Assassin’s Creed: Bloodlines

Τα Assassin’s Creed πάνε καλά για τη Ubisoft η οποία στην τελευταία «φουρνιά» του franchise είπε να συμπεριλάβει και τα handhelds και έτσι είδαμε τα Assassin’s Creed II: Discovery για το DS και Assassin’s Creed: Bloodlines για το PSP, κι αν το πρώτο δεν θύμιζε σε τίποτα Assassin’s Creed II ή Assassin's Creed γενικότερα (ένα 2D platform ήταν ουσιαστικά και τίποτα περισσότερο –θα μπορούσε να λέγεται και Prince of Persia), το δεύτερο είναι πιο κοντά από οποιοδήποτε άλλο στη φιλοσοφία των «μεγάλων» Assassin’s Creed. Δυστυχώς γι’ αυτό όμως, χρησιμοποιεί ως πρότυπο το πρώτο παιχνίδι της σειράς, αντιγράφοντας το βαρετό και επαναλαμβανόμενο gameplay του και αποτυγχάνοντας να δικαιώσει το βαρύ όνομα που το συνοδεύει.

Κι έχω μείνει μόνος…

Το σενάριο του παιχνιδιού ξεκινά εκεί που τελείωσε αυτό του προκατόχου του με τον Altair να ταξιδεύει στην Κύπρο προκειμένου να ελευθερώσει την καλή του που έχει πέσει θύμα απαγωγής των Templars. Κατά την παραμονή του εκεί, o Altair αναστατώνει τη «νήσο της Αφροδίτης» σφάζοντας Templars κατά συρροή και ενισχύοντας τη θέση των ασσασίνων και της αντίστασης γενικότερα στο νησί. Το θέμα με το σενάριο στο Bloodlines βέβαια είναι ότι μπορεί να υιοθετεί το concept της ανακτημένης μνήμης με τη βοήθεια μιας μηχανής συγχρονισμού (λέγε με Animus), ωστόσο ποτέ δεν μαθαίνουμε σε ποιον ανήκει η ίδια η ανάμνηση!

Αν το σενάριο δεν λέει και πολλά πράγματα στο παιχνίδι, η όλη πλοκή δεν κάνει τίποτα απολύτως για να το αναδείξει. Στις περιπλανήσεις σας στις πόλεις της Μεγαλονήσου θα κληθείτε να φέρετε εις πέρας διάφορες αποστολές, περιορισμένης ποικιλίας και με συγκεκριμένα objectives του στυλ «καθάρισε αυτόν», «στείλε το τάδε μήνυμα σε κάποιον» και πάει λέγοντας. Σε περίπτωση που θελήσετε να υιοθετήσετε ένα πιο low profile, προσπαθώντας να τηρήσετε έναν από τους τρεις χρυσούς κανόνες που έθετε το πρώτο Assassin’s Creed, το να περνάτε απαρατήρητοι δηλαδή, τότε παίξατε και χάσατε, μιας και το ίδιο το παιχνίδι προωθεί τη brutal συμπεριφορά, τόσο αφήνοντάς την ατιμώρητη όσο και αναγκάζοντάς σας σε πολλές περιπτώσεις να σφάξετε ορδές Templars.

Tα όπλα σας είναι τέσσερα: σπαθί για τις μάχες, dagger για δουλειές «μπαμ και κάτω», assassin’s blade για «ήσυχες» εκτελέσεις και throwing knives για «κηδείες» εξ’ αποστάσεως. Το θέμα βέβαια είναι πως οι Templars είναι εφοδιασμένοι με ένα είδος έκτης αίσθησης καταλαβαίνοντάς σας άπαξ και περάσετε από δίπλα τους χωρίς να τηρείτε ένα low profile –κυριολεκτικά. Οπότε τον περισσότερο καιρό σας στα σοκάκια της Κύπρου, θα τον περνάτε είτε τρέχοντας να ξεφύγετε από ένα μπουλούκι Templars, είτε με τη σπάθα στο χέρι, σφάζοντας αντιπάλους. Πέραν αυτών, η Α.Ι. του παιχνιδιού κυμαίνεται σε μέτρια επίπεδα –δεν είναι δυνατόν να δολοφονείται Templar κι ο συνάδελφός του λίγα μέτρα πιο δίπλα