reviewsvideogames

Battlefield 1

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PC • επίσης διαθέσιμο για: PS4, Xbox One
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: FPS, PEGI: 18+

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το review με μια αναδρομή στα FPS που αντλούν τη θεματολογία τους από την ιστορία και τη στρατιωτική κουλτούρα, αλλά βαρέθηκα, για να είμαι ειλικρινής. Άλλωστε, τα ξέρουμε λίγο πολύ: από πρωτοπόρος του online, το Battlefield της DICE έχει επιστρατευτεί τον τελευταίο καιρό από την EA ως αντίπαλο δέος του Call of Duty, αφού τα Medal of Honor πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Αποκορύφωμα αυτής της τάσης ήταν μάλλον το Battlefield 4, το οποίο ακολούθησε με κάθε ακρίβεια τη δομή του μεγάλου του αντιπάλου, από το συναισθηματικό, σύντομο και ιντριγκαδόρικο campaign, μέχρι το persistent multiplayer που ξεπερνά τα όρια ενός απλού mode και αναδεικνύεται σε ολόκληρο χόμπι, για όσους εντρυφήσουν.

 Όχι, δεν είναι το Downton Abbey, είναι η εκστρατεία του Battlefield 1. Σόρι, Battlefeels 1.

Μάλιστα, το Battlefield 4 ήταν ο τίτλος που έδειξε ότι, όταν θέλει, δηλαδή όταν έχει ένα franchise που θεωρεί πραγματικά πολύτιμο και θέλει να το προστατεύσει, η EA μπορεί να παραμερίσει τις συνήθεις επιχειρηματικές πρακτικές της. Το Battlefield 4 ήταν ένας τίτλος γεμάτος τεχνικά προβλήματα που προκάλεσαν αρχικά την οργή του κόσμου, αλλά με υπομονή και επιμονή και με μια σειρά από εντυπωσιακές, δωρεάν ή εξαιρετικά προσιτές προσθήκες DLC, κατάφερε να γίνει με τον καιρό ίσως ο πιο αγαπημένος τίτλος των θιασωτών των online FPS.

Αν υπάρχει κάτι που ο παίκτης καταλαβαίνει αμέσως παίζοντας το Battlefield 1, είναι ότι η Electronic Arts και η DICE είναι πιο αποφασισμένες από ποτέ να διατηρήσουν αυτήν την καλή σχέση που κατάφεραν να χτίσουν με αρκετό κόπο και έξοδα (όχι, αρνούμαι να αναφέρω το Hardline). Πέρα από το γεγονός ότι δείχνουν να καταλαβαίνουν καλύτερα τι είναι αυτό που θέλει ο κόσμος με τη θεματολογία που επέλεξαν (είπαμε, δεν μιλάμε για το Hardline), αντί για τις αναζητήσεις επιστημονικής φαντασίας που δείχνει να προτιμά πλέον το Call of Duty, το νέο Battlefield δείχνει να αποκτά ξανά τον δικό του χαρακτήρα. Σίγουρα, η επιτυχία του COD Modern Warfare ήταν μια σαρωτική ανατροπή στην αγορά των videogames, η οποία αναπόφευκτα δημιούργησε κυματισμούς που διαρκούν μέχρι σήμερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει όλες οι ανταγωνιστικές σειρές να ακολουθούν το παράδειγμά του. Για να μεταφέρουμε την αναλογία στο πιο αγαπημένο είδος παιχνιδιών στη χώρα μας, είναι προτιμότερο να υπάρχει ένα Pro και ένα FIFA, παρά δύο FIFA. Τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου.

Το Battlefield 1 κάνει μια σειρά από έξυπνες επιλογές που του επιτρέπουν να διαφοροποιείται από τον ανταγωνισμό, αλλά να διατηρεί παράλληλα την επαφή του με τον σφυγμό της εποχής. Πρώτα από όλα, η θεματολογία: ένας εναλλακτικός Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος με μια μικρή δόση φαντασίας που δημιουργεί μια πιο cyberpunk ατμόσφαιρα. Πρόκειται για μια πολύ έξυπνη επιλογή, γιατί αφενός προσφέρεται για εντυπωσιακό θέαμα και δράση, αλλά έχει και το απαραίτητο ιστορικό υπόβαθρο για πιο δραματικές, προσωπικές ιστορίες. Άλλωστε, ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν αποκαλείται τυχαία «Μεγάλος Πόλεμος». Ήταν ο πόλεμος στον οποίον χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά μαζικά βιολογικά όπλα και όπου η αναλωσιμότητα του «άγνωστου στρατιώτη» αναδείχθηκε περισσότερο από ποτέ, με βραδυφλεγείς μάχες που κρατούσαν έως και ολόκληρους μήνες, οχυρωμένες θέσεις που μπορούσαν να διασπαστούν μόνο με ορύγματα και απανωτές, πολύνεκρες εφόδους με αμφίβολη έκβαση και αποτέλεσμα.

 Αν αυτό σας φαίνεται εντυπωσιακό, περιμένετε να δείτε τα Behemoths.

Σε αφηγηματικό επίπεδο, η εκστρατεία του Battlefield 1 κάνει μια κάπως παράξενη επιλογή: αντί να εστιάσει σε μία συγκεκριμένη ομάδα και να παρουσιάσει τον πόλεμο μέσα από τα μάτια των μελών της, όπως απαιτεί η κλασική συνταγή του Modern Warfare, αλλά και του Bad Company της ίδιας της DICE, η εκστρατεία είναι χωρισμένη σε μικρά, αυτοτελή επεισόδια. Κάθε επεισόδιο εστιάζει σε διαφορετικές φάσεις του πολέμου και αφηγείται πιο μικρές, προσωπικές ιστορίες. Περιλαμβάνει, για παράδειγμα, την ιστορία ενός Βρετανού σοφέρ που γίνεται οδηγός ενός πειραματικού άρματος μάχης, μια πολύ όμορφη ματιά στην αντεπίθεση της Ιταλίας (ίσως το καλύτερο κεφάλαιο από πλευράς σκηνοθεσίας), ακόμα και μια παράλληλη αφήγηση στη Βόρεια Αφρική, μετά το τέλος του κυρίως πολέμου, όπου παρακολουθούμε τις νομαδικές φυλές να μάχονται με τη σιδηρόφρακτη στρατιά των Οθωμανών στα εδάφη της Σαχάρα. Ναι, φυσικά και εμφανίζεται και ο Λόρενς της Αραβίας.

Σε γενικές γραμμές, θα έλεγα ότι αυτή η προσέγγιση λειτουργεί αρκετά καλά, τουλάχιστον όσον αφορά την ποικιλία και τη σκηνοθεσία της όλης εμπειρίας. Από την άλλη πλευρά, έχει τα ελαττώματα που θα περίμενε κανείς: η αφήγηση αποκτά αποσπασματικό χαρακτήρα και δεν υπάρχει στον ίδιο βαθμό η ταύτιση με τους πρωταγωνιστές. Το θεατρικό στήσιμο και η δυνατή ατμόσφαιρα εξισορροπούν σε μεγάλο βαθμό αυτά τα θέματα, αλλά προσωπικά με πείραξε κάπως η έλλειψη της αντίπαλης πλευράς από την ιστορία. Θα ήθελα να δω τουλάχιστον ένα επεισόδιο από την πλευρά της αυτοκρατορικής Γερμανίας ή κάποιας από τις υπόλοιπες Κεντρικές Δυνάμεις. Πάντως, συνολικά, η εκστρατεία του Battlefield 1 θα έλεγα ότι είναι από τις καλύτερες που είχε ποτέ η σειρά.

Βέβαια, κανείς δεν αγοράζει Battlefield για την εκστρατεία και, όπως πάντα, το βάρος πέφτει στο multiplayer. Εδώ, θα λέγαμε ότι η DICE έχει εστιάσει περισσότερο στην ποιότητα και στη λειτουργικότητα, παρά στη φαντασία. Όπως πάντα, ο μεγάλος πρωταγωνιστής του multiplayer είναι το κλασικό Conquest, ένα mode που ουσιαστικά γεννήθηκε με τα Battlefield. Είναι μια κλασική σύρραξη μεγάλης κλίμακας, όπου έως και 64 παίκτες συνολικά μάχονται για τον έλεγχο συγκεκριμένων στόχων στο χάρτη, χρησιμοποιώντας οχήματα για επίθεση και γρήγορες μετακινήσεις. Η ομάδα που χάνει αποκτά κάποια στιγμή πρόσβαση στα τεράστια και πανίσχυρα Behemoth, ώστε να έχουν μια ευκαιρία να ανατρέψουν την κατάσταση.

 Pigeon simulator: μπόνους με κάθε προπαραγγελία του Battlefield 1.

Από τα νέα modes, αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο κατά τη γνώμη μου είναι το Operations, μια εντυπωσιακή παραλλαγή του Conquest που αντλεί την έμπνευσή του από τις αλλεπάλληλες εφόδους και τις ανώφελες συγκρούσεις πρώτης γραμμής στα χαρακώματα που ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαχών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ομάδες χωρίζονται σε επιτιθέμενους και αμυνόμενους, με διαφορετικούς στόχους ο καθένας. Το ενδιαφέρον με αυτό το mode είναι ότι οι συρράξεις εξελίσσονται σε πολλαπλούς χάρτες, χωρίς να απαιτείται ανασύνταξη και μεγάλη αναμονή. Μάλιστα, οι χάρτες σε πολλές περιπτώσεις δίνουν την εντύπωση ότι συνδέονται μεταξύ τους, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα.

Πέρα από αυτά τα δύο μεγάλα modes, υπάρχουν μια-δυο ενδιαφέρουσες νέες προσθήκες, όπως το War Pigeons, όπου οι παίκτες καλούνται να αρπάξουν πρώτοι τα ταχυδρομικά περιστέρια που υπάρχουν σε κάθε χάρτη και να τα στείλουν στο αρχηγείο τους, ώστε να ζητήσουν βομβαρδισμό της θέσης του αντιπάλου από το πυροβολικό και το Rush, ένα mode όπου κάθε ομάδα καλείται να καταστρέψει τον τηλέγραφο του αντιπάλου προτού τελειώσει ο χρόνος ή να οχυρώσει και να υπερασπιστεί τη βάση της προτού προλάβει ο αντίπαλος να καταστρέψει τις τηλεπικοινωνίες της.

 Μην σας ξεγελούν οι ανοικτοί ορίζοντες στην εκστρατεία, τις περισσότερες φορές πρόκειται για αυτόνομους χάρτες που συνδέονται μεταξύ τους.

Σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα κλασικά modes, το multiplayer του Battlefield 1 είναι πληρέστατο, ομαλότατο και εξαιρετικά συναρπαστικό. Υπάρχει μια σαφής έμφαση στην τακτική έναντι της ατομικής δράσης, κάτι που του δίνει έναν σαφώς πιο στρατηγικό και σοβαρό αέρα έναντι του ανταγωνισμού. Από την άλλη πλευρά, το Battlefield ως σειρά δεν έχει ακόμα κάτι αντίστοιχο του Zombies, της ιδιοφυούς co-op προσθήκης του Call of Duty.

Ωστόσο, δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάζουμε όταν αυτό που υπάρχει είναι ήδη τόσο καλό και ολοκληρωμένο. Το Battlefield 1 είναι ίσως το πληρέστερο από όλα τα Battlefield νέας γενιάς, ενώ είναι αναμφίβολα ποιοτικό, ισορροπημένο και στιβαρό τεχνικά. Πολύ ενδιαφέρουσα βρήκα και την οπτικοακουστική προσέγγιση του τίτλου, καθώς η DICE δείχνει να ευνοεί περισσότερο την καλλιτεχνική αρτιότητα στις σκηνές του τίτλου, παρά τις υπερ-ρεαλιστικές υφές. Εντυπωσιακές είναι και οι διαθέσιμες επιλογές ήχου, κάτι που δεν συναντά κανείς συχνά, πόσο μάλλον σε τίτλο για υπολογιστές.

 Ο Λόρενς βγάζει γούστα.

Μπορεί να μην κάνει μεγάλα άλματα σε αυτό που προσφέρει, αλλά αυτήν τη φορά η DICE εστίασε στα σωστά σημεία. Το multiplayer λειτουργεί όπως πρέπει και χωρίς τεχνικά ζητήματα, η εκστρατεία είναι ενδιαφέρουσα και η όλη ιδέα παρουσιάζεται σωστά, έστω και χωρίς εξάρσεις. Το Battlefield 1 είναι ένας τίτλος που ξέρει τι ζητά και γνωρίζει πώς θα το πετύχει. Αν σας ενδιαφέρει η ατμόσφαιρα και η θεματολογία του και το online multiplayer γενικότερα, είναι ένας τίτλος που σίγουρα πρέπει να βάλετε στη λίστα σας. Άλλωστε, φέτος το Battlefield είναι τόσο διαφορετικό από το αντίπαλο δέος του που ίσως υπάρχει χώρος κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και για τα δύο (τι, αφού πλησιάζουν οι γιορτές!).

 

Πολύ όμορφη ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική εκστρατεία, καταπληκτικά οργανωμένο multiplayer, εντυπωσιακός τεχνικός τομέας, Operations.
Αποσπασματική και μονόπλευρη ιστορία, σχετική έλλειψη φαντασίας στα νέα modes πλην του Operations.

 

κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις