Asura's Wrath

Το πιο δύσκολο πράγμα, που λέτε, σε ένα game review είναι το να... ξεκινήσεις. Ειδικά δε αν έχεις γράψει ουκ ολίγα – και επειδή στην πλειοψηφία τους τα videogames που κυκλοφορούν δεν διεκδικούν δάφνες για την πρωτοτυπία και τη διαφορετικότητα μεταξύ τους – τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα, αφού δεν σου κατεβαίνει στο κεφάλι κάτι που να μην σου θυμίζει πράγματα που έχεις επαναλάβει ξανά και ξανά και ξανά. Υπάρχουν όμως και αυτές οι πιο σπάνιες περιπτώσεις που ένα παιχνίδι σε εμπνέει τόσο πολύ που, κοιτώντας απλώς μία εικόνα του, σού έρχονται στο νου δεκαπέντε διαφορετικές ιστορίες για να διηγηθείς. Ή κάποιες άλλες, ακόμα πιο σπάνιες, που ένα παιχνίδι τα κάνει όλα με τόσο... μοναδικό τρόπο που το λεξιλόγιό σου δεν περιέχει τις κατάλληλες κουβέντες. Το Asura's Wrath εμπίπτει, ευτυχώς για εμένα, στην τελευταία αυτή κατηγορία...

Ευτυχώς για εμένα....

...επειδή μπορώ να ξεκινήσω το review του Asura's Wrath... αντίστροφα! Να σκρολάρω δηλαδή τις σημειώσεις που κρατούσα καθώς έπαιζα (χρήσιμο μαραφέτι το iPad) και να επιλέξω ότι το πρώτο πράγμα που θα σας πω υπογραμμίζοντάς το μάλιστα πεντεξεφτά φορές είναι πως, οι τύποι της CyberConnect2 κατόρθωσαν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες μίας κατεξοχήν gaming πλατφόρμας (βλ. PS3 και Χ360) και να δημιουργήσουν αυτό που θα μπορούσε να αποτελέσει το εφαλτήριο για το μέλλον της βιντεο-ψυχαγωγίας: μία διαδραστική anime ταινία με αξίες παραγωγής τόσο μεγάλες που θα μπορούσε από μόνη της να αυτοανακυρηχθεί ως... νέο Μέσο!

Το Asura's Wrath δεν είναι βιντεοπαιχνίδι με την έννοια που όλοι μας αντιλαμβανόμαστε. Είναι ένα σουρεαλιστικό παραμύθι με αξιοζήλευτο στόρι στο οποίο η φουτουριστική, στιλιζαρισμένη εκδοχή της βουδιστικής θρησκείας συναντά τις εμμονές των Ιαπώνων με το υπερφυσικό. Και στο οποίο παραμύθι, ο θεατής εκείνος που κρατά το gamepad στα χέρια του θα έχει την τιμή να μπει, για μερικές στιγμές κάθε φορά, μέσα στον κόσμο της Gaea για να πάρει τα πράγματα στα χέρια του. Ή μάλλον, για να ψευδαισθανθεί ότι παίρνει τα πράγματα στα χέρια του, εφόσον το gameplay περιορίζεται σε σποραδικές δοκιμασίες για τα αντανακλαστικά μας – δηλαδή για το πόσο γρήγορα θα αντιδράσουμε πατώντας τα πλήκτρα που εμφανίζονται στην οθόνη ως QTE. Τι θα συμβεί αν αργήσουμε; Τίποτα, αφού είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που οδηγούν στο «game over».

Είναι προφανές από την αρχή κιόλας (// ή έστω, στην αρχή απλώς δεν έχεις ιδέα ότι όντως αυτή είναι η ουσία) ότι το στόρι δεν σε χρειάζεται για να προχωρήσει, απλώς σε προσκαλεί να το ακολουθήσεις. Τι θα συμβεί αν προλάβουμε; Θα κερδίσουμε περισσότερους πόντους και άρα καλύτερο rank, το οποίο προκύπτει από τον χρόνο που χρειαστήκαμε για να ολοκληρώσουμε κάποιο επεισόδιο, το πόσο καλά τα πήγαμε στις μάχες και το πόσο γρήγορα ήταν τα αντανακλαστικά μας στα QTE. Ναι, έγραψα «μάχες». Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα υποτυπώδες brawler το οποίο κάποιες φορές μας βάζει απέναντι σε μικρούς κακούς και άλλες φορές απέναντι σε bosses, ενώ υπάρχουν στιγμές που το... θέαμα μετατρέπεται σε on-rails shooter. Σε όλες του τις εκφάνσεις, το – πιο γραμμικό και απ' τη Γραμμική Α' - gameplay δεν περιλαμβάνει κανένα άλλο στοιχείο, όπως φερειπείν platforming, free roaming ή γρίφους, ή power-ups. Κάποιες στιγμές σου δίνεται η δυνατότητα να επέμβεις στην αφήγηση, αλλά αυτό είναι διακοσμητικό παρά ουσιαστικό και απλώς θα σου ξεκλειδώσει κάποιο ακόμη έξτρα αντικείμενο στο αντίστοιχο μενού.

Το gameplay του Asura's Wrath δεν είναι, θα έλεγα, δομημένο, αλλά σκηνοθετημένο. Και μάλιστα με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι βέβαιο ότι θα μπορείς εύκολα (πολύυυυ εύκολα) να προχωρήσεις χωρίς να ξεφεύγει η προσοχή σου από το στόρι. Τόσο καλά σκηνοθετημένο που κάθε αναμέτρηση να συγκρίνεται οπτικά με την πιο επική στιγμή από το God of War – μέχρι την επόμενη. Τόσο καλά σκηνοθετημένο ώστε να ενθουσιάζεσαι όταν πετύχεις να εκτελέσεις άψογα μία αλληλουχία QTE παρότι ξέρεις πως, ακόμη και να μην τα είχες καταφέρει... ε, δεν τρέχει και τίποτα! Τόσο καλά σκηνοθετημένο που μετά από (δεν θα σας πω το πόσα) επεισόδια, και ενώ δεν υπάρχει δα και η ποικιλία που θα απαιτούσε κάποιος από ένα κανονικό videogame, να αισθάνεσαι ότι έχουν περάσει μπροστά από τα μάτια σου άπειρα διαφορετικά πράγματα. Και να μην έχεις βαρεθεί ούτε την παραμικρή επανάληψη μίας σεκάνς.