reviewsvideogames

Assassin’s Creed: Origins

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4 • επίσης διαθέσιμο για: Xbox One, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, adventure, PEGI: 18+

Μετά από εννέα χρόνια ανελλιπούς παρουσίας στους καταλόγους με τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς, η σειρά Assassin’s Creed αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα για έναν χρόνο. Ας το ξαναδούμε πάλι: μετά από ΕΝΝΕΑ χρόνια ανελλιπούς παρουσίας, εννέα χρόνια γεμάτα με πανάκριβα blockbusters, ενώ σε αρκετά από αυτά τα χρόνια υπήρχαν και «διπλές» κυκλοφορίες, αν συνυπολογίσουμε τις κυκλοφορίες για φορητά, το ένα και μοναδικό spin-off για συστήματα προηγούμενης γενιάς και τα διάφορα παρατρεχάμενα platformers και card games για κινητά, η εκδότρια Ubisoft αποφάσισε να ξεκουράσει τη σειρά Assassin’s Creed για ΕΝΑΝ χρόνο. Δηλαδή κάποιος πίστεψε ότι μια σειρά με τόσα συσσωρευμένα χρόνια στιλιζαρισμένης δράσης και μυθολογίας και με παγιωμένο gameplay το οποίο είχε αρχίσει πλέον να δείχνει σχεδόν προκλητικά τις αδυναμίες του, θα μπορέσει να αλλάξει ρότα μέσα σε έναν χρόνο.

 
 Δεν ενοχλώ, ε; Ο κόσμος του Origins είναι ό,τι πιο εντυπωσιακό έχουμε δει από τη σειρά τα τελευταία χρόνια. Είναι πραγματικά κρίμα που μόνο λίγοι από εσάς θα μπορείτε να δείτε τα screenshots με HDR, όπως αυτό.

Κι όμως, αυτός ο «κάποιος» είχε δίκιο. Γιατί ο στόχος του νέου, ολοκαίνουριου και τόσο, μα τόσο όμορφου Assassin’s Creed: Origins, δεν είναι τελικά η διόρθωση των κακώς κειμένων που έχουν συσσωρευτεί μετά από δέκα σχεδόν χρόνια, αλλά η (σχεδόν) ολική απόρριψή τους και η ανανέωση της όλης εμπειρίας. Έστω και αν αυτή η ανανέωση αγγίζει τα όρια του εξοβελισμού σε ορισμένα σημεία, ξεχνώντας τι ήταν αυτό που έκανε το Assassin’s Creed μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές στη σύγχρονη ιστορία του gaming.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Άλλωστε, αυτό ακριβώς θέλει να κάνει και το Origins με την ιστορία του, η οποία αφηγείται τις απαρχές του τάγματος των Ασασίνων και τοποθετείται χρονικά στην ελληνιστική περίοδο της Αρχαίας Αιγύπτου. Όλα ξεκινούν από τον Bayek, έναν Μετζάι (δηλαδή σερίφη/ειρηνοδίκη/εθνοφρουρό της εποχής), ο οποίος βρίσκεται άθελά του στο επίκεντρο μιας συνωμοσίας που σχετίζεται με χαμένα μυστικά και, φυσικά, ένα από τα «μήλα της Εδέμ», τα πανίσχυρα τεχνουργήματα που έχουν τη δύναμη να ελέγξουν τη θέληση των ανθρώπων. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε πώς γίνεται και ασχολούμαστε ακόμα με αρχαία μυστικά σε έναν τίτλο που εξελίσσεται στην αρχαιότητα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η δυναστεία των Πτολεμαίων, κατά τη διάρκεια της οποίας εξελίσσεται (ή μάλλον ξεκινά) η ιστορία, απέχει χρονικά από τον καιρό της ανέγερσης των Πυραμίδων περίπου όσο απέχει και από τη σημερινή εποχή. 

 
 Το Origins είναι ίσως ο μοναδικός τίτλος της σειράς μετά το Black Flag που η εξερεύνηση έχει όντως νόημα και ανταμείβει τον παίκτη. Όχι μόνο με collectibles, αλλά με όμορφο περιεχόμενο.

Βέβαια, όπως και στα περισσότερα παιχνίδια της σειράς, το βασικό κίνητρο δεν είναι τα αρχαία μυστήρια, αλλά η προσωπική εκδίκηση και το Origins δεν αποτελεί εξαίρεση. Εννοείται ότι θα αποφύγουμε τα spoilers, αλλά οι έμπειροι παίκτες της σειράς δεν θα δυσκολευτούν καθόλου να μαντέψουν την αλληλουχία των γεγονότων που θα οδηγήσουν τον Bayek στην ίδρυση (;) των Ασασίνων. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η αφήγηση του Origins είναι κοινότυπη. Αν και δεν αλλάζουν πολλά πράγματα στον τρόπο με τον οποίο μεταφέρεται η ιστορία στον παίκτη, η ίδια η γραφή έχει γίνει κάπως πιο μεγαλειώδης, πιο δραματική, αν θέλετε. Ίσως για πρώτη φορά στη σειρά, υπάρχει μια κάποια χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών που περνάει και στον παίκτη. Σίγουρα, υπάρχουν και οι κλασικές βαρύγδουπες/ποζεράδικες στιγμές, αλλά επικρατεί μια ευρύτερη δραματική φιλοδοξία που μάλλον ξαφνιάζει με την έντασή της.

Εξίσου αιφνιδιαστικές είναι και πολλές από τις αλλαγές που έχουν γίνει στο gameplay. Η πιο σημαντική είναι ότι όλοι οι μηχανισμοί στρέφονται πλέον γύρω από το επίπεδο εμπειρίας του παίκτη, μετατρέποντας μεγάλο μέρος της δράσης σε ένα ιδιόμορφο action RPG. Για παράδειγμα, παρόλο που οι μηχανισμοί της απόκρυψης/stealth δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα, πλέον ο παίκτης δεν μπορεί να σκοτώσει ακαριαία έναν στόχο που τον ξεπερνάει σημαντικά σε επίπεδο εμπειρίας. Αυτό σημαίνει ότι ο παίκτης αναγκάζεται πολλές φορές να ασχοληθεί με δευτερεύουσες αποστολές ή με κυνήγια ζώων/θησαυρών και άλλες δραστηριότητες που θα του αποφέρουν την εμπειρία που χρειάζεται, παράλληλα με τις απαραίτητες πρώτες ύλες για να αναβαθμίσει τον εξοπλισμό του. Είναι ένα σύστημα που εκ πρώτης όψεως φαίνεται λίγο εκβιαστικό, αλλά εξελίσσεται σε κάτι πολύ πλούσιο και εθιστικό, πρώτον γιατί ο κύκλος συλλογής εμπειρίας και levelling up είναι από μόνος του εθιστικός και δεύτερον επειδή ο κόσμος του Assassin’s Creed: Origins είναι ένα πραγματικό θαύμα καλλιτεχνικού σχεδιασμού και λεπτομέρειας που του αξίζει να εξερευνηθεί σπιθαμή προς σπιθαμή.

 
 Η σχέση μεταξύ Bayek και Aya έχει μια δραματική ένταση που δεν βρίσκεις εύκολα στα Assassin's Creed. Αυτό ισχύει γενικά για τη σκηνοθεσία και τη γραφή, καθώς υπάρχει μια κάποια... "θεατρικότητα", δεν μπορώ να το προσδιορίσω αλλιώς.

Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα, καθώς, παρά την πελώρια έκταση και την εντυπωσιακή του λεπτομέρεια, ο κόσμος δεν έχει το αντίστοιχο βάθος, θυμίζοντας βιτρίνα σε μερικά σημεία. Κάποια στιγμή ορισμένα στοιχεία αρχίζουν και επαναλαμβάνονται σε πολλές αποστολές, ενώ η ιστορική αυθεντικότητα που επικαλείται τόσο πειστικά ο τίτλος στην αρχή, στη συνέχεια κάπως καταρρέει, όταν ο παίκτης αρχίζει να παρακολουθεί προσεκτικά τα επιμέρους στοιχεία της εκθαμβωτικής -ομολογουμένως- γενικής ψευδαίσθησης: οι κανόνες φυσικής είναι ασυνεπείς, ενώ οι διάλογοι που υποτίθεται ότι αποδίδονται στα Αρχαία Ελληνικά (δυναστεία των Πτολεμαίων, θυμάστε;) είναι σε πολλά σημεία μεταφράσεις κατά λέξη από τα Αγγλικά. Ωστόσο, δεν είναι δίκαιο να επιτρέψουμε σε αυτά τα στοιχεία της εμπειρίας να αμαυρώσουν τις πραγματικές στιγμές μεγαλοπρέπειας που έχει να προσφέρει το παιχνίδι, γιατί όταν η ψευδαίσθηση λειτουργεί όπως πρέπει, το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό: δεν μπορείς να μην συγκινηθείς την πρώτη φορά που θα δεις τον ήλιο να δύει νωχελικά στα παράλια μιας πελώριας λίμνης, με το πολύ προσεγμένο HDR να δίνει την εντύπωση ότι το νερό φλέγεται. Δεν γίνεται να μην περιεργαστείς κάθε γωνιά του Φάρου της Αλεξάνδρειας ή να μην παρακολουθήσεις την ανατολή από το άγαλμα του θεού Σέραπι. Υπάρχει μια γενική παλινδρόμηση, ένα ευρύτερο δούναι και λαβείν, το οποίο όμως τελικά γέρνει την πλάστιγγα προς τη σωστή κατεύθυνση: την ατμόσφαιρα και την εμβάπτιση, τα μεγαλύτερα όπλα μιας εμπειρίας αυτού του τύπου.

Ας επιστρέψουμε όμως στο gameplay μετά από αυτή τη μικρή παρένθεση. Ένα άλλο στοιχείο που έχει αλλάξει ριζικά είναι οι μάχες, οι οποίες έχουν γίνει πιο εκλεπτυσμένες και λιγότερο αυτοματοποιημένες. Το σύστημα μάχης μιμείται σε γενικές γραμμές αυτό του Witcher 3, δηλαδή ακολουθεί μια νοοτροπία τύπου Souls-lite με δυνατές και γρήγορες επιθέσεις, άμυνες, ελιγμούς και αρκετούς διαφορετικούς τύπους όπλων. Κοινώς, δεν έχουμε πλέον το ίδιο ρομποτικό σύστημα επιθέσεων και αντεπιθέσεων, με αποτέλεσμα κάθε νικηφόρα μάχη να γίνεται σαφώς πιο ικανοποιητική. Παρόλο που υπάρχουν κάποια θεματάκια με το lock-on, όταν ο παίκτης θέλει να απομακρυνθεί ή να σκαρφαλώσει κάπου, σε γενικές γραμμές το σύστημα λειτουργεί καλά και δένει με τα χαρακτηριστικά του ήρωα, έστω και αν δεν δίνει πλέον την αίσθηση της παντοδυναμίας ενός ήρωα του Χόλιγουντ.

 
 Ο αετός Senu είναι στη διάθεση του παίκτη ανά πάσα στιγμή, όταν το επιτρέπει η αρχιτεκτονική και η αφήγηση, και επισημαίνει εχθρούς και σημεία ενδιαφέροντος. Η αποτελεσματικότητά του επηρεάζεται από τα vantage points που θα σκαρφαλώσετε. 

Μια άλλη σημαντική προσθήκη είναι η αντικατάσταση του Eagle Sense, δηλαδή του έμφυτου ραντάρ που έχουν οι πρωταγωνιστές όλων των Assassin’s Creed με έναν πραγματικό αετό, ο οποίος πετάει σχεδόν ελεύθερα υπό τον έλεγχο του παίκτη και επισημαίνει θησαυρούς, θηράματα και εχθρούς. Η όραση του αετού βελτιώνεται ανάλογα με τα ψηλά σημεία στα οποία θα καταφέρει να αναρριχηθεί ο παίκτης (τα οποία πλέον δεν απαιτούνται για την αποκάλυψη του χάρτη), ενώ υπάρχουν ορισμένες ικανότητες στο σύστημα προόδου που επιτρέπουν στον αετό να επηρεάζει και τη δράση ή τη μάχη. Μια που αναφέραμε το σύστημα προόδου, κάθε φορά που ο παίκτης ανεβαίνει επίπεδο βελτιώνει τα βασικά του στατιστικά και αποκτά πόντους ικανοτήτων οι οποίοι μπορούν να επενδυθούν σε νέες ικανότητες για να ενισχύσει το στυλ παιχνιδιού του. Υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες και διασκεδαστικές επιλογές, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα ένα επιπλέον πέρασμα στην τεχνητή νοημοσύνη των εχθρών, αντί για μια πλούσια συλλογή ικανοτήτων. Ωστόσο, έχουν γίνει και εκεί κάποια (μικρά) βήματα προόδου.

Όμως πολλά έχουμε πει ως τώρα, ας κάνουμε σιγά-σιγά το άθροισμα: το νέο Assassin’s Creed είναι ανανεωμένο, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό. Και μάλιστα ανανεώθηκε με επιτυχημένο τρόπο. Πρώτα από όλα, φρεσκάρει το gameplay του, το οποίο γίνεται πιο φυσικό, ρευστό και σαφώς λιγότερο αυτοματοποιημένο. Δεύτερον, βελτιώνει σημαντικά τον χειρισμό του, εγκαταλείποντας εκείνες τις ιδέες τύπου «πατάμε RT αν θέλουμε να κάνουμε κάτι που δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό», καθώς πλέον η προσομοίωση του κόσμου είναι αρκετά πλούσια, ώστε να δημιουργούνται αυτόματα τύψεις στον παίκτη όταν σπρώχνει κόσμο χωρίς να χρειάζεται. Τρίτον, προσφέρει κάποιες επιλογές τακτικής στον παίκτη, ενώ η εμπειρία της εξερεύνησης του κόσμου γίνεται καλύτερη από ποτέ. Τέταρτον, γεμίζει τον κόσμο με αποστολές, έστω και αν δεν είναι όλες το ίδιο διασκεδαστικές. Τουλάχιστον ορισμένες από αυτές οδηγούν σε πραγματικά ατμοσφαιρικά ερείπια και γρίφους που δεν θα έβρισκε διαφορετικά ο παίκτης. Πέμπτον, αφηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία και προσφέρει την πιο πλούσια και μεγαλοπρεπή εμπειρία που έχουμε ζήσει ως τώρα σε τίτλο της σειράς.

 
 "Χαιρετίζω, τι πράττεις;", μας εύχονται οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας. Μιλήσαμε ήδη για το υπέροχο HDR, ε;

Όμως, και αυτό είναι ένα μεγάλο ΟΜΩΣ, ανανεώνοντας τον σκελετό του, το Assassin’s Creed: Origins εγκαταλείπει ή μάλλον αδιαφορεί για κάποια στοιχεία που έχουν χτίσει το μύθο της σειράς μέχρι σήμερα. Το μεγαλύτερο θύμα αυτής της στροφής είναι οι ίδιες οι δολοφονίες. Τα θύματα του Bayek περιπλανιούνται κανονικά στους χώρους του παιχνιδιού και πολλές φορές πεθαίνουν με απογοητευτικό ή έστω... «αντικλιμακτικό» τρόπο, γιατί έτυχε να περάσουν αμέριμνα κάτω από τη στέγη που παραμονεύει ο ήρωάς μας εδώ και πέντε λεπτά. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, οι αναμετρήσεις με τους βασικούς στόχους οδηγούν σε boss fights κάποιου είδους. Δεν υπάρχουν εδώ τα περίτεχνα σενάρια του Unity (ίσως το μόνο πράγμα που έκανε καλά ο εν λόγω τίτλος) και του Syndicate που ανταμείβουν με λίγο θέαμα την ευρηματικότητα ή την άψογη εκτέλεση εκ μέρους του παίκτη.

Κάτι άλλο που βρίσκω κάπως ενοχλητικό είναι η περαιτέρω απλοποίηση των ήδη υπερβολικά εύκολων μηχανισμών αναρρίχησης. Ελάχιστες φορές θα χρειαστεί να σκεφτείτε πώς θα ανεβείτε κάπου, αλλά αυτή η έλλειψη τουλάχιστον ισοφαρίζεται με ορισμένα θαύματα αρχιτεκτονικής που θα μπορέσετε να εξερευνήσετε μέσα και έξω. Και ναι, επιτέλους η μετάβαση μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών χώρων γίνεται εντελώς απρόσκοπτα, χωρίς κάποιον αρνητικό αντίκτυπο στη μηχανή γραφικών. Τέλος, θεωρώ ότι έχει... ευνουχιστεί εντελώς το κομμάτι της σύνδεσης με τον σύγχρονο κόσμο, το οποίο υπάρχει σε όλους τους τίτλους της σειράς. Φυσικά υπάρχει και στο Origins μια αντίστοιχη δευτερεύουσα αφήγηση, αλλά αυτή περιορίζεται στο διάβασμα email και σε μια χαλαρή περιπλάνηση εδώ κι εκεί. Δεν υπάρχει σε αυτόν τον τομέα η ένταση του Desmond ή η ευρηματικότητα του Black Flag, παρά μόνο η εκπλήρωση μιας υποχρέωσης. Κι ας επιβεβαιώνει επιτέλους ότι τα Watch Dogs και Assassin’s Creed διαδραματίζονται στον ίδιο κόσμο.

 
 Τηρουμένων των αναλογιών, το AC Origins εστιάζει περισσότερο στον κόσμο, παρά στον πρωταγωνιστή του και προσωπικά θεωρώ ότι πολύ καλά κάνει, παρόλο που ο Bayek είναι ένας από τους πιο συμπαθείς ήρωες της σειράς.

Αλλά ας μην κλείσουμε το κείμενο με μια αρνητική νότα, καθώς, σε συνολικό επίπεδο, το Assassin’s Creed: Origins είναι μια βελτιωμένη εμπειρία και μια απρόσμενα ευχάριστη έκπληξη. Από πολλές απόψεις, δίνει την εντύπωση ότι η σειρά ενηλικιώθηκε, προσφέροντας πραγματικό μεγαλείο, δραματική υπόσταση και μαγευτικές στιγμές που ελευθερώνονται επιτέλους από τη μηχανική επανάληψη. Παρόλο που υπάρχουν μεγάλα περιθώρια βελτίωσης, θέτει γερά θεμέλια για τη συνέχεια. Αυτό που μένει να μάθουμε είναι κατά πόσο θα χτίσει σε αυτά ή θα αποφασίσει να βασιστεί επάνω τους για δυο-τρεις συνέχειες. Όπως και αν έχει, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον λόγο για να μην απολαύσει κανείς το καλύτερο σκηνικό και την πιο πλούσια εμπειρία που έχει προσφέρει ποτέ η σειρά.

 

Εκπληκτικό σκηνικό, θεαματικός κόσμος, ανανεωμένο gameplay, ιδιαίτερα στις μάχες, εντυπωσιακός τεχνικός τομέας, αξέχαστη αρχιτεκτονική και «μπουντρούμια» με γρίφους, εθιστικοί μηχανισμοί RPG, προσοχή στη λεπτομέρεια...
...η οποία όμως θα μπορούσε να φτάνει σε μεγαλύτερο βάθος. Σχετικά αδέξιες δολοφονίες, υπερβολικά εύκολη αναρρίχηση, ελάχιστα βελτιωμένη τεχνητή νοημοσύνη μετά από τόσο καιρό. Αρκετό περιεχόμενο που θα μπορούσε να λείπει.

 

κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις