reviewsvideogames

Batman: Arkham Origins

του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη
η παρουσίαση έγινε σε: PS3 • επίσης διαθέσιμο για: PC, X360, Wii U
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, adventure, PEGI: 16+

Όσοι είστε φίλοι των κόμιξ της DC και της Marvel, σίγουρα θα έχετε διαβάσει τεύχη που ξεχωρίζουν για την πλοκή και το σενάριό τους, με ιστορίες και γεγονότα τόσο συναρπαστικά, που αλλάζουν τον κόσμο του αγαπημένου μας ήρωα και φέρνουν τα πάνω-κάτω στη ζωή του, αφήνοντας άφωνους τους αναγνώστες (ναι, οκ, είμαι υπερβολικός, αλλά δεν το κρύβω ότι είμαι οπαδός του συγκεκριμένου είδους κόμιξ :P). Μετά την ολοκλήρωση ενός τέτοιου συνταρακτικού κεφαλαίου, κατά 99.9% ακολουθούν τεύχη των οποίων το στόρι δε διαθέτει την ίδια ένταση και βαρύτητα όσα προηγήθηκαν, αλλά για ιστοριούλες με μοναδικό σκοπό να ρίξουν αισθητά τους ρυθμούς και να χαλαρώσουν τους αναγνώστες μέχρι την επόμενη μεγάλη υπόθεση. Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το Batman Arkham Origins, ένα παιχνίδι χαμηλών τόνων και λιγότερο φιλόδοξο συγκριτικά με τις δύο προηγούμενες ψηφιακές περιπέτειες του Σκοτεινού Ιππότη (βλέπε Arkham Asylum, Arkham City).

Η Μαύρη Μάσκα αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη ότι η Γκόθαμ Σίτυ παραμένει μία από τις πιο επικίνδυνες πόλεις του κόσμου. Ο διαβόητος κακοποιός δε δίστασε να επικηρύξει τον Μπάτμαν, παραμονή των Χριστουγέννων.  

Το Batman Arkham Origins, όπως φανερώνει και ο τίτλος του, δε συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε Arkham City, αλλά μας καλεί να παρακολουθήσουμε τις πρώιμες περιπέτειες του Ανθρώπου-Νυχτερίδα, λίγο πριν τη δημιουργία του Άσυλου Άρκαμ, του γνωστού και ειδικά διαμορφωμένου σανατόριου, όπου στο μέλλον θα «φιλοξενήσει» όλους εκείνους τους ψυχικά ασταθείς και άκρως επικίνδυνους εγκληματίες που δίνουν χρώμα και νόημα στη ζωή του άλτερ έγκο του Μπρους Γουέην! Σ’ αυτό το τεύχος επεισόδιο, ο Μπάτμαν δεν έχει καθιερωθεί ακόμη στις συνειδήσεις κατοίκων της Γκόθαμ ως ο προστάτης των αδυνάτων και σκοτεινός τιμωρός των φαύλων, ενώ ο Αστυνόμος Τζιμ Γκόρντον δεν είναι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με την ιδέα ενός μασκοφόρου εκδικητή που ανακατεύεται στα χωράφια της Αστυνομίας. Παρόλα αυτά, ο Σκοτεινός Ιππότης γίνεται γρήγορα ο φόβος και ο τρόμος των κακοποιών στοιχείων της Γκόθαμ, αναγκάζοντας τον διαβόητο εγκληματία Μαύρη Μάσκα να... χαλάσει τα Χριστούγεννα του Μπάτμαν, επικηρύσσοντάς τον για 50 εκατομμύρια δολάρια. Δε γνωρίζω τη… χρηματιστηριακή αξία ενός υπερήρωα, αλλά το συγκεκριμένο ποσό τράβηξε κυρίως την προσοχή τριτοκλασάτων εχθρών, όπως ο Electrocutioner και η Copperhead, ενώ από τα μεγάλα ονόματα της Γκαλερί των Κακών του Μπάτμαν, μόνον ο πανούργος και σωματώδης Μπέιν έδειξε να ενδιαφέρεται.

Ενώ η κεντρική ιδέα στην οποία βασίζεται η ιστορία του παιχνιδιού φαίνεται πολλά υποσχόμενη (Χριστούγεννα, οκτώ σούπερ κακοί θέλουν το κεφάλι του Μπάτμαν κτλ.), κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, και μάλιστα από πολύ νωρίς, οι σεναριογράφοι μού δημιούργησαν την εντύπωση ότι ξέχασαν το βασικό θέμα και συνέχισαν να γράφουν κάτι εντελώς ξέμπαρκο. Για την ακρίβεια, πολλές, μικρές και ασύνδετες μεταξύ τους, ιστορίες. Έτσι, ενώ ξεκίνησα το παιχνίδι περιμένοντας να δω τα σχέδια της Μαύρης Μάσκας σε πλήρη εφαρμογή, η υπόθεση με τα 50 εκατομμύρια δολάρια ξεχάστηκε από όλους, ενώ αρκετοί από τους κακούς του παιχνιδιού έσπασαν κάθε ρεκόρ σύντομης εμφάνισης. Κι όταν λέω «σύντομη», εννοώ της τάξης δευτερολέπτων! Το κακό είναι ότι όλο αυτό το αλαλούμ στο σενάριο, έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και το ίδιο το παιχνίδι. Από την άλλη, αυτό που μου άρεσε είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται ο Μπάτμαν. Περισσότερο παρορμητικός και θυμωμένος, πιο σκληρός και σαφέστατα πιο βίαιος από τον ήρωα που συναντήσαμε στα δύο πρώτα παιχνίδια της σειράς.  

Οι εγκληματίες, οι δολοφόνοι και οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί της Γκόθαμ έχουν έναν πολύ σοβαρό λόγο για να φοβούνται όταν πλησιάζει η νύχτα και πέφτει το σκοτάδι. Ο Σκοτεινός Ιππότης δεν κάνει διακρίσεις κι αλίμονο σε όποιον βρεθεί στο δρόμο του.

Πετώντας πάνω από τη Γκόθαμ, θα δούμε ότι η Warner Bros Games Montreal ακολούθησε τα πρότυπα του Arkham City της Rocksteady. Οι άνθρωποι του Καναδικού στούντιο δημιούργησαν ένα ανοιχτόκοσμο παιχνίδι, προσπαθώντας να επαναλάβουν αρκετές από τις στιγμές του κορυφαίου Μπατ-παιχνιδιού, αλλά με μάλλον αδέξιο τρόπο. Έτσι, ενώ η γενική εικόνα του Origins είναι καλή, υπάρχουν τρία σημεία (τα δυο στην επόμενη σελίδα) του παιχνιδιού που παρουσιάζουν πρόβλημα.

Ας ξεκινήσουμε από την πόλη Γκόθαμ, όπου στο Origins μοιάζει αρκετά άδεια και άψυχη, παρά το γεγονός ότι σε κάθε γωνιά, σε κάθε σοκάκι, θα συναντήσουμε ένα μεγάλο αριθμό κακών. Η πόλη του Μπάτμαν χωλαίνει στο σχεδιασμό, ενώ η πυκνή δόμηση την κάνει να φαίνεται μονότονη και βαρετή. Σε καμία περίπτωση δε θυμίζει την εκδοχή της Γκόθαμ του Arkham City, όπου ξεχώριζε για την ποικιλία και την ιδιαίτερη αισθητική της, συνθέτοντας το απόλυτο πλέηγκραουντ για έναν ήρωα όπως ο Μπάτμαν. Εδώ, ελάχιστες είναι οι περιοχές που διαφέρουν και τις περισσότερες φορές το παιχνίδι μου έδινε την αίσθηση ότι βρίσκομαι μονίμως στο ίδιο σημείο. Κατά τα’ άλλα, όπως και στην περίπτωση του City (θα βαρεθείτε να το διαβάζετε :P), μπορούμε να ασχοληθούμε με διάφορες παράπλευρες δραστηριότητες και δευτερεύουσες αποστολές που «τρέχουν» παράλληλα με το Story Mode, για να γεμίσουμε το χρόνο μεταξύ των μετακινήσεων από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη. Για παράδειγμα, μπορούμε να καταστρέψουμε τους πύργους ελέγχου του Γρίφου, πράγμα που θα μας επιτρέψει να ταξιδεύουμε αστραπιαία σε όποια περιοχή θέλουμε, να συλλέξουμε τα αρχεία του Γρίφου που βρίσκονται κρυμμένα σε κάθε σημείο της πόλης, να εντοπίσουμε τα γκράφιτι του Anarky ή απλά να σώσουμε πολίτες που κινδυνεύουν από τα κακοποιά στοιχεία.

4 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
pirederas
16:41 11.11.13 pirederas χωρίς τίτλο
Το Arkham Asylum ήταν υπέροχο σε κάθε τομέα. Το Arkham City ήταν απλώς ένα μεγαλύτερο (μάλλον ξεχειλωμένο) Arkham Asylum, και ομολογώ ότι με κούρασε, ενώ έπασχε και στην ατμόσφαιρα που απέπνεε (κατά την γνώμη μου) συγκριτικά με το πρώτο. Το Arkham Origins δεν το έχω καν στα υπ' όψιν, και απ' όσα διαβάζω καλά κάνω.

Η σειρά δεν εξελίχθηκε ιδιαίτερα απ' όσο είδα, γιατί μετά την επιτυχία του πρώτου, βιάζονταν να βγάζουν sequel κάθε 2 χρόνια. Πάλι καλά που δεν ξηγήθηκαν σαν τις ΕΑ, Ubisoft, Activision, με τις ετήσιες κυκλοφορίες παιχνιδιών τους. Το σύστημα μάχης είναι πραγματικά αξιόλογο, με πολύ καλή ροή, ίσως το καλύτερο του είδους των brawlers/melee combat. Επίσης η σειρά ήθελε περισσότερη δουλειά για να είναι ένα πραγματικό open world superhero παιχνίδι, το ταξίδι του Batman στο AC ήταν κάπως "ξύλινο" σε σχέση με ένα Assassin's Creed για παράδειγμα.

Shinobi
18:09 11.11.13 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Με το ΑΑ η Rocksteady κατάφερε να μεταφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύμπαν του Batman στην οθόνη μας χωρίς τον παραμικρό περιορισμό και με το AC τελειοποίησε αυτήν τη συνταγή. H αίσθηση του να περιπολείς την Γκόθαμ από ψηλά ήταν μοναδική, και το άνοιγμα του κόσμου ήταν σωστή επιλογή.

Το AO δεν είναι κακό παιχνίδι, απλά προσφέρει μία πιο "light" εμπειρία σε σχέση με τα AA και AC. Δεν καθόλου είναι άσχημο ως συμπληρωματικό παιχνίδι της σειράς.

paokman
21:50 11.11.13 paokman χωρίς τίτλο
Όντας στο 23 τοις εκατώ του Origins δηλώνω ότι έχω συνεχώς την αίσθηση ότι κάτι λείπει. Καμμία σχέση με την εκπληκτική ατμόσφαιρα του Asylum και την συνταρακτική ιστορία του City...

Shinobi
21:58 11.11.13 Shinobi RE: χωρίς τίτλο
Κι εμένα αυτή την αίσθηση μου δημιούργησε, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση του Story Mode. Του λείπει η ένταση των AA και AC.