Assassin’s Creed

Σαν πολλά «κινηματογραφικά» παιχνίδια δεν κυκλοφορούν τελευταία; Να ‘σου το Bioshock, να ‘σου το Crysis, να ‘σου τώρα και το Assassin’s Creed για να κλείσει η τριάδα. Να σας πω την αλήθεια, οι διάφορες screenshots ή «και καλά screenshots» που κυκλοφορούν οι εταιρείες πριν το λανσάρισμα ενός τίτλου με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Μπορώ να σας βρω screenshots από τα πλέον κατάπτυστα παιχνίδια των τελευταίων ετών που τα κάνουν να μοιάζουν υπερπαραγωγές. Συνήθως περιμένω να κυκλοφορήσει κάποιο gameplay video (ούτε καν trailer) στο οποίο να φαίνεται καθαρά το παιχνίδι την ώρα που παίζει ο παίκτης για να πιάσω ένα πρώτο feeling των όσων έχει να πει.

Το Assassin’s Creed μου κέντρισε την προσοχή από την πρώτη κιόλας φοράς που έπεσε το μάτι μου σε ένα τέτοιο clipάκι. Ήταν θυμάμαι σε ένα event σε βρετανικό έδαφος όταν είδα για πρώτη φορά τον Altair να εκτελεί με περίσσια χάρη τα ακροβατικά του. Είχα εντυπωσιαστεί αλλά δεν είχα πειστεί ότι οι στρωτές και εντυπωσιακές κινήσεις του δολοφόνου του Assassin’s Creed ήταν actual gameplay και όχι cinematic video από το παιχνίδι, μέχρι που μου έδωσαν το gamepad και μου ‘φυγε το κλαπέτο! Έκτοτε φρόντιζα να ενημερώνομαι για οτιδήποτε καινούριο σχετικά με το παιχνίδι έβλεπε το φως της δημοσιότητας μέχρι που, τατάαααν, ήγγικεν η ώρα να το «λιώσω» για τις ανάγκες του review. Κι εκεί κατάλαβα την κομπίνα της Ubisoft…

Ένα απατηλό οφθαλμόλουτρο

Σας εξήγησα λίγες γραμμές πιο πάνω γιατί δε μ’ αρέσουν οι screenshots: γιατί τις περισσότερες φορές οδηγούν σε λανθασμένα συμπεράσματα σχετικά με την ποιότητα ενός τίτλου. Το Assassin’s Creed με έκανε να αναθεωρήσω ή μάλλον να προσθέσω κάτι ακόμα στο όλο σκεπτικό μου: μετά τις screenshots πλέον δε θα εμπιστεύομαι και τα ολιγόλεπτα demos, σαν κι εκείνο που παίζοντάς το είχα έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με το παιχνίδι. Ούτε αυτά μπορούν να προσφέρουν σαφή εικόνα σχετικά με ένα παιχνίδι.

Χμ… Λάθος. Ω ναι, λάθος. Στην περίπτωση του Assassin’s Creed, το demo του προσέφερε από πλευράς gameplay ότι είχε να προσφέρει ολόκληρο το παιχνίδι, κάτι που προφανώς κατάλαβα όταν πλέον είχα γράψει έναν αξιοσέβαστο αριθμό ωρών παίζοντας το δημιούργημα της Ubisoft Montreal. Ξέρετε, το τελικό «score» -που λένε κι οι ξένοι- ενός παιχνιδιού καθορίζεται από δύο τομείς: τον τεχνικό και αυτόν του gameplay. Η λογική λέει ότι για ένα καλό και ισορροπημένο αποτέλεσμα, οι δημιουργοί ενός τίτλου οφείλουν να δουλέψουν το ίδιο πάνω στις δύο κατηγορίες ούτως ώστε το προϊόν τους να είναι οπτικά ελκυστικό διαθέτοντας παράλληλα ένα άλφα βάθος από πλευράς gameplay. Ε λοιπόν στην Ubisoft ξέχασαν εντελώς το gameplay ή αν προτιμάτε ενώ ξεκίνησαν να ασχολούνται μαζί του, κάπου στην πορεία το παράτησαν στην τύχη του η οποία τελικά δεν ήταν και η καλύτερη.