Battlefield 3

Το Battlefield 3 είναι από τα παιχνίδια που περίμενα με αρκετή ανυπομονησία αφού όλα όσα είχε βγάλει η ΕΑ στην φόρα τους περασμένους μήνες, έδειχναν πως τα πράγματα που λάτρεψα στο Bad Company 2 θα επέστρεφαν καλύτερα από ποτέ. Αναβαθμισμένο multiplayer, εντυπωσιακό και άκρως κινηματογραφικό campaign και όλα αυτά ντυμένα με μία εντυπωσιακή μηχανή γραφικών που «βγάζει μάτι». Για να δούμε όμως, τηρεί όλες του τις υποσχέσεις το νέο κεφάλαιο της δημοφιλούς σειράς, ή το όλο hype που το περιτριγύριζε μέχρι σήμερα δεν ήταν παρά μία καλοστημένη hyp-οπλεκτάνη; 

Και για να αρχίσουμε με ψυχρολουσία, τo πρώτο και ίσως μεγαλύτερο «φάουλ» του παιχνιδιού έπεσε στην αντίληψή μου αμέσως μόλις ξεκίνησα να παίζω το κεντρικό campaign. Όλα τα κακά που έχει «καθιερώσει» η σειρά Call of Duty και έχουν αντιγραφεί από άλλους τίτλους (όπως το Homefront και το Medal of Honor) κάνουν την εμφάνισή τους και στο Battlefield 3.

Το σενάριο, κατ' αρχάς, μοιάζει σχεδόν καρμπόν του Black Ops και έτσι έχουμε έναν Αμερικανό πεζοναύτη ο οποίος κατηγορείται αδίκως (;) από τους ανωτέρους του για την αποτυχία μίας στρατιωτικής επιχείρησης στο Ιράν αλλά και για τρομοκρατικές επιθέσεις. Καθώς οι ανακριτές του πρωταγωνιστή, προσπαθούν να μάθουν την αλήθεια, εμείς πηγαίνουμε πίσω στο παρελθόν, μπαίνοντας στα άρβυλα όχι μόνο του ήρωά μας αλλά και άλλων στρατιωτών του αμερικανικού στρατού που είχαν συμμετοχή στο όλο σκηνικό. Αν και έχει κάποιο ενδιαφέρον, η ιστορία του παιχνιδιού ακολουθεί ευλαβικά όλα τα κλισέ που έχουμε καταντήσει να περιμένουμε από κάθε στρατιωτικό FPS: τρομοκρατική οργάνωση, ρωσικό στρατό, ανατολίτικο κράτος (στην περίπτωσή μας το Ιράν) και όλα τα υπόλοιπα στα οποία μας σύστησε το Modern Warfare και που από τότε όλοι νιώθουν υποχρεωμένοι να συμπεριλαμβάνουν στα δικά τους παιχνίδια.

Όμως τα κακά δεν σταματούν μόνο στο κλισεδιάρικο σενάριο, αλλά συνεχίζονται και στο όλο στήσιμο του campaign όπου οι επιρροές από την σειρά της Activision εξακολουθούν να είναι εμφανείς. Η DICE επέλεξε να δημιουργήσει μία πέρα για πέρα γραμμική εμπειρία, «απαγορεύοντας» στους παίκτες να προσεγγίσουν διαφορετικά το κάθε επίπεδο. Θυμάστε στο Bad Company 2 που μπορούσαμε, αν θέλαμε, να γκρεμίσουμε κάποιο κτήριο παρά να ρισκάρουμε να μπούμε μέσα, ή που μπορούσαμε να επιλέξουμε να κρατήσουμε τις αποστάσεις μας χτυπώντας τους εχθρούς μας με sniper rifle; Ε, όλα αυτά ξεχάστε τα. Η DICE επίσης πήρε την απόφαση να μην χρησιμοποιήσει κανένα από τα δυνατά σημεία του multiplayer, όπως ας πούμε τη χρήση οχημάτων (με εξαίρεση σε ένα μόλις επίπεδο όπου χειριζόμαστε τανκ), τα μεγάλα επίπεδα και τα καταστρέψιμα περιβάλλοντα, προσφέροντάς μας ένα campaign το οποίο θα ξεχαστεί αβίαστα με το που θα φτάσουμε στους τίτλους τέλους...

Τα προβλήματα όμως δεν περιορίζονται εδώ αφού το single player μαστίζεται και από ζητήματα που φανερώνουν αστοχίες στον σχεδιασμό από πλευράς DICE, όπως το αδιάκοπο spawning εχθρικών μονάδων μέχρι να αποφασίσουμε να προχωρήσουμε ή την εμφάνισή τους κυριολεκτικά από το πουθενά, αλλά και την ύπαρξη ανοιχτών πορτών τις οποίες απλά... δεν μπορούμε να διαβούμε. Το κερασάκι σε αυτή την όχι τόσο εύγευστη τούρτα, είναι η συνολική διάρκεια του campaign το οποίο στο μέσο επίπεδο δυσκολίας προσωπικά μου πήρε γύρω στις πέντε ώρες να τελειώσω. Με λίγα λόγια, αν ψάχνετε για τον επόμενο «σόλο» προορισμό σας, τότε καλύτερα να κοιτάξετε αλλού, αφού το BF3 είναι υπόθεση του ενός απογεύματος.

Όταν με το καλό τελειώσουμε με το single player, το παιχνίδι δίνει και την επιλογή για co-op με έξι επιπλέον αποστολές. Αυτές είναι αισθητά δυσκολότερες από του campaign, ενώ σε μία θα μπορέσουμε να πιλοτάρουμε ελικόπτερο. Γενικά, αν και σχετικά λίγο σε διάρκεια το co-op είναι αρκετά διασκεδαστικό και σαφώς προσφέρει μία πληρέστερη εμπειρία που αξίζει να επαναλάβει κανείς.