Army of Two: The 40th Day

Όταν πρωτοάκουσα ότι η συνέχεια του Army of Two, θα κυκλόφορήσει και στο PSP, ουκ ολίγες αμφιβολίες μου γεννήθηκαν. Βλέπετε, καλώς ή κακώς είμαι της άποψης ότι ορισμένα είδη παιχνιδιών δεν μπορούν και δεν πρέπει να μεταφέρονται σε φορητές κονσόλες –όχι ακόμα, τουλάχιστον-. Ένα από αυτά είναι και το είδος στο οποίο ανήκει τόσο το πρώτο, όσο και το δεύτερο παιχνίδι που εξιστορεί τις περιπέτειες των μισθοφόρων Salem και Rios. Από τη στιγμή λοιπόν που έπρεπε… Sony και καλά να βγει φορητό ΑοΤ, θαρρώ πως η απλοποίησή του ήταν η σοφότερη κίνηση που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι δημιουργοί του. Μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον που έπαιξα το παιχνίδι…

Για να μπείτε καλύτερα στο κλίμα του παιχνιδιού, το καλύτερο που έχω να πω, είναι πως θυμίζει ρετροπαίχνιδο, αλλά… με την κακή έννοια! Η προοπτική είναι ισομετρική, 2,5 διαστάσεων, αν και τα γραφικά είναι προφανώς τρισδιάστατα. Αυτό φυσικά από μόνο του δεν είναι απαραίτητα κακό –το αντίθετο θα έλεγα- όμως η υλοποίησή είναι τόσο κακή που όταν αναρωτιόμασταν προχθές με τους συμφοιτητές μου πώς θα πρέπει να είναι το παιχνίδι που πρόκειται να φτιάξουμε μέχρι τα μέσα Μαρτίου (περισσότερα σε επερχόμενο blog-o-post) το πρώτο πράγμα που είπα ήταν “ο,τιδήποτε εκτός από ισομετρικά γραφικά!”. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην απεικόνιση, το δημιουργεί κυρίως η κάμερα, η οποία είναι φιξαρισμένη, αλλά συνήθως σε λάθος σημείο και πολλές φορές αργεί να πάρει μπρος, με αποτέλεσμα να μην μπορείτε να διακρίνετε καλά τους εχθρούς ή ακόμα και τον χαρακτήρα σας ορισμένες φορές.

Εδώ που τα λέμε βέβαια, δεν είναι ότι αυτό κάνει τη δουλειά σας τρομερά δύσκολη, αφού η ΑΙ των εχθρών είναι από τις πιο προβλέψιμες που έχω δει εδώ και πολλά χρόνια και μεταξύ μας, οι αντίπαλοί σας σπάνια θα κάνουν προσπάθεια για να αποφύγουν εσάς ή τις σφαίρες σας. Δυστυχώς βέβαια, το ίδιο ισχύει και για τον κολλητό σας (τον έτερο του διδύμου, ανάλογα με τον ποιον εκ των Salem ή Rios επιλέξατε). Τι κι αν υποτίθεται πως μπορείτε να του δώσετε κάποιες βασικές οδηγίες (να έχει παθητική/επιθετική στάση και να σας ακολουθεί ή να μείνει σε ένα σημείο) στην πράξη ελάχιστη σημασία έχουν. Όταν δεν θέλετε θα μπαίνει μπροστά σας και όταν τον χρειάζεστε θα κολλάει πίσω από κάποιο εμπόδιο αφήνοντάς σας να βγάλετε τα κάστανα από τη φωτιά. Αφήστε που υπάρχει και το καταραμένο το friendly fire, με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να προτιμάτε να μένει ο “άχρηστος” πίσω για να μην αλληλοσκοτωθείτε (κατά λάθος, πάντα… ατύχημα ήταν!). Γενικά, η παρουσία του φάνταζε μάλλον άχρηστη στην πράξη και –σε αντίθεση με την έκδοση για Χ360/PS3– θα μπορούσε κάλλιστα να τιτλοφορείται “Army of One” και να περιλαμβάνει ένα μόλις ήρωα, χωρίς να καταλάβετε διαφορά στο gameplay. Οι μόνες περιπτώσεις που αναζήτησα τον κολλητό μου, ήταν σε κάποια απλοϊκά puzzle-οειδή σημεία, αλλά εντάξει, μην φανταστείτε και τίποτα επιπέδου… Ico!

Βέβαια, υπάρχει πάντα και η εναλλακτική του co-op multiplayer, το οποίο άλλωστε αποτελεί και το βασικό στοιχείο της “μεγάλης” έκδοσης, αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, ουδέποτε το δοκίμασα. Τι να πω, αν ξαφνικά το να παίζει στο πλάι σου κάποιος άλλος βελτιώνει την εμπειρία του παιχνιδιού τόσο πολύ πέρα από το να κάνει απλώς την ΑΙ πιο ανθρώπινη (pun intended), δηλώνω ένοχος… mea culpa!

Από τα υπόλοιπα στοιχεία προβλήματα του παιχνιδιού, αυτό που ξεχωρίζει, είναι αναμφίβολα το σύστημα στόχευσης. Σε αντίθεση με τα φυσιολογικά shooter-άκια του είδους που πυροβολείς προς την κατεύθυνση που είναι στραμμένος/κινείται ο χαρακτήρας, εδώ το κάνεις χρησιμοποιώντας τα… face buttons! Μάλιστα στο tutorial στην αρχή δεν το εξηγεί επαρκώς (λέει απλώς ότι μπορείς να πυροβολήσεις πατώντας όποιο από τα 4 πλήκτρα θες), οπότε μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσω το λόγο για τον οποίο ο πανύβλακας ο (Κ)Rios πυροβολούσε συνεχώς προς τα κάτω (προφανώς πατούσα μόνο το “Χ” για να πυροβολήσω!). Δεν λέω καλή ιδέα είχατε παιδιά, δεν ήσασταν και οι πρώτοι άλλωστε, αλλά άλλο να το επιχειρείς χρησιμοποιώντας το mouse ή το δεξί αναλογικό μοχλό ή το wiimote, όπως κάνουν αρκετά παιχνίδια άλλων συστημάτων και άλλο τα κουμπιά με τα οποία έχεις συνηθίσει τόσα χρόνια να εκτελείς τις βασικές λειτουργίες. Βέβαια, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο άβολα όταν σας έρθει κάποιος εχθρός από διαγώνια και πρέπει να σκεφτείτε ότι πρέπει να πατήσετε ταυτόχρονα π.χ. “Χ” και “Ο” μόνο και μόνο για να στρέψετε το όπλο σας προς αυτόν, αλλά… ας το αφήσω γιατί θα αρχίσω να εκνευρίζομαι!

Νομίζω πάντως πως το μεγαλύτερο ελάττωμα του ΑοΤ είναι πως όση ώρα και αν του αφιέρωσα, ουδέποτε αισθάνθηκα να διασκεδάζω, να το ευχαριστιέμαι. Το gameplay μου φάνηκε αδιάφορο, επαναλαμβανόμενο, ανούσιο και πρόχειρα υλοποιημένο. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να σας το εξηγήσω επαρκώς για να καταλάβετε ότι δεν είμαι αρνητικά προκατειλημμένος μαζί του. Φανταστείτε το Metal Slug σε 2,5D, αλλά χωρίς τον χαβαλέ, με κάκιστο χειρισμό, χωρίς δράση, σε πολύ πιο αργούς ρυθμούς και με τους εχθρούς να καταφθάνουν στο 1/100 της αντίστοιχης αναλογίας του θρυλικού coin-op της SNK (τώρα που το ξανασκέφτομαι, κάπως έτσι πρέπει να ήταν το –τραγικό από ό,τι λένε- Metal Slug 3D, το οποίο ευτυχώς είναι το μόνο παιχνίδι της σειράς που παρέλειψα να παίξω). Δεν ξέρω, αλλά αν δεν υπήρχε η οικιακή έκδοση, θα πίστευα ότι ο υπότιτλος του Army of Two: The 40th Day, αναφέραται στην πραγματικότητα στο πόσες μέρες πέρασαν από την έναρξη της ανάπτυξής του μέχρι την κυκλοφορία του…