Backbreaker Vengeance

Θα περίμενε κανείς να ξεκινήσω το review ενός παιχνιδιού με θέμα το αμερικανικό ποδόσφαιρο με ένα μίνι «θάψιμο» του αθλήματος που μαζί με το baseball ελάχιστοι βρίσκουν ελκυστικό εκτός των Η.Π.Α, όμως αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να περιμένει μπας και στο μέλλον μου ανατεθεί κάποια νέα έκδοση του Madden ή ένα πραγματικό sequel του πρώτου Backbreaker. Ναι καλά καταλάβατε, αν και το Backbreaker Vengeance μοιράζεται την ίδια ονομασία με το παιχνίδι που «τόλμησε» (παρά την απουσία license από τo NFL) με την κυκλοφορία του πέρσι να απειλήσει το μονοπώλιο του ιστορικού franchise της EA, στην ουσία δεν αποσκοπεί στην εξομοίωση του αθλήματος στο οποίο βασίζεται αλλά προτιμά να προσφέρει μία πιο ανάλαφρη arcade εμπειρία με όλα αυτά που κάνουν το αμερικανικό ποδόσφαιρο τόσο δημοφιλές στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού: εντυπωσιακά τρεξίματα, επιδέξιες κινήσεις και πάνω από όλα οδυνηρά μαρκαρίσματα.

Το Backbreaker Vengeance χωρίζεται σε τρία διαφορετικά modes, το Tackle Alley, το Vengeance και το Supremacy. Το πρώτο μας βάζει στην θέση του επιθετικού όπου κρατώντας την μπάλα προσπαθούμε να φτάσουμε στην γραμμή του τερματισμού (το λεγόμενο touchdown) αποφεύγοντας όλους τους αμυντικούς που προσπαθούν να μας σταματήσουν και προσπαθώντας να συγκεντρώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους πόντους. Για να το επιτύχουμε αυτό έχουμε μία πλειάδα κινήσεων στο ρεπερτόριό μας, όπως προσποιήσεις, άλματα ή σπρωξίματα, τις οποίες θα κληθούμε να χρησιμοποιήσουμε κατά κόρον αν θέλουμε να προχωρήσουμε στο επόμενο επίπεδο. Αν και το Tackle Alley ξεκινά αρκετά ομαλά, σύντομα η πρόκληση ανεβαίνει κατακόρυφα με τα γήπεδα να μετατρέπονται σε πραγματικούς στίβους μάχης όπου καλούμαστε όχι μόνο να αποφύγουμε τον ολοένα μεγαλύτερο αριθμό αντίπαλων αμυντικών, αλλά και να υπερπηδήσουμε εμπόδια ενώ ταυτόχρονα να παραμείνουμε μέσα στα όρια της διαδρομής που μας επιβάλει το κάθε επίπεδο. 

Στο Vengeance οι ρόλοι αντιστρέφονται και πλέον ως αμυντικοί καλούμαστε να ρίξουμε κάτω τον αντίπαλο επιθετικό αποφεύγοντας τους συμπαίκτες του και άλλα εμπόδια παρόμοια με αυτά που συναντάμε στο Tackle Alley. Αν και αυτό το mode με την σειρά του προσφέρει αρκετές συγκινήσεις, προσωπικά το βρήκα κατώτερο από το το πρώτο κυρίως λόγω της δομής των περισσότερων επιπέδων που το αποτελούν. Βλέπετε αν θέλουμε να χτυπήσουμε ένα αξιοπρεπές high score, πολλές φορές πρέπει να αδιαφορήσουμε για τον αντίπαλο επιθετικό που κινείται ανέμελα προς το δικό μας τέρμα και να τρέχουμε δεξιά και αριστερά στον αγωνιστικό χώρο για επιπλέον πόντους, κάτι που προσωπικά βρήκα εκνευριστικό. Δεν λέω πως το Vengeance είναι κακό mode, όμως βρήκα τον ρυθμό στο Tackle Alley πολύ πιο ταιριαστό στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. 

Τέλος έχουμε το Supremacy, στο οποίο τέσσερις παίκτες αγωνίζονται να φτάσουν πρώτοι στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Αυτός που τερματίζει τελευταίος αναλαμβάνει στον επόμενο γύρο χρέη αμυντικού, προσπαθώντας να ρίξει κάτω έναν εκ των υπολοίπων αντιπάλων του, ώστε να «φορτώσει» σε αυτόν την θέση του και να επιστρέψει στα επιθετικά του καθήκοντα. Νικητής αναδεικνύεται αυτός με τους περισσότερους πόντους μετά το τέλος του πέμπτου γύρου. Αν και έχει την πλάκα του, προσωπικά βρήκα το εν λόγω mode το ασθενέστερο των τριών κυρίως λόγω του αδιάφορου σχεδιασμού των επιπέδων που δεν προσφέρουν σε καμία περίπτωση την πρόκληση που υπάρχει στα άλλα δύο.