Assassin’s Creed II

Όπως και ο ονομαστικός (και όχι πραγματικός) πρωταγωνιστής του, το πρώτο Assassin’s Creed ήταν παγιδευμένο ανάμεσα σε δύο εποχές. Από τη μία πλευρά, ο εξαιρετικά εντυπωσιακός, ευφάνταστος και φιλόδοξος τίτλος της Ubisoft Montreal κατάφερε να υλοποιήσει σε μεγάλο βαθμό όλες τις υποσχέσεις μιας νέας γενιάς μηχανημάτων. Κατάφερε να συνδυάσει την έντονη δράση, την αφήγηση, τους μηχανισμούς και τον τεχνικό τομέα ενός πλούσιου, παραδοσιακού action game με την εξερεύνηση, την ελευθερία, τις απρόβλεπτες καταστάσεις και την καθαρή κλίμακα ενός ανοικτού, sandbox τίτλου. Από αυτήν την άποψη, το Assassin's Creed είναι ένας από τους πιο σημαντικούς τίτλους αυτής της γενιάς.

Παραδόξως, αντί να εκμεταλλευτεί στο έπακρο αυτό το εντυπωσιακό επίτευγμα, η Ubisoft Montreal έβαλε τα δυνατά της για να… ακυρώσει όλα όσα πέτυχε. Εφαρμόζοντας ένα σχεδιασμό που όχι μόνο ήταν ριζωμένος βαθιά στο παρελθόν, αλλά έσπαγε την όλη εμπειρία σε μικρά, επαναλαμβανόμενα κομμάτια, το πρώτο Assassin’s Creed κατέστρεφε από μόνο του την επιτυχημένη ψευδαίσθηση ενός πραγματικού, ιστορικού κόσμου. Παρόλα αυτά, η ενδιαφέρουσα ιστορία, η καθαρή φιλοδοξία του όλου concept και ο άψογος συνδυασμός δράσης/τεχνικού τομέα, κατάφερε να σώσει το Assassin’s Creed από ποιοτικής άποψης – αλλά μόνο οριακά.

Same as it never was

Υπό αυτό το πρίσμα, το έργο του Assassin’s Creed II, ενός αναπόφευκτου sequel δεδομένης της εμπορικής επιτυχίας του πρώτου τίτλου, δεν είναι εύκολο. Αυτήν τη φορά, η κοινότητα των gamers ξέρει καλά τα πλεονεκτήματα του franchise και δεν πρόκειται να θαμπωθεί από τα εντυπωσιακά, ομολογουμένως, τεχνικά και σκηνοθετικά επιτεύγματα. Αυτήν τη φορά, δεν αρκούν οι υπαινιγμοί για να στηρίξουν μια ιστορία. Οι συγγραφείς του τίτλου πρέπει να πάρουν το ρίσκο και να εκθέσουν το σενάριο εναλλακτικής ιστορίας που έχουν σκαρφιστεί. Κι όμως, η Ubisoft Montreal τα καταφέρνει μια χαρά σε όλους τους τομείς. Σίγουρα, δεν ξεπερνά τις προσδοκίες, αλλά τουλάχιστον καταφέρνει να μας χαρίσει μια εμπειρία που είναι αντάξια του concept από όλες τις απόψεις. Ε, δεν χρειάζεται και τίποτα άλλο, όταν το concept είναι τόσο καλό.

Βέβαια, στην αρχή του παιχνιδιού τα πράγματα δεν δείχνουν τόσο ευοίωνα. Ξέρετε τι είναι να φορτώνεις τον τίτλο στο drive της κονσόλας σου, να περιμένεις να ξεδιπλωθεί μπροστά σου η Ιταλία της Αναγέννησης και τελικά να ξεκινάς ακριβώς από το σημείο που είχε τελειώσει ο προηγούμενος τίτλος, μέσα στο στείρο περιβάλλον της μυστικής βάσης όπου κρατείται αιχμάλωτος ο κατ' όνομα πρωταγωνιστής του παιχνιδιού Desmond Miles; Θα σας πω εγώ τι ένιωσα: μεγάλη απογοήτευση. Μετά από τα βίντεο και το υλικό που είχα δει από τον τίτλο, η αναγκαστική (και προχειρότατη) σεκάνς της απόδρασης του Desmond και της Lucy από τους απρόσωπους διαδρόμους της Abstergo και η άφιξή τους στο εξίσου απρόσωπο, μοντέρνο λοφτ όπου έχουν την έδρα τους οι απόγονοι της μυστικής οργάνωσης των Assassins, ήταν τόσο ευπρόσδεκτη όσο και ο τροχός του οδοντίατρου. Το γεγονός ότι οι εν λόγω μοντέρνοι ασασίνοι μοιάζουν περισσότερο με χαρακτήρες από το Friends, παρά με στρατιώτες ενός μυστικού, αρχαίου στρατού, δεν βοηθά καθόλου.

Τουλάχιστον, η ομάδα ανάπτυξης φροντίζει να δώσει στον παίκτη μια ατμοσφαιρική πρόγευση του τι πρόκειται να ακολουθήσει, πριν τον αναγκάσει να περάσει αυτό το αδέξιο και επίπεδο δεκάλεπτο: ο Desmond μπαίνει για μια τελευταία φορά στη συσκευή Animus και γίνεται μάρτυρας της γέννησης ενός ακόμα προγόνου του που έμελλε να ακολουθήσει το μονοπάτι του δολοφόνου: του Ezio Auditore, γόνου μιας -πραγματικής- οικογένειας που είχε πρωταγωνιστήσει στην οικονομική και επιστημονική άνθιση της Φλωρεντίας του 15ου αιώνα.