Assassin's Creed: Revelations

Το έχουμε ξαναπεί, αλλά αξίζει τον κόπο να το ξαναπούμε: η σειρά Assassin's Creed είναι ίσως η πιο επιτυχημένη έκφραση αυτού που πριν από έξι χρόνια αποκαλούσαμε «next gen».  Τότε που αντικρύζαμε τα νέα μηχανήματα με δέος, προσπαθώντας να φανταστούμε το νέο πρόσωπο του gaming με την πιο προηγμένη τεχνολογία που θα γινόταν πιο προσιτή σε όλους. Ήταν η αυγή μιας νέας εποχής, γεμάτης αισιοδοξία για τις νέες εμπειρίες που θα μπορούσε να μας προσφέρει. Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως, τα πρώτα δείγματα αυτής της νέας εποχής δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικά, καθώς οι εταιρείες είχαν άλλη άποψη για το τι θα πει «next gen».  Άλλοι προσπάθησαν να πουλήσουν τα ίδια παιχνίδια με διαφορετικό περιτύλιγμα, άλλοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το παραδοσιακό κοινό του gaming και να εστιάσουν στους casuals ή όσους δεν είχαν γνωρίσει ακόμα το παιχνίδι ως χόμπι ή/και ως κοινωνική δραστηριότητα. Σε γενικές γραμμές, τα πρώτα βήματα αυτής της γενιάς ήταν πιο ασταθή, πιο αβέβαια. Όλοι μας ξέραμε ότι αυτή η γενιά θα ήταν μια γενιά εξελικτική και όχι μια γενιά πρωτοποριακή. Το θέμα ήταν ότι αργήσαμε πολύ να πάρουμε ένα στίγμα, ένα οποιοδήποτε στίγμα για το τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε.

Για τον γράφοντα, το πολυπόθητο αυτό στίγμα εμφανίστηκε επιτέλους στην Ε3 του 2006. Μέσα στον γενικό ενθουσιασμό για την πρώτη playable εμφάνιση του Playstation 3 και την επερχόμενη κυκλοφορία του πρώτου πραγματικά εντυπωσιακού, αλλά μάλλον αναμενόμενου blockbuster για συστήματα επόμενης γενιάς (το Gears of War ντε!), το Assassin's Creed ήταν ένας τίτλος που μάζευε επάνω του όλες τις υποσχέσεις μιας νέας εποχής gaming. Πρώτα από όλα, χρησιμοποιούσε την ισχύ των νέων κονσολών για κάτι που δεν ήταν απλά εντυπωσιακό, αλλά και «χειροπιαστό». Ναι, είχαμε ξαναδεί μεγάλους και πειστικούς εικονικούς κόσμους, αλλά ποτέ δεν είχαμε δει την ιστορία να ζωντανεύει με τόσο εμφατικό τρόπο. Ποτέ δεν είχαμε δει έναν τέτοιο συνδυασμό λεπτομέρειας και ελευθερίας (συνήθως έπρεπε να υπερισχύσει το ένα έναντι του άλλου). Τέλος, ποτέ δεν είχαμε δει έναν παρόμοιο συνδυασμό ατμόσφαιρας, περιπέτειας και επικής αφήγησης. 

Έναν χρόνο μετά, όταν το Assassin's Creed έφτασε επιτέλους στα καταστήματα, το ίδιο χειροπιαστή με τον κόσμο του ήταν και η απογοήτευση που προκάλεσε. Πραγματικά, ήταν κάτι το ανεξήγητο. Η Ubisoft είχε καταφέρει να δημιουργήσει τον εντυπωσιακό σκελετό μιας ασυμβίβαστα next gen εμπειρίας, είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει όλες τις υποσχέσεις της, αλλά είχε ξεχάσει να... προσθέσει περιεχόμενο. Μόνο και μόνο για τα τεχνικά και τα αφηγηματικά επιτεύγματά του, μόνο και μόνο για την αίσθηση της ευελιξίας και της δύναμης που έδινε στον παίκτη, ο τίτλος άξιζε την επιτυχία του. Ωστόσο, ως παιχνίδι είχε σοβαρά προβλήματα. Για την ακρίβεια, ήταν ένα ρυθμικό, επαναλαμβανόμενο πείραμα, ένα ανολοκλήρωτο παιχνίδι από πλευράς ουσίας που οι ιθύνοντες της Ubisoft αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν σε μια προσπάθεια να ανακτήσουν τα τεράστια ποσά και τις απίθανες εργατοώρες που δαπανήθηκαν για τη δημιουργία του.

Η επιτυχία του πρώτου Assassin's Creed κέρδισε για την Ubisoft το χρόνο που χρειαζόταν ώστε να δημιουργήσει επιτέλους τον τίτλο που σχεδίαζε από την αρχή. Το Assassin's Creed II ήταν αυτός ο τίτλος. Το gameplay απέκτησε επιτέλους ποικιλία και ρυθμό, η αφήγηση πήρε φόρα με την προσθήκη ενός χαρακτήρα που επιτέλους είχε και προσωπικότητα, εκτός από γοητεία, και η όλη εμπειρία έδεσε  αρμονικά με τον τεχνικό τομέα, με αποτέλεσμα να δούμε επιτέλους το έπος που είχαμε αγγίξει, αλλά δεν είχαμε παίξει. Μόλις έναν χρόνο μετά το ΙΙ, με τη σειρά να έχει αποκτήσει μια επιβλητική ορμή πλέον, η Ubisoft διέψευσε ξανά τις Κασσάνδρες με έναν ακόμα κορυφαίο τίτλο, ο οποίος δεν βελτίωσε μόνο τη βασική συνταγή, αλλά πρόσθεσε και ένα πρωτότυπο multiplayer mode γεμάτο ένταση. Έτσι, με το Assassin's Creed Brotherhood έκλεισε ένας κύκλος. Ένα από τα πιο φιλόδοξα παιχνίδια αυτής της γενιάς έγινε επιτέλους πλήρες.