν φτάνει την αντίστοιχη του Red Faction: Guerrilla Wars, το οπτικό θέαμα δεν απογοητεύει. Αντίθετα δίνει αρκετές νέες δυνατότητες, κάτι ιδιαίτερα αναζωογονητικό μετά το ιδιαίτερα γραμμικό campaign του Modern Warfare 2. Από πλευρά της διάρκειάς του, αναλόγως και την δυσκολίας που θα επιλέξουμε, το παιχνίδι δεν ξεπερνά τις δέκα ώρες συνολικού gameplay κάτι που σίγουρα δεν είναι αρκετό αλλά τουλάχιστον δεν επέλεξαν την εύκολη οδό προσφέροντας μας απλώς μία, συμπληρωματική στο multiplayer, τετράωρη εμπειρία. Μόνο παράπονό μου είναι το λιγότερο χιούμορ σε σχέση με το πρώτο Bad Company όπου πολλές φορές ήταν αυτό που ισοπέδωνε τα πάντα, με αναφορές στην ποπ κουλτούρα αλλά και σε άλλα παιχνίδια, σε βαθμό που έφτανε τα όρια της παρωδίας. Υπάρχει αρκετό χιούμορ και εδώ, όμως είναι σε πιο λογικά επίπεδα και δένει περισσότερο με την πλοκή.